Φυσικά όμως θα είχε ήδη διαβάσει για τον Γκέμπελς σε άρθρο στην ιστοσελίδα tomanifesto.gr στις 16.01.21, που έγραφε για σχέδιο εξόντωσης του Αναστασιάδη, συνδυάζοντας ο αρθρογράφος την «Εντολή Εξόντωσης του Προέδρου Αναστασιάδη» με τελείως άσχετο θέμα για την Κύπρο, το σκάνδαλο της Novartis. Έτσι εξασφαλίζουν συμβόλαια οι επικοινωνιολόγοι, γατάκια πολιτικοί.

Το οξύμωρο είναι ο Νίκος Αναστασιάδης να επικαλείται τον Γκέμπελς, ότι το ψέμα αν το πεις αρκετές φορές θα γίνει αλήθεια -ο πολιτικός που είπε για τον εαυτό του, σύμφωνα με τον πρώην Διοικητή της ΚτΚ, Δημητριάδη, «δεν είμαι μόνο η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής, είμαι και η μεγαλύτερη πατρώνα».

Τώρα, πώς μπορεί ένας πολιτικός με τα όσα του καταλογίζουν ότι έχει κάνει να μην έχει παραιτηθεί, είναι κάτι που προβληματίζει πολύ κόσμο στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Ο Νίκος Αναστασιάδης συνεχίζει να παραβιάζει κανόνες πολιτικής ευθυξίας, όπως ισχύουν σχεδόν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, γιατί ξεκάθαρα πιστεύει ότι δεν ισχύουν για αυτόν.

Αποδεικνύει ότι στη σύγχρονη Κύπρο ένας πολιτικός μπορεί να ξεπεράσει σχεδόν κάθε σκάνδαλο που διαπράττει αυτός και οι συνεργάτες του, εφόσον είναι χοντρόπετσος και είναι πρόθυμος να δεχτεί μια σχετικά επώδυνη αλλά προσωρινή απαξίωση.

Η επιδεξιότητα του Νίκου Αναστασιάδη στο να αντέξει τα σκάνδαλα του, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι ελάχιστοι που παραιτήθηκαν μετά από σκάνδαλα ήσαν βλάκες.

Το μυστικό του Νίκου Αναστασιάδη είναι να λειτουργεί πάντα χωρίς ντροπή, να μην αφήνει ποτέ τις πληγές και τις κριτικές να τον επηρεάζουν. Απλά ετοιμάζει την εκδίκησή του σε ανύποπτο χρόνο. Και το κάνει πάντοτε και το ξέρουν οι αντίπαλοί του.

Η βρωμιά των σκανδάλων και το αίσθημα της ντροπής δεν μπλοκάρουν ποτέ τα εργαλεία του Νίκου Αναστασιάδη. Επειδή ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας στην Κύπρο, έχει καταφέρει και ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, να το χειραγωγήσει και να το ελέγξει. Θα εξακολουθεί να το ελέγχει ακόμη και όταν αποχωρήσει από Πρόεδρος.

Επιπρόσθετα,  έχει αναπτύξει προς την κοινή γνώμη το προσωπείο του «κατηγορήστε με για ό,τι θέλετε». Δεν θα κολλήσει τίποτα, ακόμη και αν είναι 100% αληθινό. Θα μπορούσε ο Νίκος Αναστασιάδης να είναι τόσο ξεδιάντροπος εάν προηγούμενοι πολιτικοί αρχηγοί είχαν τιμωρηθεί για τα σκάνδαλά τους;

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του Νίκου Αναστασιάδη και των προηγούμενων προέδρων, είναι ο τρόπος με τον οποίο δέχεται το παράσημο του κάθε σκανδάλου. Ο Αναστασιάδης σηκώνεται και το παίρνει σαν μαζοχιστής με μια φάτσα που λέει: «Αυτό είναι το μόνο που έχετε;».

Τι κάνει τον Νίκο Αναστασιάδη να νιώθει τόσο αλεξίσφαιρος; Έχει τους ενεργοποιητές συνοδοιπόρους του. Εδώ να θυμίσω τον χαρακτηρισμό του ως «πατρώνα».

Ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να έχει στο τσεπάκι του τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, ειδικά την τηλεόραση. Ο Νίκος Αναστασιάδης ξέρει ότι με το να πάρει τους δημοσιογράφους ο δαίμονας, καθαρίζει. Δυστυχώς, οι δημοσιογράφοι δεν αντέδρασαν. Επρεπε να τον είχαν μποϋκοτάρει μέχρι να απολογηθεί.

Είμαι ανυπόφορος, φαίνεται να λέει ο Νίκος Αναστασιάδης, ακόμα και όταν κάνω κάτι ολοφάνερα λάθος. Ελάτε σ’ εμένα με ό,τι θέλετε, δεν με νοιάζει επειδή έχω τη θέληση και τη δύναμη να σας ξεπεράσω.

Κρίνοντας από τη συμπεριφορά του Αναστασιάδη, η μακροπρόθεσμη στρατηγική του φαίνεται να είναι να παραμείνει στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να μην ασχολείται με τα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας, μέχρι να τα παραδώσει στον επόμενο Πρόεδρο.

Εάν ο Νίκος Αναστασιάδης δεν τιμωρηθεί για αυτή του τη συμπεριφορά, προετοιμαστείτε για ένα νέο κύμα ανήθικων και διεφθαρμένων πολιτικών που θα μιμηθούν τις κινήσεις του. Ήδη η πρώτη φουρνιά, ειδικά από τον κύκλο του στο προεδρικό, έχει αρχίσει να τον μιμείται.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Γιατί μας γράφει ο Αναστασιάδης; appeared first on De Jure.

Του Χάρη Ιωσηφίδη*

Η αντιπολίτευση δεν ψηφίζει μεταρρυθμίσεις στον τομέα της δικαιοσύνης ή της τοπικής αυτοδιοίκησης επειδή οι εκλογές είναι πολύ κοντά. Δεν θέλουν να καρπωθεί το κυβερνών κόμμα επιτυχία προεκλογικά. Λάθος της, βέβαια. Εις βάρος της χώρας. Που έχει τόσο πολύ ανάγκη από μεταρρυθμίσεις. Φταίει όμως και η κυβέρνηση που καθυστέρησε την υποβολή των μεταρρυθμίσεων στη Βουλή.

Όμως τις τελευταίες ημέρες γίναμε θεατές μιας εντελώς αντιφατικής στάσης εκ μέρους της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ. Η Ολομέλεια της Βουλής κλήθηκε να συνεδριάσει στις 20 Μαΐου για αποδοχή ή όχι αναπομπών του Προέδρου της Δημοκρατίας που αφορούσαν αύξηση εξόδων του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Ο Πρόεδρος ανέπεμψε τα σχετικά νομοθετήματα (άδεια ασθενείας πληρωμένη μετά το 63ο έτος) καθότι οι τροποποιήσεις που επέφεραν οι βουλευτές προς αποκατάσταση αυτών των ατόμων συνεπάγονταν αύξηση των δαπανών. Οι αναπομπές είχαν το επιχείρημα ότι οι τροποποιήσεις αυτές είναι αντισυνταγματικές, καθότι υπάρχει ο συνταγματικός περιορισμός οι βουλευτές να μη δικαιούνται να αυξάνουν τις δημόσιες δαπάνες.

Μία εβδομάδα πριν τις εκλογές η κυβέρνηση έδωσε το μήνυμα ότι μόνο η ίδια μπορεί να προβαίνει σε «δώρα».

Εάν συμφωνούσε, όμως, με το εγχείρημα των βουλευτών δεν είχε λόγο να προβεί σε τέτοια ενέργεια. Όπως έχει τύχει ξανά στο παρελθόν. Φυσικά θα του «έκλεβαν» την αίγλη προεκλογικά οι βουλευτές της αντιπολίτευσης. Και φαίνεται ότι αυτός ήταν ο λόγος που δεν αποδέκτηκε να υπογράψει τους νόμους αυτούς. Για την εικόνα.

