Του Χάρη Ιωσηφίδη*

Αίσθηση προκαλεί η πρόσφατη απόφαση Δικαστηρίου της Γαλλίας που καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης τον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος βρέθηκε ένοχος διαφθοράς. Τρανταχτό παράδειγμα ενός κράτους που δεν τρέμει την όποια προσωπικότητα, όσο έντονη και εάν είναι, ενός κράτους του οποίου οι θεσμοί λειτουργούν απρόσκοπτα, ενός κράτους που αποδίδει στη λέξη ισονομία όλη της την έννοια. Ανεξαρτήτως προσώπου, έστω και εάν διατέλεσε ισχυρός πρόεδρος της Γαλλίας, η Εισαγγελία ερευνά και τον προσάγει ενώπιόν της.

Ο Σαρκοζί βρέθηκε ένοχος στο αδίκημα της διαφθοράς σε υπόθεση όπου φέρεται μέσω του δικηγόρου του να ζήτησε από φίλο του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου να μεσολαβήσει ώστε να ακυρωθεί η δήμευση των σημειωματαρίων που χρησιμοποιούσε όσο ήταν πρόεδρος, με αντάλλαγμα ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας να εξασκήσει την επιρροή του και να του εξασφαλίσει προνομιούχα μετάθεση στην πόλη του Μονακό, στη Νότια Γαλλία.

Τα στοιχεία αυτά κατόρθωσε να τα εξασφαλίσει η Εισαγγελία, αφού παρακολουθούσε ήδη τις τηλεφωνικές συνομιλίες του πρώην προέδρου, καθότι τον υποπτεύονταν για άλλες υποθέσεις διαφθοράς. Επρόκειτο για συνομιλία που έγινε μέσω ενός μυστικού αριθμού που χρησιμοποιούσε ο Σαρκοζί, υιοθετώντας μάλιστα άλλο όνομα με σκοπό την αποκλειστική συνομιλία με τον δικηγόρο του.

Στην παρούσα υπόθεση, των «παρακολουθήσεων» όπως ονομάστηκε, ο Σαρκοζί καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση εκ των οποίων τα δύο με αναστολή. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στον δικηγόρο του και στο δικαστή, έστω και εάν τελικά δεν εκτελέστηκε το «συμβόλαιο» που έκανε με το Σαρκοζί και δεν κατόρθωσε να πάει μετάθεση στο Μονακό. Στο δε δικηγόρο επεβλήθη επιπρόσθετα ποινή πέντε ετών απαγόρευσης εξάσκησης του επαγγέλματος. Οι ποινές αναστέλλονται σε περίπτωση που οι καταδικασθέντες επιλέξουν να κάνουν έφεση.

Το Δικαστήριο δικαιολόγησε τις ποινές αναφέροντας ότι, «ο Σαρκοζί ενώ είχε κάποτε την ευθύνη της διαφύλαξης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης εκμεταλλεύτηκε το καθεστώς του πρώην προέδρου για να προσφέρει αντάλλαγμα σε δικαστή που έψαχνε να αντλήσει προσωπικό όφελος». Επίσης, «τα αδικήματα καταβαράθρωσαν την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης που περιέβαλλε τις διαδικασίες που επιλαμβάνεται το Ανώτατο Δικαστήριο, καθότι δόθηκε η εντύπωση ότι οι δίκες μπορούν να τύχουν παρασκηνιακών διευθετήσεων που αποσκοπούν σε εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων».