Το οξύμωρο ήταν ότι την ίδια ημέρα η κυβέρνηση ανακοινώνει επέκταση του επιδόματος μητρότητας κατά ένα μήνα! Απόφαση η οποία σαφώς επηρεάζει το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Μία εβδομάδα πριν τις εκλογές η κυβέρνηση έδωσε το μήνυμα ότι μόνο η ίδια μπορεί να προβαίνει σε «δώρα». Σαφής η ψηφοθηρική διάθεση. Όπως συμβαίνει και με την «επιδιόρθωση» δρόμων που όλοι παρατηρούμε πριν τις εκλογές. Καθόλη τη διάρκεια της θητείας, παρατηρούμε ένα ξήλωμα του κοινωνικού ιστού και μερικές μέρες πριν τις εκλογές γίνονται ορισμένα πυροτεχνήματα προς ωραιοποίηση των προθέσεων της κυβέρνησης.

Καταληκτικά το μέτρο για επέκταση της άδειας μητρότητας κρίνεται ως μέτρο που δεν συμβάλλει στην ισότητα των φύλων. Σήμερα, οι άνδρες δικαιούνται μόλις δύο εβδομάδες άδεια πατρότητας. Η κυβέρνηση θα επιδείκνυε ευαισθησία, εάν την είχε βέβαια, σε περίπτωση που η επέκταση αποφασιζόταν προς όφελος των δύο φύλων. Για παράδειγμα, επέκταση μίας εβδομάδας για τους άνδρες και τριών εβδομάδες για τις γυναίκες.

Μήπως δεν παίζει πολιτικά παιχνίδια ο ΔΗΣΥ επειδή απλά πρώτο προέβαλε την ατάκα ότι η αντιπολίτευση κάνει πολιτικά παιχνίδια;

*Δικηγόρος
Υποψήφιος βουλευτής
Επαρχία Αμμοχώστου
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

The post Πολιτικά παιχνίδια στη Βουλή ή σοβαρότητα; appeared first on De Jure.

Επιτρέψτε μου να συνοψίσω: Για κάθε πόστο, ψηλό ή χαμηλό, εργασιακό, πολιτικό, οτιδήποτε, υπάρχει κάποιος ανίκανος που κάποτε θα πάρει αυτό το πόστο.

Όταν πάρει το πόστο, αυτός ο ανίκανος δεν θα προαχθεί ξανά στην κανονική πορεία των πραγμάτων. Ταυτόχρονα, πιθανότατα δεν θα απολυθεί, καθώς αυτό θα σήμαινε ότι αυτοί που του έδωσαν την προαγωγή ή εξέλεξαν τον ανίκανο στο πόστο, θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι έκαναν λάθος και θα ήταν η δική τους παραδοχή ανικανότητας να επιλέγουν σωστά.

Με την πάροδο του χρόνου, η ιεραρχία θα κατακλυστεί από ανίκανους υπαλλήλους ή πολιτικούς, και θα καταρρεύσει, εκτός αν βρει κάποιον τρόπο να απαλλαγεί από αυτούς τους ανίκανους.

Το Peter Principle εφαρμόζεται και στην πολιτική. Εάν ο υποψήφιος είναι ικανός να μιλήσει δημόσια και να συναντηθεί για να πείσει αρκετούς ψηφοφόρους, τότε ο υποψήφιος θα εκλεγεί σε κάποιο αξίωμα.

Ωστόσο, οι δεξιότητες που απαιτούνται για να είναι επιτυχημένος υποψήφιος, δεν είναι οι ίδιες με αυτές που απαιτούνται για να είναι επιτυχημένος, ας πούμε, τοπικός αξιωματούχος.

Ένας υποψήφιος που έγινε τοπικός αξιωματούχος μπορεί να αποδειχθεί ανίκανος να συνεργαστεί για να επιτύχει τους στόχους του ή ακόμη και να διατηρήσει την ομαλή λειτουργία του Σώματος στο οποίο εκλέγηκε.

Εάν, ωστόσο, ο τοπικός αξιωματούχος αποδειχθεί ικανός, τραβάει την προσοχή των ηγετών του κόμματός του, που πάντα αναζητά υποψήφιους βουλευτές ή βουλεύτριες.

Εάν ο υποψήφιος εκλεγεί στη Βουλή και αποδειχθεί ικανός, τότε πολύ καλά, ίσως να επανεκλέγεται για όσες φορές το θέλει ο ίδιος.

Αν αποδειχθεί όμως ανίκανος, τότε το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε μια αντιπαράθεση, επειδή οι ψηφοφόροι αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι ηγέτες που ψήφισαν είναι ανίκανοι και συνεχίζουν να τους ψηφίζουν, για να μην επιβεβαιωθεί ότι και αυτοί ως ψηφοφόροι είναι ανίκανοι.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

♦ Ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν ένας ανίκανος πολιτικός ηγέτης. Ήταν όμως πολύ καλός στο πωλεί ακίνητα ή τον εαυτό του.

♦ Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ένας ανίκανος και αναξιόπιστος πολιτικός ηγέτης, φορτωμένος με σκάνδαλα. Ήταν όμως ένας ικανός αρχηγός κόμματος και ένα καλός promoter, όπως αναφέρει ο Δρουσιώτης στο βιβλίο του.

♦ Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι ένας ανίκανος αρχηγός κόμματος, αφού χάνει συνέχεια ψηφοφόρους. Ήταν όμως ένας ικανός αναπληρωτής αρχηγός κόμματος και το παιδί για όλες τις αποστολές.

Αξίζει τον κόπο ο κάθε ένας που διαβάζει αυτό το κείμενο να αναρωτηθεί για τον κάθε πολιτικό που θεωρεί ως ανίκανο και αναξιόπιστο, να εξετάσει τι πόστο είχε προηγουμένως και να διερωτηθεί αν τον θεωρούσε ανίκανο ή ικανό στο προηγούμενο πόστο.

Μπορεί σήμερα όμως ο ικανός υποψήφιος να αντεπεξέλθει ενός πολιτικού συστήματος που ίσως βασίζεται πάρα πολύ στο ψέμα;

Μπορεί κάποιος να είναι ο ικανότερος υποψήφιος, αν όμως τον χτυπούν οι αντίπαλοι του συνέχεια με ψέματα ή παραφουσκώνουν τις ικανότητές τους, τότε είναι θέμα χρόνου μέχρι να καταντήσει ανίκανος στα μάτια των ψηφοφόρων.

Αυτό που λέω είναι ότι δεν πρέπει ως ψηφοφόροι να βλέπουμε το παρόν πολιτικό σύστημα στην Κύπρο ως ένα γεγονός που δεν έχει βάθος, γιατί μας πήρε πολλά χρόνια να το κάνουμε ανίκανο. Θα πρέπει να το δούμε ως ένα μείγμα δημοκρατίας που ακόμη να ωριμάσει στο επίπεδο π.χ. της Ελβετίας.

Εάν η δουλειά ενός ψηφοφόρου είναι να ψηφίσει το καλύτερο άτομο για τη δουλειά του βουλευτή ή του Προέδρου, τότε εκ του αποτελέσματος, ομαδικώς είμαστε οι ίδιοι ως ψηφοφόροι ανίκανοι, και μην διανοηθείτε να σκεφτείτε ότι ο δικός σας ήταν ο καλύτερος.

Όταν προωθούμε τον καλύτερο υποψήφιο, που ίσως να σημαίνει ότι είναι ο καλύτερος στο να μας ψυχαγωγεί, ο καλύτερος στο να μας κάνει να νιώθουμε ωραία για τον εαυτό μας, ο καλύτερος στο να θυμάται το όνομά μας και ούτω καθεξής, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει όταν έχουμε μια Βουλή και έναν Πρόεδρο και Υπουργικό Συμβούλιο που δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους και δεν τους εμπιστευόμαστε, ούτε πρέπει πλέον να μας εκπλήσσει ότι δεν βρήκαμε τον πάτο ακόμη, γιατί ούτε τα μισά που έγιναν γνωρίζουμε ακόμη.

Το να περιμένεις τέτοιου είδους πολιτικούς να ηγηθούν μιας σύγχρονης κοινωνίας, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι σαν να περιμένεις από τον Ρίκκο του «Βουράτε Γειτόνοι» να σου πουλήσει κουνουπίδι φρέσκο.

Ως ψηφοφόροι, προωθούμε αυτές τις ανίκανες ψυχές στο επίπεδο της ανικανότητάς τους και στη συνέχεια τους επανεκλέγουμε. Μήπως επειδή, δεν θα απολύσουμε τον ανίκανο βουλευτή γιατί αυτό θα ήταν παραδοχή της δικής μας ανικανότητας να διαλέξουμε σωστά;

Είναι επειδή εμείς είμαστε τόσο ανεπαρκείς ως ψηφοφόροι που δεν μπορούμε καν να αναγνωρίσουμε την ανικανότητά μας να επιλέξουμε σωστά;

Ή μήπως επειδή όταν ο πολιτικός τρέχει για επανεκλογή, τον αξιολογούμε για άλλη μια φορά με τα ίδια πρότυπα που χρησιμοποιήσαμε προηγουμένως και επιλέγουμε τον καλύτερο entertainer πολιτικάντη;

Σε τελική ανάλυση, ένας υποψήφιος μπορεί να σας υποσχεθεί ότι θα φέρει την ηθική στην πολιτική, ότι θα πατάξει τη διαφθορά, θα μειώσει τους φόρους όλων, θα αυξήσει τη χρηματοδότηση για την εκπαίδευση, θα κάνει καλύτερους αυτοκινητόδρομους και θα ψηφιοποιήσει κυβερνητικές υπηρεσίες, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από ακόμα μια καλή παράσταση στην οποία χειροκρατάτε με ενθουσιασμό.

Ψηφίζουμε την καλύτερη παράσταση. Προωθούμε τον καλύτερο entertainer στη δουλειά του «ηγέτη». Και όταν τα πράγματα καταρρέουν, το παίζουμε έκπληκτοι.

Κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να εκλέγουμε entertainers.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Τελικά, ψηφίζουμε entertainers; appeared first on De Jure.

Για κάποιους είναι οι λαϊκές μάζες και για άλλους οι επιχειρηματίες. Μερικοί ασχολούνται με «κουρεμένους», άλλοι με… ακούρευτους.

Μια από τις ομάδες με τις οποίες οι υποψήφιοι δεν έχουν καν ασχοληθεί είναι οι Ψηλά Αμειβόμενοι Όχι Πλούσιοι Ακόμη (High Earners Not Rich Yet – HENRY)

Ο κάθε Henry αισθάνεται ότι παρά το ψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο και τα ψηλά συγκριτικά μισθολογικά του εισοδήματα εξαιτίας του επαγγελματικού του επιπέδου, είχε χάσει το στάτους που είχαν οι προηγούμενες γενιές.

Κατά κύριο λόγο, ζούν στις γειτονιές που μεγάλωσαν, στις οποίες τώρα το κόστος απόκτησης κατοικίας έχει αυξηθεί κατακόρυφα σε σύγκριση με την ευκολία που είχαν οι γονείς να αποκτήσουν και να αποπληρώσουν το οικιστικό τους δάνειο.

Έτσι, ένα σπίτι στη γειτονιά στην οποία μεγάλωσαν αξίζει περίπου δέκα φορές αυτό που πλήρωσαν οι γονείς τους πριν από 30 χρόνια. Είναι σύνηθες για τους Henry να έχουν jumbo δάνεια και να πληρώνουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μισθού τους για στέγαση από ότι στο παρελθόν ένας ιδιοκτήτης σπιτιού μεσαίας ή ανώτερης μεσαίας τάξης.

Πολλοί Henry αποταμιεύουν μεγάλο μέρος του εισοδήματός τους σε ένα επενδυτικό ταμείο που παρέχεται από τον εργοδότη τους ή άλλες οντότητες. Αλλά η γνώση ότι αυτά τα χρήματα είναι εκτός ορίων για δεκαετίες αφήνει τους υψηλόμισθους να αισθάνονται φτωχότεροι από ότι είναι.

Σε σύγκριση με όταν μεγάλωναν, πολλές οικογένειες μεσαίας και ανώτερης μεσαίας τάξης είχαν μια μαμά στο σπίτι. Για τους Henry με απαιτητική σταδιοδρομία και με ελάχιστη οικογενειακή υποστήριξη από παππούδες και γιαγιάδες, το νηπιαγωγείο ξεκινά όσο το δυνατόν νωρίτερα και μια νταντά από τρίτη χώρα μοιάζει απαραίτητη.

Στους κύκλους Henry, η υποχρεωτική δαπάνη αρχίζει νωρίς και σε ψηλό επίπεδο με τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, την ιδιωτική εκπαίδευση συμπεριλαμβανομένης και της εκμάθησης ξένων γλωσσών για να είναι ανταγωνιστικά στην πλέον διεθνοποιημένη αγορά εργασίας, κάτι που δεν υπήρχε πριν από 30 χρόνια.

Ομοίως, με ό,τι αφορά το κόστος στέγασης και την εκπαίδευση των παιδιών τους, τα δίδακτρα του πανεπιστημίου έχουν ξεπεράσει κατά πολύ την αύξηση των μισθών. Οι Henry ανησυχούν πολύ για το πανεπιστήμιο των παιδιών τους, επειδή είναι πολύ πλούσιοι για να λάβουν οικονομική βοήθεια και δεν είναι αρκετά πλούσιοι για να πληρώσουν άνετα από την τσέπη τους.

Στην ουσία, κανένα πολιτικό κόμμα δεν απευθύνεται στους Henry, ίσως επειδή δεν έχουν πιστέψει ακόμη ότι και οι ψηλά αμειβόμενοι υπάλληλοι έχουν οικονομικά θέματα.

Πιστεύω ότι οι Henry δεν πάνε να ψηφίσουν επειδή το πολιτικό σύστημα δεν έχει να τους δώσει τίποτα που το χρειάζονται, αφού σε μεγάλο βαθμό δεν εξαρτώνται από αυτό.

Ο τρόπος που η πολιτική ηγεσία μπορεί να βοηθήσεις τους Henry να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίωση και να σταματήσουν να αισθάνονται ότι δεν έχουν ελπίδα να βελτιώσουν την ζωή τους όσο είναι νέοι, είναι μέσα από την μείωση του κόστους ιδιοκατοίκησης με πολιτικές που αυξάνουν τα διαθέσιμα οικόπεδα και μειώνουν το κόστος κατασκευής σπιτιών και με τη μείωση του κόστους εκπαίδευσης από το Γυμνάσιο μέχρι το πανεπιστήμιο, με καλύτερα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Υποψήφιε βουλευτή και υποψήφια βουλεύτρια, σου συστήνω τον Henry appeared first on De Jure.

Σήμερα χρειαζόμαστε νέες στρατηγικές για να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως κράτος νησί στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και έναν κόσμο που έχει γίνει πιο ανοιχτός, διαφανής, αλληλοεξαρτώμενος και ενίοτε λίγο πιο βίαιος και επικίνδυνος.

Για τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι προφανές ότι είναι αδύνατο να προχωρήσουμε ως κάτοικοι αυτού του νησιού, χωρίς πολιτισμική αυτοδιάθεση για τον κάθε ένα από εμάς, όπου, στην οποιαδήποτε λύση, η οποία θα πρέπει να είναι σε θέση να αντέξει εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις, ενδυναμώνεται η ατομική αξιοπρέπεια του κάθε ενός από εμάς.

Αυτό σημαίνει σεβασμό προς τον κάθε πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας και σεβασμό του κάθε πολίτη προς την Κυπριακή Δημοκρατία, όπου η κάθε ατομική μας πράξη είναι προς το συμφέρον όλων των πολιτών.