Κατ’ ανάλογο τρόπο, θα ανέμενε κανείς, η ανεξάρτητη Εισαγγελία της ΚΔ να επιλαμβάνεται στοιχείων και καταγγελιών που αφορούν τον Πρόεδρο και ανώτατους πολιτειακούς αξιωματούχους

Σημειωτέον ότι, όχι πολύ αργότερα μετά το 2012 ημερομηνία που έπαυσε να είναι πλέον Πρόεδρος, οι μάχες του πρώην Προέδρου Σαρκοζί με την Εισαγγελία και το Τμήμα Οικονομικού Εγκλήματος, δεν έχουν τέλος. Στις 17 Μαρτίου αναμένεται να ξεκινήσει άλλη δίκη του, που αφορά παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας του 2007, χρονιά που εξελέγη Πρόεδρος. Άλλη υπόθεση που τον αφορά σχετίζεται με χρηματοδότηση που προερχόταν από πόρους του πρώην δικτάτορα της Λιβύης, Καντάφι.

Είναι ο δεύτερος πρόεδρος της Γαλλίας που καταδικάζεται σε ποινικό δικαστήριο. Ο Ζακ Σιράκ είχε πρώτος καταδικαστεί για ποινικά αδικήματα για την περίοδο που είχε υπηρετήσει στο αξίωμα του δήμαρχου του Παρισιού για εικονική εργοδότηση προσώπων.

Παρακολουθούμε τη γαλλική Δικαιοσύνη να λειτουργεί και να παράγει αποτέλεσμα. Επιβάλλονται αυστηρές και παραδειγματικές ποινές σε πρώην πρόεδρο. Ο τίτλος του Σαρκοζί, μάλλον επιβαρυντικά λειτούργησε.

Το αποτέλεσμα, πέραν της καταδίκης των κατηγορουμένων πρώην προέδρων της χώρας, στέλνει ξεκάθαρα μηνύματα ότι το περί δικαίου αίσθημα τείνει να επιβληθεί στο τέλος, η Πολιτεία είναι ανώτερη του πρώτου πολίτη της χώρας και πως όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Αυτές είναι αξίες ενός κράτους Δικαίου. Και αποτελούν θεμέλιο της δημοκρατίας.

Στην Κυπριακή Δημοκρατία ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα αποτελεί κομβικό σημείο στη διασφάλιση των κανόνων κράτους Δικαίου. Θα ανέμενε κανείς, κατ’ ανάλογο τρόπο, η ανεξάρτητη Εισαγγελία να επιλαμβάνεται στοιχείων και καταγγελιών που αφορούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ανώτατους πολιτειακούς αξιωματούχους που εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς. Ο ρόλος του Γενικού Εισαγγελέα καθίσταται ακόμη πιο καθοριστικός όταν ελλείπει η πολιτική ευθιξία και πολιτικά πρόσωπα παραμένουν στις θέσεις εξουσίας που κατέχουν.

*Δικηγόρος, κοινοβουλευτικός συνεργάτης
Υποψήφιος βουλευτής
Επαρχία Αμμοχώστου
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

The post Όλοι είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου (στη Γαλλία) appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

Το Ανώτατο Δικαστήριο απαρτιζόμενο από τον πρόεδρό του κ. Μ. Τριανταφυλλίδη και τους Δικαστές κ.κ. Τ. Χατζηαναστασίου, Α. Λοΐζου, Γ. Μαλαχτό, Α. Λώρη, Δ. Στυλιανίδη και Γ. Πική αποδέχθηκε χτες την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για παροχή άδειας ποινικής δίωξης του βουλευτή Γ. Γεωργίου, από τη Λάρνακα, για τα αδικήματα πλαστογραφίας εγγράφων και χρησιμοποίησής τους.

Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδης είπε ότι η άδεια δίωξης βουλευτή, βάσει του άρθρου 83(2) του Συντάγματος, δεν δίδεται από το Ανώτατο Δικαστήριο αυτόματα σε κάθε περίπτωση, αλλά πρέπει να λαμβάνονται μεταξύ άλλων υπόψη η φύση της σχετικής διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και της βουλευτικής ασυλίας, η σοβαρότητα του αδικήματος για το οποίο ζητείται άδεια να ασκηθεί ποινική δίωξη, οι συναφείς λόγοι δημοσίου συμφέροντος, τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης και επίσης το αν η δίωξη έχει πολιτικά ελατήρια, γιατί τούτο μπορεί να αποτελέσει λόγο άρνησης της σχετικής άδειας.