Η ουσία της λύσης θα εξαρτηθεί από το αν οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας θεωρούν τους εαυτούς τους συνοδοιπόρους, κατά πόσον προσδιορίζουν την ατομική τους ταυτότητα με τις αξίες και τις παραδόσεις της Κύπρου, και αν οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ενωμένοι με κοινούς στόχους και κοινές ευθύνες.

Υπό την έννοια αυτή, το ζήτημα της εξεύρεσης μιας λύσης που θα ενισχύει την ξεχωριστή πολιτισμική ταυτότητα των Κυπρίων, αλλά και θα εμπεδώνει την ενωμένη πολιτική ταυτότητα, είναι πραγματικά ζωτικής σημασίας για την Κύπρο στην ολότητά της.

Σήμερα, η ταυτότητα των πολιτών της Κύπρου βιώνει πιέσεις που απορρέουν από την τουρκική εισβολή και κατοχή, καθώς και τη μόνιμη καχυποψία μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, οι οποίες όταν αφήνονταν μόνες τους πάντοτε έβρισκαν τρόπους για να ευημερήσουν ειρηνικά.

Χρειαζόμαστε μια σύνθεση των καλύτερων πρακτικών και ιδεών, την κατανόηση του πολιτισμού μας, τις πνευματικές και πολιτικές παραδόσεις από διαφορετικές οπτικές γωνίες και να κατανοήσουμε ότι η κοινή ταυτότητα δεν είναι ένα άκαμπτο πράγμα που καθορίζεται και θα διαρκέσει για πάντα, αλλά μάλλον ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται.

Πρέπει να σπάσει η συνήθεια να ακούμε μόνο ομοϊδεάτες μας και θυμωμένα – και ακόμη και με μίσος – να απορρίπτουμε κάθε άλλη άποψη πριν καν αρχίσει η συζήτηση. Δεν πρέπει ποτέ ξανά να επιτραπεί σε κανένα να αναστρέψει ή ακόμα και να κλωτσήσει το μέλλον της χώρας μας, βυθίζοντάς την σε αδιέξοδα.

Η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ανεξαρτησία και εδαφική της ακεραιότητα είναι αδιαπραγμάτευτες. Αυτές είναι κόκκινες γραμμές τις οποίες κανείς δεν επιτρέπεται να διασχίσει.

Προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι πολίτες, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, πρέπει να αναπτύξουν μία ταυτότητα με βάση τις κοινές αξίες, μία συνείδηση πατριωτική, με υπευθυνότητα και αλληλεγγύη, με σεβασμό στο δίκαιο, καθώς και αίσθημα ευθύνης για την τύχη της πατρίδα μας, χωρίς να χάνουμε την επαφή με τις εθνοτικές ή θρησκευτικές ρίζες μας.

Οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να αισθάνονται ότι είναι οι υπεύθυνοι ιδιοκτήτες της χώρας τους, της πατρίδας τους, της περιουσίας τους, των προσωπικών ατομικών ελευθεριών τους.

Στην αναζήτηση βιώσιμης λύσης για το κυπριακό πρόβλημα, διαπίστωσα ότι η διαπραγμάτευση στην βάση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) προσπαθεί να συμφιλιώσει τις τάσεις της κάθε πλευράς για ηγεμονία πάνω στην άλλη, με τρόπο που πολύ σύντομα μετά την λύση να μην είναι λειτουργική με αποτέλεσμα να δημιουργήσει το Κυπριακό Πρόβλημα Νο2.

Ως βασική αδυναμία της διαπραγμάτευσης στη βάση ΔΔΟ, βρίσκω ότι οι συμφωνημένες συγκλήσεις δημιουργούν εστίες συνεχούς αντιπαλότητας, όπως π.χ. η χρήση της μίας θετικής ψήφου ή τον τρόπο εκλογής Προέδρου και Αντιπροέδρου, σημάδια συνομοσπονδίας, ενώ θα έπρεπε να μιλούμε για κοινό ψηφοδέλτιο με κοινές πολιτικές θέσεις, με Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο όπου η παραίτηση του ενός σημαίνει και την παραίτηση του άλλου. Με το τι έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα, απλά σκεφτείτε πόσο ήρωας θα είναι κάποιος στην κοινότητά του κάθε φορά που θα βάζει βέτο στην διακυβέρνηση γνωρίζοντας ότι δεν έχει κόστος είτε ατομικό, όπως να χάνει τη θέση του, είτε πολιτικό, όπως το κόμμα του να χάνει την εξουσία.

Ως αποτέλεσμα, η λύση που διαπραγματεύονται οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων έχει καταλήξει να είναι η διαδικασία του μοιράσματος της εξουσίας μεταξύ δύο εθνικών κοινοτήτων που θα ζουν χωριστά, όπου ότι διαπραγματεύεται ως «κοινό» περιορίζεται στα θέματα που μας έχουν διχάσει στο παρελθόν, όπως η διακυβέρνηση και ότι διαπραγματεύεται ως «χωριστό», αποτελείται από ότι μπορεί να μας ενώσει ως λαό, όπως κοινό ΤΚΑ, κοινό ΓεΣΥ, κλπ.

Χρειαζόμαστε μια νέα πρόταση που να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει. Που να μας δεσμεύει ότι θα εργαστούμε μαζί, όπου οι ατομικές πράξεις του κάθε ενός από εμάς, ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι με γνώμονα το συμφέρον όλων.

Μια πρόταση που να είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να δίνει το δικαίωμα στους νόμιμους κατοίκους αυτού του νησιού να ζουν με τη δική τους εθνική συνείδηση, τη δική τους παιδεία και πολιτισμό, αλλά και με τη δική τους συμμετοχή στα κοινά.

Επιπρόσθετα, να δημιουργεί κέντρα εξουσίας και κατανομής πόρων ούτως ώστε να μην έχει την εξουσία μια οντότητα, είτε εθνική, είτε πολιτική, είτε γλωσσική, είτε ιδεολογική. Βασικά, η οποιαδήποτε ακραία ή εθνικιστική έξαρση να μπορεί να απομονωθεί και να δημιουργείται αυτόματα κόστος στην ομάδα που την προκαλεί, αλλά και να απομονώνει τη συγκεκριμένη ομάδα από την εθνική κοινότητά της.

Πιστεύω ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά, ως η μεγαλύτερη κοινότητα, θα πρέπει να αποφασίσει τη λύση που θέλει η ίδια και να αρχίσει να την εφαρμόζει ακόμη και πριν την οποιαδήποτε συμφωνία.

Τέτοια κίνηση δίνει το ξεκάθαρο μήνυμα στους Τουρκοκύπριους και τη διεθνή κοινότητα ότι είμαστε σοβαροί για τη λύση και ότι η ποιότητα της λύσης που θα προτείνουν και θα εφαρμόσουν οι Ελληνοκύπριοι για τους ίδιους, θα αντέχει το ίδιο μέτρο αξιολόγησης και αποδοχής, αν την πρότειναν οι Τουρκοκύπριοι.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Nέα Πρόταση στο Κυπριακό appeared first on De Jure.

Πιθανόν και εσείς να έχετε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι πλέον «σταθερό», όπως σε μια συνηθισμένη δημοκρατία, (αν όχι σκανδιναβικού τύπου, ας υποθέσουμε ευρωπαϊκού τύπου) και ότι πρέπει να γίνουν κάποιες βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές. Διαφθορά, νεποτισμός, ετσιθελισμός, γενικά ένα κράτος όπου τα ατομικά συμφέροντα κυριαρχούν.

Μερικοί, μάλλον αρκετοί, πιστεύουν ότι μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα με το να εκλέξουμε τον σωστό υποψήφιο. Είναι αφελείς. Το πρόβλημα είναι το status quo, όχι ο επόμενος «σωστός» υποψήφιος. Κάθε πέντε χρόνια, όταν ψηφίζουμε, κρατάμε τις μύτες μας και ελπίζουμε για το καλύτερο. Βασιζόμαστε στην ελπίδα και η κατάσταση γίνεται όλο και πιο ανησυχητική. Όπως το γινόμαστε… Τουρκία-του-Ερντογάν ανησυχητική.