Ο κ. Τριανταφυλλίδης τόνισε ότι σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει μόνο κατά πόσον ενόψει των ενώπιον του στοιχείων, η δίωξη του καθ’ ου η αίτηση δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως με βάση τον Νόμο και τα γεγονότα και όχι αν αποδεικνύεται η ενοχή του με βάση τα στοιχεία αυτά. Ο κ. Τριανταφυλλίδης πρόσθεσε ότι ένας λόγος που καθιστούσε αναγκαία την άδεια του Δικαστηρίου για ποινική δίωξη του καθ’ ου η αίτηση ήταν ότι αν τελικά βρεθεί ένοχος για τα αδικήματα που κατηγορείται, δυνατόν, βάσει των προνοιών του άρθρου 71 του Συντάγματος, να χάσει την έδρα του στη Βουλή.

Καταλήγοντας, ο κ. Τριανταφυλλίδης είπε ότι εφόσον οι σχετικές κατηγορίες αφορούν μόνο ενέργειες του καθ’ ου η αίτηση ως δικηγόρου έναντι πελάτη του και δεν αφορούν άμεσα ή έμμεσα την άσκηση των καθηκόντων του ως βουλευτή ή πολιτικού, η δίωξή του δεν έχει πολιτικά ελατήρια. Για όλους αυτούς τους λόγους η αίτηση για παροχή άδειας δίωξης του πρέπει να γίνει αποδεκτή.

Με την απόφαση του κ. Μ. Τριανταφυλλίδη συμφώνησαν οι Δικαστές Γ. Μαλαχτός και Α. Λώρης. Ο Δικαστής κ. Α. Λοΐζου αφού αναφέρθηκε στις αποφάσεις του Προέδρου του Δικαστηρίου κ. Μ. Τριανταφυλλίδη και του δικαστή κ. Γ. Πική, ανέφερε σε χωριστή απόφασή του, μεταξύ άλλων, ότι η απόφαση για τη δίωξη του καθ’ ου η αίτηση λήφθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ο οποίος αποτελεί ανεξάρτητο αξιωματούχο βάσει του Συντάγματος και ο οποίος έχει την εξουσία κατά την κρίση του προς το δημόσιο συμφέρον να διατάσσει την ποινική δίωξη οιουδήποτε προσώπου στην Κύπρο για οποιοδήποτε αδίκημα. Ο κ. Α. Λοΐζου πρόσθεσε ότι το Δικαστήριο με βάση την συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία του Γενικού Εισαγγελέα εξέτασε αν υπήρχαν στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του καθ’ ου η αίτηση. Ο κ. Α. Λοΐζου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην παρούσα υπόθεση η ζητηθείσα άδεια έπρεπε να δοθεί εν όψει της σοβαρότητας και της φύσεως των αδικημάτων για την οποία ζητείται η ποινική δίωξη του καθ’ ου η αίτηση και ενόψει του γεγονότος ότι τα αδικήματα αυτά έχουν χαρακτήρα ατιμωτικό και ηθικής αισχρότητας.

Εφόσον δε σε περίπτωση καταδίκης του καθ’ ου η αίτηση η έδρα του στη Βουλή κενούται, βάσει του άρθρου 71 του Συντάγματος, δεν δικαιολογείται οιαδήποτε καθυστέρηση στην εκδίκαση των αδικημάτων για τα οποία ο Γενικός Εισαγγελέας προτίθεται να προβεί στην ποινική δίωξη του καθ’ ου η αίτηση.