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ειλικρίνεια και να παραδεχτούμε ότι, όσο δύσκολο και αν είναι, θα πρέπει να αναβαθμίσουμε σοβαρά το πώς εκφράζεται η φωνή των πολιτών στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας.

Πριν μπω σε αυτά, που νομίζω ότι είναι οι μόνες βιώσιμες προσεγγίσεις, θέλω γρήγορα να ελέγξω μαζί σας τι δεν θα λειτουργήσει, για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος.

Ένοπλη εξέγερση όπως το 1955; Θαυμάζω το πάθος μερικών, αλλά, ας είμαστε ρεαλιστές -έχουν περάσει 200 χρόνια από τότε που μια ένοπλη επανάσταση ήταν κάπως βιώσιμη.

Ένα λαϊκό κίνημα πίσω από έναν υποψήφιο διαμαρτυρίας; Μεταξύ ψηφοφόρων που κοιτάζουν μόνο το συμφέρον τους και των διεφθαρμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης που τον βομβαρδίζουν καθημερινά με προπαγάνδα, αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Ακόμη και αν εκλεγεί θα αφομοιωθεί και αυτός σε σύντομο χρόνο, επειδή το σύστημα είναι στημένο να μένει μόνος.

Διαμαρτυρίες στους δρόμους; Ακόμη και αν μαζευτούν δεκάδες χιλιάδες, δεν λειτούργησε ποτέ αυτό στην Κύπρο. Αυτοί που διαδηλώνουν, δεν θα πάνε ποτέ μονολιθικά να ψηφίσουν ένα υποψήφιο ή κόμμα στις εκλογές.

Ο λόγος για τον οποίο όλα τα προηγούμενα δεν δουλεύουν είναι λόγω της μακράς, σκληρής δουλειάς αυτού που αποκαλούμε Χρήμα.

Το δεύτερο μεγαλύτερο επίτευγμα των πολιτικών ηγεσιών στην Κυπριακή Δημοκρατία, (το πρώτο είναι που έχασαν την μισή Κύπρο), είναι η συμμαχία μεταξύ πλούσιων επιχειρηματιών και αρχηγών κομμάτων που εξαργυρώνει χρήμα με πρόσβαση στην εξουσία. This is Cyprus.

Για δεκαετίες, πολλοί αρχηγοί κομμάτων μετέτρεψαν τους θεσμούς διακυβέρνησης μας σε ένα πάρε – δώσε με πλούσιους επιχειρηματίες. Ξέρετε ποιοι είναι. Και όπως, εδώ και μερικούς μήνες, ανακαλύπτει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αυτό είναι ένα παιχνίδι που κατέχουν πολύ καλά όλοι οι παίκτες.

Οι πλούσιοι επιχειρηματίες διαχρονικά περιμένουν υπομονετικά, ανεξάρτητα με το ποιος είναι στην εξουσία, και σήμερα έχουν καταφέρει να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.
Οι εισφορές τους στα κόμματα είναι η κινητήριος δύναμη των έμμισθων των μεγάλων κομμάτων. Είδατε τις εισφορές στο κυβερνών κόμμα για το 2016-2019;

Έχουν αγοράσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ορίζουν τι δεν παρουσιάζετε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ΜΜΕ ξεσκέπασαν σκάνδαλα;

Όπου υπάρχουν θέσεις στο δημόσιο που αποφασίζουν για τα συμφέροντα τους, μέσω των αρχηγών των κομμάτων, διορίζουν και προάγουν δικούς του ανθρώπους. Μερικοί έκαναν και το πήδημα στην πολιτική.

Ουσιαστικά, σχεδόν όλα όσα δεν μας αρέσουν στην Κύπρο είναι ριζωμένα στην αρχιτεκτονική του μοιράσματος της εξουσίας στο σύστημα διακυβέρνησης μας.

Επομένως, η πρόκληση μας είναι να βρούμε μια προσέγγιση που ταυτόχρονα θα ξεπερνά τη δύναμη του χρήματος, θα αποκαθιστά επαρκώς την αποτελεσματική διακυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις πολλές προκλήσεις του τόπου και να το κάνει συστηματικά, για να μην ωθούμαστε σε πολιτική κρίση κάθε λίγα χρόνια.

Όταν το σκεφτείτε, ο τρόπος που εκλέγουμε αντιπροσώπους είναι ξεπερασμένος. Κάθε πέντε χρόνια οι πολίτες παίζουν αυτό το περίεργο παιχνίδι που λέγεται βουλευτικές εκλογές όπου επιλέγουν άτομα για να τους «εκπροσωπήσουν» σε μια τεράστια ποικιλία θεμάτων, κάπου στη Λευκωσία.

Συμμετέχουμε σε προεκλογικές εκστρατείες που μοιάζουν με καλλιστεία και που χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από εισφορές πλούσιων επιχειρηματιών. Με πολλή προπαγάνδα απλά για να θολώσουν τα νερά για να τεθεί σε εφαρμογή το «εγιώ στραώνω τζιαι πουλώ τζιαι εσύ άμπλεπε τζιαι ‘γόραζε», όπως τον παλιό καλό καιρό στα κυπριακά παναΰρκα.

Στη σημερινή ψηφιακή εποχή, το πιο παράλογο είναι να ζητάμε από έναν ψηφοφόρο να δεσμευτεί σήμερα ποιο κόμμα θα τον αντιπροσωπεύει για τα επόμενα πέντε χρόνια ή 60 μήνες ή 260 εβδομάδες ή τις επόμενες 1,825 ημέρες.

ΟΛΑ βασίζονται στον έλεγχο του πολιτικού παιχνιδιού από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η έγκυρη ψήφος πάει στο κόμμα. Ο σταυρός προτίμησης είναι απλά εσωτερική μέθοδος διαμοιρασμού των βουλευτικών εδρών του κόμματος.

Το κόμμα κερδίζει βουλευτικές έδρες με τις οποίες ο αρχηγός πλειοδοτεί κάθε εβδομάδα στην σύσκεψη αρχηγών πριν την ολομέλεια.

Το κόμμα μοιράζεται την κρατική χορηγία. Για το κόμμα και τον αρχηγό, η κάθε ψήφος έχει αξία €120 ανά πενταετία. Τίποτα άλλο.

Έχουμε σωτηρία; Είμαι πεπεισμένος ότι η δημοκρατία πρέπει να ασκείται από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίστροφο που είναι η σημερινή κατάσταση.

Ως Έλληνες το έχουμε ξαναζήσει στην αθηναϊκή δημοκρατία του 5ο αιώνα π.χ. και ξέρουμε ότι δούλευε επειδή αρκετές χιλιάδες από αυτούς ήταν πολιτικά ενεργοί, έλεγχαν ολόκληρη την πολιτική διαδικασία και συμμετείχαν σε ένα μεγάλο ποσοστό συνεχώς στις δημόσιες υποθέσεις.

Υπάρχουν δύο τρόποι που φαίνεται ότι μπορούν να δουλέψουν. Παρουσιάζω τον πρώτο τρόπο που είναι και λιγότερο ριζοσπαστικός και υπάρχει σε όλες τις χώρες που σέβονται τους πολίτες τους. Αυτός ο τρόπος είναι με την εφαρμογή του θεσμού των δημοψηφισμάτων για τις πιο σημαντικές αποφάσεις που καλούνται να ψηφίσουν οι βουλευτές ή για νέες νομοθεσίες που θα ήθελαν οι πολίτες να εφαρμόσουν. Ένα υποχρεωτικό δημοψήφισμα θα εγκρίνει την νομοθεσία που εκπόνησαν οι πολιτικές δυνάμεις μέσα από μια δεσμευτική λαϊκή ψήφο.

Μια λαϊκή πρωτοβουλία ως δημοψήφισμα που δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να υποβάλουν προς ψήφιση νομοσχέδια που να δεσμεύουν την κυβέρνηση και τις πολιτικές δυνάμεις.

Οι μηχανισμοί για την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων υπάρχουν.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Σώζεται η δημοκρατία στην Κυπριακή Δημοκρατία; appeared first on De Jure.

Απαιτείται εκ μέρους του γνήσια ταπεινοφροσύνη, καθώς σε μια φάση της εκστρατείας θα συνειδητοποιήσει όλα τα λανθασμένα πράγματα για την πολιτική ζωή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Θα είναι αργά να αποσυρθεί.

Αλλά, μπορεί να γίνει και διδακτικό για τους περισσότερους υποψηφίους βουλευτές, ειδικά για τους πραγματικά ανοιχτόμυαλους και περίεργους, αφού η προεκλογική εκστρατεία είναι ένα πολύ αποτελεσματικό φίλτρο σε εσένα, τον υποψήφιο ψηφοφόρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Από μερικούς υποψήφιους βουλευτές θα νιώσετε σιωπηλή διαφωνία με εσάς τους υποψήφιους ψηφοφόρους όταν τους αραδιάζετε λύσεις και τι πρέπει να κάνουν όταν εκλεγούν, αλλά λογίστε την διαφωνία ως αντιστάθμισμα για εσάς τους υποψήφιους ψηφοφόρους, που μόνο ζητάτε και δεν δίνετε, ακόμη και εκείνη την ψήφο σας. Βγάλτε ένα δεκάευρο και κάνετε εισφορά στο κόμμα του υποψηφίου βουλευτή. Εκπίπτει και του φορολογητέου εισοδήματός σας.

Μερικοί υποψήφιοι βουλευτές θα είναι αλαζονικοί και δυσάρεστοι, αλλά δεν πρέπει να σας είναι τεράστια έκπληξη. Τους πλείστους εσείς τους εκλέξατε σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Άλλοι υποψήφιοι βουλευτές μπορεί να είναι εντελώς αδαείς και περιφρονητικοί. Αλλά πρέπει να είστε τουλάχιστον συνηθισμένοι σε αυτό. Σας θυμούνται κάθε πέντε χρόνια και ακόμη τους ψηφίζετε.

Αν όμως προσπαθήσετε να τους πείτε ότι μόνο εσείς ως υποψήφιοι ψηφοφόροι έχετε καταλάβει τι πρέπει να διορθωθεί, παρόλο που δεν κάνατε τίποτα για να το διορθώσετε, μην εκπλαγείτε αν δεν σας δώσουν σημασία. Τόσα χρόνια που ως πολίτες μιλούσαν για λύσεις, εσείς δεν τους δίνατε σημασία και τους αναγκάσατε να κατέβουν στις εκλογές ως υποψήφιοι βουλευτές για να τα διορθώσουν. Μην είστε ο τύπος που μπαίνει στην Πολιτική Αεροπορία και τους λέει ότι πρέπει να σκεφτούν περισσότερα για τα σύννεφα.

Αν δεν σας αρέσουν οι επιλογές που έχετε μπροστά σας, είναι εντάξει. Το ίδιο ίσως να νιώθουν και οι υποψήφιοι βουλευτές. Κανείς δεν σας αναγκάζει να ψηφίσετε. Αλλά, αν κανένας υποψήφιος βουλευτής δεν είναι επιλογή για εσάς, εσείς γιατί δεν είστε υποψήφιος; Όλα, μα όλα (θα το επαναλάβω, ΟΛΑ) τα κόμματα ψάχνουν υποψήφιους βουλευτές.

Ο κάθε υποψήφιος βουλευτής θα προτιμούσε να είστε πρόθυμοι να ακούσετε και να μάθετε ως υποψήφιοι ψηφοφόροι. Δεν είναι καλλιστεία οι εκλογές. Ακούστε τους με ανοιχτό μυαλό και κάνετε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τους βοηθήσετε.

Έχουν δει το χάος που η ψήφος σας έχει προκαλέσει, ειδικά τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα, ψηφίζει ή δεν ψηφίζει.

Το να αποφασίσετε να μην ψηφίσετε επειδή δεν μπορέσατε να επιλέξετε κανένα υποψήφιο βουλευτή, είναι ένα είδος απόφασης. Τουλάχιστον, ελπίζω να έχει γίνει μετά από σκέψη και απόρριψη των επιλογών που έχετε μπροστά σας.

Εκτός αν θα ψηφίσετε μόνο το κόμμα σας και κανέναν υποψήφιό του. Ο αρχηγός του κόμματος θα σας είναι ευγνώμων για τα €120 χορηγία που θα πάρει το κόμμα του μέσω της κρατικής χορηγίας για την επόμενη πενταετία.

Καλή ψήφο.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Ανοικτή επιστολή προς υποψήφιους ψηφοφόρους appeared first on De Jure.

Του Χάρη Ιωσηφίδη*

Αίσθηση προκαλεί η πρόσφατη απόφαση Δικαστηρίου της Γαλλίας που καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος βρέθηκε ένοχος διαφθοράς. Τρανταχτό παράδειγμα ενός κράτους που δεν τρέμει την όποια προσωπικότητα, όσο έντονη και εάν είναι, ενός κράτους του οποίου οι θεσμοί λειτουργούν απρόσκοπτα, ενός κράτους που αποδίδει στη λέξη ισονομία όλη της την έννοια. Ανεξαρτήτως προσώπου, έστω και εάν διατέλεσε ισχυρός πρόεδρος της Γαλλίας, η Εισαγγελία ερευνά και τον προσάγει ενώπιόν της.

Ο Σαρκοζί βρέθηκε ένοχος στο αδίκημα της διαφθοράς σε υπόθεση όπου φέρεται μέσω του δικηγόρου του να ζήτησε από φίλο του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου να μεσολαβήσει ώστε να ακυρωθεί η δήμευση των σημειωματαρίων που χρησιμοποιούσε όσο ήταν πρόεδρος, με αντάλλαγμα ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας να εξασκήσει την επιρροή του και να του εξασφαλίσει προνομιούχα μετάθεση στην πόλη του Μονακό, στη Νότια Γαλλία.

Τα στοιχεία αυτά κατόρθωσε να τα εξασφαλίσει η Εισαγγελία, αφού παρακολουθούσε ήδη τις τηλεφωνικές συνομιλίες του πρώην προέδρου, καθότι τον υποπτεύονταν για άλλες υποθέσεις διαφθοράς. Επρόκειτο για συνομιλία που έγινε μέσω ενός μυστικού αριθμού που χρησιμοποιούσε ο Σαρκοζί, υιοθετώντας μάλιστα άλλο όνομα με σκοπό την αποκλειστική συνομιλία με τον δικηγόρο του.

Στην παρούσα υπόθεση, των «παρακολουθήσεων» όπως ονομάστηκε, ο Σαρκοζί καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση εκ των οποίων τα δύο με αναστολή. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στον δικηγόρο του και στο δικαστή, έστω και εάν τελικά δεν εκτελέστηκε το «συμβόλαιο» που έκανε με το Σαρκοζί και δεν κατόρθωσε να πάει μετάθεση στο Μονακό. Στο δε δικηγόρο επεβλήθη επιπρόσθετα ποινή πέντε ετών απαγόρευσης εξάσκησης του επαγγέλματος. Οι ποινές αναστέλλονται σε περίπτωση που οι καταδικασθέντες επιλέξουν να κάνουν έφεση.

Το Δικαστήριο δικαιολόγησε τις ποινές αναφέροντας ότι, «ο Σαρκοζί ενώ είχε κάποτε την ευθύνη της διαφύλαξης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης εκμεταλλεύτηκε το καθεστώς του πρώην προέδρου για να προσφέρει αντάλλαγμα σε δικαστή που έψαχνε να αντλήσει προσωπικό όφελος». Επίσης, «τα αδικήματα καταβαράθρωσαν την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης που περιέβαλλε τις διαδικασίες που επιλαμβάνεται το Ανώτατο Δικαστήριο, καθότι δόθηκε η εντύπωση ότι οι δίκες μπορούν να τύχουν παρασκηνιακών διευθετήσεων που αποσκοπούν σε εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων».