Ο Δικαστής κ. Δ. Στυλιανίδης συμφώνησε με την απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου κ. Μ. Τριανταφυλλίδη και πρόσθεσε: «Η κοινοβουλευτική ασυλία που διασφαλίζεται από το Σύνταγμα δεν είναι προσωπικό δικαίωμα του βουλευτή, αλλά αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα του Σώματος με σκοπό να ασκεί ανεμπόδιστα τη λειτουργία του. Δεν είναι αναγκαία απόφαση του αιτητή ότι η άρση της ασυλίας είναι προς το δημόσιο συμφέρον. Ο μόνος κριτής επί του θέματος είναι το Ανώτατο Δικαστήριο. Η ευθύνη για την τελική απόφαση εναπόκειται στο Δικαστήριο μετά την εξέταση των ενώπιον του στοιχείων. Άδεια για δίωξη με κανέναν τρόπο δεν επηρεάζει τις εξουσίες του ποινικού Δικαστηρίου. Οι νόμοι που διέπουν την ποινική δίωξη και την ποινική δίκη που ακολουθεί όταν παραχωρηθεί άδεια, είναι οι ίδιοι που εφαρμόζονται σε μια συνηθισμένη ποινική διαδικασία. Η παρούσα υπόθεση δεν είναι υπόθεση πολιτικής καταδίωξης. Είμαι ικανοποιημένος ότι δεν υπάρχουν πολιτικά ελατήρια παρά τις οποιεσδήποτε επιπτώσεις που πιθανόν να υπάρξουν στην πολιτική σταδιοδρομία του καθ’ ου η αίτηση ή του πολιτικού του κόμματος -τέτοιες επιπτώσεις αν υπάρξουν δεν ενδιαφέρουν το Δικαστήριο. Λαμβάνω υπόψη μου τη φύση των αδικημάτων. Είναι τελείως άσχετα με τις δραστηριότητες του καθ’ ου η αίτηση ως μέλους της Βουλής. Τα αδικήματα είναι σοβαρά∙ πράγματι καταδίκη συνεπάγεται κένωση της θέσης του και τερματισμό της βουλευτικής του θητείας. Δεν είναι σκοπός της πρόνοιας του άρθρου 83 του Συντάγματος να διατηρεί στη Βουλή πρόσωπο το οποίο δεν θα ήτο εκεί αν ο Νόμος ακολουθούσε την πορεία του».

Ο εκ των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γεώργιος Πικής εξέδωσε χωριστή απόφαση. Ο κ. Πικής αναφέρθηκε καταρχήν στην απόφαση του επί του προδικαστικού σημείου που είχε εγερθεί κατά την έναρξη της διαδικασίας και επανέλαβε ότι κατά τη γνώμη του η αίτηση ήταν άκυρη γιατί δεν προερχόταν από αρμόδια βάσει του Συντάγματος Αρχή, δηλαδή τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Τίποτε από ότι έχω ακούσει -τόνισε ο κ. Πικής- με έχει πείσει περί του αντιθέτου, το καθήκον μου όμως επιβάλλει να προχωρήσω στην εξέταση των ουσιαστικών σημείων της αίτησης, δεδομένου ότι σε περίπτωση προδικαστικής ένστασης, τα επίδικα θέματα όπου υπάρχει διχογνωμία καθορίζονται από τη απόφαση της πλειοψηφίας. «Η σύνθεση του Δικαστηρίου παραμένει αδιάσπαστη και δεν εξαρτάται από την έκβαση προδικαστικών ενστάσεων. Ως εκ τούτου, παρά τις επιφυλάξεις μου για την εγκυρότητα της διαδικασίας, πρέπει να προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης. Την υποχρέωση αυτή δεν έχω δικαίωμα κατά τα δικαστικά θέσμια να αποποιηθώ.»

Στη συνέχεια της απόφασής του, ο κ. Πικής ανέφερε ότι η βουλευτική ασυλία έχει τεθεί σαν προνόμιο του νομοθετικού Σώματος και για τη διασφάλιση της ελευθερίας των μέσων έκφρασης της λαϊκής θέλησης. Η ποινική διαδικασία είναι δυνατόν να επέμβει τόσο στη σύνθεση της Βουλής όσο και στην έκφραση της λαϊκής θέλησης από του βήματος της Βουλής. Συνεπώς, το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας πρέπει να σταθμίζει αφενός τους κινδύνους για την αυτονομία και την κυριαρχία της Βουλής και αφετέρου το ζωτικό συμφέρον του κοινού να προσάγεται ενώπιον της Δικαιοσύνης κάθε υποτιθέμενος παραβάτης του Νόμου.

Ως κριτήρια που πρέπει να καθοδηγούν το Δικαστήριο στην άσκηση της δικαιοδοσίας του, καθορίστηκαν από τον κ. Πική τα ακόλουθα:
(α) Η φύση του αδικήματος,
(β) η σοβαρότητα του αδικήματος και,
(γ) η μη ύπαρξη πολιτικών ελατηρίων που θα έπλητταν και θα συνέτριβαν τον θεσμό της βουλευτικής ασυλίας.

Το Δικαστήριο εξάλλου δεν μπορεί να προχωρήσει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας ούτε και των επιπτώσεών της στην ενοχή ή την αθωότητα του κατηγορούμενου. Στην προκειμένη περίπτωση, κατέληξε ο κ. Πικής, από τα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, συνάγεται ότι υπάρχει μαρτυρία που τείνει να συνδέσει τον καθ’ ου η αίτηση βουλευτή με τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων που δεν σχετίζονται με την άσκηση των βουλευτικών του καθηκόντων.

Ενόψει της φύσης των αδικημάτων αυτών και των νομικών αρχών που διέπουν το θέμα, η άρνηση χορήγησης της άδειας θα ήταν ανεπίτρεπτη γιατί θα έθετε τον βουλευτή έξω από τα όρια του Νόμου. Στην απόφαση του, ο κ. Πικής εισηγήθηκε τη θέσπιση από το Ανώτατο Δικαστήριο διαδικαστικών κανονισμών που να ρυθμίζουν την καταχώριση της αίτησης άρσης της ασυλίας και τη διαδικασία ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι κανονισμοί αυτοί θα πρέπει να προνοούν ότι η αίτηση υποβάλλεται από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και πρέπει να συνοδεύεται από δήλωσή του ότι έχει εξεταστεί κάθε πτυχή της υπόθεσης και ότι η ποινική δίωξη είναι αναγκαία προς το δημόσιο συμφέρον.

Με την απόφασή του κ. Πική συμφώνησε και ο Δικαστής κ. Χατζηαναστασίου, που εξέφρασε τις ίδιες επιφυλάξεις σχετικά με την εγκυρότητα της αίτησης.

Δικηγόροι Δημοκρατίας: Λ. Λουκαΐδης, Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας και Α. Παπασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας. Δικηγόροι του καθ’ ου η αίτηση: Μ. Χριστοφίδης και Χρ. Τριανταφυλλίδης.

Σημείωση: Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 24 Φεβρουαρίου, 1983

The post <span style='font-size: 18px;'>ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, 1983</span><br />Απόφαση-σταθμός για τα όρια της βουλευτικής ασυλίας appeared first on De Jure.

Του Κώστα Κληρίδη, τέως Γενικού Εισαγγελέα

Έχω αποχωρήσει από τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας στις 26 Ιουνίου 2020, έχοντας εκτίσει μια δύσκολη θητεία που διάρκεσε κάτι λιγότερο από επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω εκ του σύνεγγυς, τη φύση την έκταση και το πραγματικό πρόσωπο της διαφθοράς και της διαπλοκής στον τόπο μας.

Για τους σκοπούς της σύντομης αυτής ομιλίας, θα αποφύγω να ασχοληθώ με τα συνήθη και τετριμμένα θέματα που συνήθως απασχολούν, όπως είναι οι ορισμοί, τι σημαίνει διαφθορά, τι σημαίνει διαπλοκή, ποιές είναι οι μεταξύ τους διαφορές κλπ. Θα ασχοληθώ με την ουσία του πράγματος και ιδιαίτερα με κάποιες πρακτικής φύσεως δικές μου διαπιστώσεις, που εκπηγάζουν από το πρόσφατο πέρασμα μου από τη Νομική Υπηρεσία, όπου είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και να αφιερώσω πολύ χρόνο και φαιά ουσία για το σοβαρό τούτο θέμα.