Κατ’ ανάλογο τρόπο, θα ανέμενε κανείς, η ανεξάρτητη Εισαγγελία της ΚΔ να επιλαμβάνεται στοιχείων και καταγγελιών που αφορούν τον Πρόεδρο και ανώτατους πολιτειακούς αξιωματούχους

Σημειωτέον ότι, όχι πολύ αργότερα μετά το 2012 ημερομηνία που έπαυσε να είναι πλέον Πρόεδρος, οι μάχες του πρώην Προέδρου Σαρκοζί με την Εισαγγελία και το Τμήμα Οικονομικού Εγκλήματος, δεν έχουν τέλος. Στις 17 Μαρτίου αναμένεται να ξεκινήσει άλλη δίκη του, που αφορά παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας του 2007, χρονιά που εξελέγη Πρόεδρος. Άλλη υπόθεση που τον αφορά σχετίζεται με χρηματοδότηση που προερχόταν από πόρους του πρώην δικτάτορα της Λιβύης, Καντάφι.

Είναι ο δεύτερος πρόεδρος της Γαλλίας που καταδικάζεται σε ποινικό δικαστήριο. Ο Ζακ Σιράκ είχε πρώτος καταδικαστεί για ποινικά αδικήματα για την περίοδο που είχε υπηρετήσει στο αξίωμα του δήμαρχου του Παρισιού για εικονική εργοδότηση προσώπων.

Παρακολουθούμε τη γαλλική Δικαιοσύνη να λειτουργεί και να παράγει αποτέλεσμα. Επιβάλλονται αυστηρές και παραδειγματικές ποινές σε πρώην πρόεδρο. Ο τίτλος του Σαρκοζί, μάλλον επιβαρυντικά λειτούργησε.

Το αποτέλεσμα, πέραν της καταδίκης των κατηγορουμένων πρώην προέδρων της χώρας, στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα ότι το περί δικαίου αίσθημα τείνει να επιβληθεί στο τέλος, η Πολιτεία είναι ανώτερη του πρώτου πολίτη της χώρας και πως όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Αυτές είναι αξίες ενός κράτους Δικαίου. Και αποτελούν θεμέλιο της δημοκρατίας.

Στην Κυπριακή Δημοκρατία ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα αποτελεί κομβικό σημείο στη διασφάλιση των κανόνων κράτους Δικαίου. Θα ανέμενε κανείς, κατ’ ανάλογο τρόπο, η ανεξάρτητη Εισαγγελία να επιλαμβάνεται στοιχείων και καταγγελιών που αφορούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ανώτατους πολιτειακούς αξιωματούχους που εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς. Ο ρόλος του Γενικού Εισαγγελέα καθίσταται ακόμη πιο καθοριστικός όταν ελλείπει η πολιτική ευθιξία και πολιτικά πρόσωπα παραμένουν στις θέσεις εξουσίας που κατέχουν.

*Δικηγόρος, κοινοβουλευτικός συνεργάτης
Υποψήφιος βουλευτής
Επαρχία Αμμοχώστου
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

The post Όλοι είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου (στη Γαλλία) appeared first on De Jure.

Πώς επιλέγουμε να κυβερνόμαστε από ανθρώπους που κυριολεκτικά δεν τους ενδιαφέρει καν να φαίνονται τίμιοι και δίκαιοι στα μάτια των πολιτών;

Και δεν αφορά μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και την αντιπολίτευση.

Ως κοινωνία, στην Κύπρο χρειαζόμαστε απεγνωσμένα, μεταξύ άλλων, καλές συντάξεις από το ΤΚΑ, άριστη δημόσια εκπαίδευση και φροντίδα παιδιών, καλούς μισθούς, προσιτή στέγη και ένα δυνατό δίχτυ οικονομικής και κοινωνικής προστασίας για τους λιγότερους τυχερούς.

Αλλά και να ερχόταν κάποιος να ζητήσει την ψήφο μας με σκοπό να τα προσφέρει όλα αυτά, οι πιθανότητές του να εκλεγεί θα ήταν περιορισμένες, συμπέρασμα το οποίο σίγουρα μπερδεύει κάποιον που το βλέπει «σωκρατικά». Γιατί ο Κύπριος ψηφοφόρος θα απέρριπτε τα πράγματα που αποδεδειγμένα χρειάζεται;

Επειδή υπάρχει κάτι που θέλει περισσότερο. Ο Κύπριος ζητά πρόσβαση στην εξουσία για το προσωπικό του όφελος.

Από το 1960 μέχρι σήμερα, η μόνη εύκολη και αποδεδειγμένη οδός ευημερίας είτε για εργαζόμενους είτε για επιχειρηματίες, ήταν η πρόσβαση στην εξουσία. Έχουν αναγιωθεί γενεές και γενεές με αυτήν τη νοοτροπία.

Η πρόσβαση στην εξουσία, όμως, οδηγεί σε ανταγωνισμό για τις λίγες θέσεις εργασίας στο δημόσιο, τις περιορισμένες αναπτυξιακές δαπάνες του δημοσίου ή το πόσο μακριά μπορείς να αλλάξεις τις πολεοδομικές ζώνες. Και έτσι κτίζουμε τα κομματικά φέουδα, πάντοτε με τον (ή την) φεουδάρχη τους.

Παλιά, τα μεγάλα κόμματα είχαν πρόσβαση και στον ιδιωτικό τομέα, όπως τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και λοιπά. Εξακολουθούν να έχουν.

Οι Κύπριοι ψηφοφόροι γνωρίζουν για το ρουσφέτι και τη διαφθορά και κάνουν τις επιλογές τους στις κάλπες. Ενεργητικά, αποφασιστικά, αυτόβουλα. Οι περισσότεροι νιώθουν περήφανοι.

Η επιθυμία για πρόσβαση στην εξουσία φορτώνει το δημόσιο με υπαλλήλους που δεν τους χρειάζεται, με διευθυντικά στελέχη που είναι εντελώς άχρηστα, με δημόσια έργα που οδηγούν στο πουθενά, με σπατάλες και λειτουργική ανικανότητα. Δημιουργήσαμε ένα σπάταλο και απένταρο κράτος.

Και μετά διερωτάστε αγαπητοί, γιατί δεν μπορούμε να σώσουμε ένα παιδί από την αυτοκτονία. Επειδή ποτέ του δεν διεκδίκησε πρόσβαση στην εξουσία; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας πλέον ως «φυσιολογικούς» Ευρωπαίους πολίτες. Ο Κύπριος στερείται αυτά που άλλοι θεωρούν φυσιολογικά, όπως να έχει εμπιστοσύνη στον δημόσιο λειτουργό, να πιστεύει ότι του λένε την αλήθεια οι πολιτικοί, να βλέπει τις φορολογίες που πληρώνει να ξοδεύονται με καλοσύνη σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, να ζει ο γέρος τους με αξιοπρέπεια και με φροντίδα, να νιώθει ότι τα παιδιά έχουν μια αίσθηση ελευθερίας με στόχους για το μέλλον τους.

Πώς χτίζεται ξανά μια κοινωνία που βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην πρόσβαση στην εξουσία για προσωπικό όφελος; Μια κοινωνία που βασίζεται σε μια καταχρηστική σχέση, η οποία αναπαράγεται χιλιάδες φορές κάθε χρόνο και η οποία κοινωνία αποκαλεί όλα αυτά «πολιτική».

Πιστεύω ότι υπάρχει μια ερώτηση ακόμη πιο βασική: Μπορούμε να διδάξουμε στους Κύπριους να σκέφτονται συλλογικά και όχι ατομικά; Μπορούμε να σώσουμε έναν εθισμένο ή αλκοολικό που δεν θέλει να σωθεί;

Απευθύνομαι στις 180,000 ψηφοφόρων που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Για τους δικούς σας λόγους δεν θέλετε πρόσβαση στην εξουσία. Δεκτό, αλλά δεν σας κάνει και υπεράνω.

Απαντήστε αυτό: Γιατί δέχεστε να σας στερούν αυτοί που θα πάνε να ψηφίσουν, καλύτερες συντάξεις από το ΤΚΑ όταν αφυπηρετήσετε, άριστη δημόσια εκπαίδευση και παιδική φροντίδα όταν την χρειαστούν τα παιδιά σας, καλύτερους μισθούς για εσάς ή ένα ισχυρό δίχτυ οικονομικής και κοινωνικής προστασίας όταν την χρειαστείτε σε μια άτυχη στιγμή;

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Πώς η Κύπρος επιλέγει τους ηγέτες της; appeared first on De Jure.

Του Χάρη Ιωσηφίδη*

Σε μία προεδρική δημοκρατία όπου σύμφωνα με το Σύνταγμα ο προϋπολογισμός χρειάζεται την έγκριση της Βουλής, όταν μία κυβέρνηση δεν έχει εξασφαλισμένη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πάντα θα έπρεπε όταν έρχεται η ώρα του προϋπολογισμού να είναι ορατός ο κίνδυνος καταψήφισης. Διότι το Σύνταγμα επιτρέπει την καταψήφιση. Διαφορετικά ο συνταγματικός νομοθέτης θα ρύθμιζε το θέμα διαφορετικά. Η στάση κάποιων κομμάτων , και συγκεκριμένα του ΔΗΚΟ, δεν άφησε ποτέ να γίνει αυτό. Όλη αυτή η συζήτηση έπρεπε, κατά την άποψή μου, να θεωρείται φυσιολογική και δεν θα έπρεπε να ακούγεται ότι πρόκειται για «κρίση που δεν έχει ξαναγίνει από το 1963». Συμπερασματικά, η κυβέρνηση θα έπρεπε πάντα να προσπαθεί να επιτύχει συγκλίσεις και να μην επαναπαύεται στη στάση του ΔΗΚΟ και του κάθε ΔΗΚΟ.

Σύμφωνα με την ανάλυση συνταγματολόγων, σε προεδρικό σύστημα όπως το δικό μας, ο ρόλος της Βουλής είναι ο έλεγχος των δαπανών μέσω της ψήφισης του προϋπολογισμού και όχι η άσκηση πίεσης επί της εκτελεστικής εξουσίας για άλλους σκοπούς. Με βάση αυτή την ερμηνεία υπάρχει το παράδοξο ότι ενώ ο συνταγματικός νομοθέτης θεώρησε ότι ο προϋπολογισμός πρέπει να ψηφίζεται με νόμο (ελεύθερα τα κόμματα να ψηφίσουν υπέρ, κατά ή αποχή), εντούτοις η Βουλή είναι υποχρεωμένη να υπερψηφίζει τον νόμο αυτό.

Η κυβέρνηση αντί να εξαπολύει δημόσιες κατηγορίες κατά των κομμάτων που δεν μπορούν να ταυτιστούν με την πολιτική της, θα έπρεπε να καταβάλει προσπάθεια για συγκλίσεις.

Η δικαιολόγηση αυτής της θέσης εδράζεται στην ανάλυση ότι σε ένα προεδρικό σύστημα που βασίζεται στην αρχή διάκρισης των εξουσιών, όπως είναι το δικό μας, η εκτελεστική εξουσία είναι ανεξάρτητη, άρα δεν πρέπει να εξαρτάται από την κοινοβουλευτική. Συνεπώς, μπορεί να δρα με έλεγχο από τη Βουλή όσον αφορά τις δαπάνες, αλλά όχι καθ’ υπόδειξη της βουλής όσον αφορά θέματα που άπτονται της εκτελεστικής εξουσίας. Δηλαδή θα πρέπει να αφήνεται το περιθώριο στην εκτελεστική να υλοποιεί τις πολιτικές της. Αυτό σημαίνει ότι η κοινοβουλευτική εξουσία πρέπει να ασκεί τα καθήκοντα ελέγχου της καλή τη πίστη, χωρίς να ξεπερνά κάποια όρια που να συνιστούν καταπάτηση της αρχής διάκρισης των εξουσιών.

Πάντως, το Σύνταγμα παρέχει τη λύση στην κυβέρνηση για τους επόμενους δύο μήνες. Μετά, η κατάσταση καθίσταται προβληματική καθότι δεν υπάρχει ρητή πρόνοια στο Σύνταγμα που να επιτρέπει στην εκτελεστική εξουσία να διενεργεί δαπάνες χωρίς έγκριση από τη Βουλή. Μέχρι τέλος Φεβρουαρίου όμως, η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα διερεύνησης πιθανών συγκλίσεων. Η κυβέρνηση αντί να εξαπολύει δημόσιες κατηγορίες κατά των κομμάτων που δεν μπορούν να ταυτιστούν με την πολιτική της, θα έπρεπε να καταβάλει προσπάθεια για συγκλίσεις. Ίσως η κυβέρνηση να επιδιώκει να κερδίσει τουλάχιστον στο επικοινωνιακό κομμάτι, ώστε να μη χρειαστούν μεγάλες εκπτώσεις στις πολιτικές της που προωθεί μέσω του προϋπολογισμού.

Εκκρεμεί το ερώτημα τι θα συμβεί εάν δεν περάσει ο προϋπολογισμός μετά και την ψήφιση του δεύτερου δωδεκατημορίου. Στο ερώτημα αυτό έχει ενσκήψει ο γνωστός Κύπριος συνταγματολόγος Σαρίπολος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ανέφερε ότι σε περίπτωση που παρουσιαστεί τέτοιο ενδεχόμενο υπάρχει η διέξοδος του δικαίου της ανάγκης. Τη θέση αυτή επανέλαβε το 1982 και ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας Κρίτων Τορναρίτης. Ο Πρόεδρος θα μπορούσε να κάνει επίκληση του δικαίου της ανάγκης, η οποία αναγνωρίζεται ως συνταγματική αρχή, για να επιτρέψει στην εκτελεστική εξουσία να διενεργήσει δαπάνες χωρίς να εξασφαλιστεί η έγκριση από τη Βουλή. Με αυτό τον τρόπο το κράτος και οι θεσμοί συνεχίζουν να λειτουργούν και αποφεύγεται η παύση λειτουργίας και a fortiori η κατάρρευσή του. Αυτή η λύση ικανοποιεί και την αρχή βάσει της οποίας «το Σύνταγμα υφίσταται για την πολιτεία και όχι η πολιτεία για το Σύνταγμα».

Πάντως, θεωρείται θεμιτό σε ένα δημοκρατικό σύστημα να δοκιμάζονται τα όρια του Συντάγματος. Γίνεται συζήτηση, δημιουργείται προηγούμενο, όλοι γίνονται σοφότεροι. Και η σοφία αυτή μπορεί να χρησιμεύσει στο μέλλον για χειρότερες ενδεχομένως καταστάσεις.

Το συνταγματικό αυτό κώλυμα αντιμετωπίστηκε και στις ΗΠΑ, όπου είχε προκληθεί κυβερνητικό λουκέτο για πέραν του ενός μήνα το 2019. Στο Βέλγιο δεν υπήρχε κυβέρνηση για πέραν των 18 συνεχόμενων μηνών και πολλοί έχουν να το λένε ότι ποτέ δεν είχε λειτουργήσει καλύτερα το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει πάντα η διέξοδος με το δίκαιο της ανάγκης βάσει του οποίου η κυβέρνηση θα μπορεί να προβαίνει σε δαπάνες χωρίς την έγκριση της Βουλής, επικαλούμενη τον κίνδυνο παύσης λειτουργίας του κράτους.

*Νομικός-Δικηγόρος
Κοινοβουλευτικός συνεργάτης
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

The post Κρατικός προϋπολογισμός 2021: Το ενδεχόμενο της καταψήφισης appeared first on De Jure.