1. Το πρόβλημα της διαφθοράς είναι διαχρονικό και δεν είναι ασφαλώς κυπριακό φαινόμενο, ούτε εφεύρημα, αλλά πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο.

2. Οι διαστάσεις, η ακριβής φύση και τα αίτια της μάστιγας της διαφθοράς ποικίλλουν από κράτος εις κράτος και από εποχή σε εποχή.

3. Στην Κύπρο, οι διαστάσεις του προβλήματος είναι όντως ανησυχητικές. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι σχεδόν σε κάθε τομέα δραστηριότητας, είτε σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης και οργανισμών δημοσίου δικαίου είτε σε επίπεδο δημοτικών και κοινοτικών αρχών, γενικά οπουδήποτε σχεδόν εμπλέκεται θέμα δημόσιου χρήματος, φωλιάζει η διαφθορά και η διαπλοκή.

4. Κατά τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, ένας ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός δημοσίων προσώπων έχουν οδηγηθεί στο Δικαστήριο αντιμέτωποι με ποινικές κατηγορίες που σχετίζονται με διαφθορά και πλείστοι από αυτούς καταδικάστηκαν με ποινές φυλάκισης. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και δήμαρχοι πόλεων, δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτές, πρόεδροι και μέλη διοικητικών συμβουλίων οργανισμών δημοσίου δικαίου, ακαδημαϊκοί τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κυβερνητικοί ιατροί, διευθυντικά στελέχη νοσοκομείων, κοινοτάρχες και πολλά άλλα δημόσια πρόσωπα.

Αυτό το γεγονός έχει αναπόφευκτα δημιουργήσει μια ζοφερή εικόνα και αντίληψη ως προς τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος της διαφθοράς στον τόπο μας, γεγονός που εξηγεί άλλωστε τα πολύ υψηλά ποσοστά του πληθυσμού στις σφυγμομετρήσεις που γίνονται, όσον αφορά την αντίληψη περί της ύπαρξης διαφθοράς στη χώρα μας. Κατά την άποψή μου, η διαφαινόμενη αυτή ανησυχία των πολιτών είναι μεν δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις, πλην όμως δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι αυτό είναι σημερινό φαινόμενο ή ότι η διάπραξη αδικημάτων διαφθοράς βρίσκεται σε έξαρση τα τελευταία χρόνια ή μόνο τα τελευταία χρόνια.

Oπουδήποτε σχεδόν εμπλέκεται θέμα δημόσιου χρήματος, φωλιάζει η διαφθορά και η διαπλοκή.

Είμαι πεπεισμένος ότι όπως κατά τα τελευταία χρόνια, έτσι και κατά τα προηγούμενα -αποκτήσεως δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έλεγα- πρέπει να επικρατούσαν πάντοτε πολύ υψηλά ποσοστά διαφθοράς. Εκείνο το οποίο πιστεύω ότι συνέτεινε στην αύξηση των κρουσμάτων διαφθοράς που οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια τις μέρες μας, είναι οι καλύτεροι και πιο αποτελεσματικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί των δημοσίων εσόδων και δαπανών, είναι οι πιο βελτιωμένες ανακριτικές διαδικασίες και η αποφασιστικότητα για άσκηση διώξεων σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες στοιχειοθετείται μια ποινική υπόθεση, ανεξάρτητα ποιο πρόσωπο εμπλέκεται σε αυτήν.

5. Η διαφθορά και η διαπλοκή δεν πρόκειται να εκλείψουν. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Προσφέρεται μόνο η δυνατότητα να απαμβλυνθεί σε κάποιο ικανοποιητικό βαθμό αυτό το φαινόμενο, αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες. Ενόσω υπάρχει η ανθρώπινη απληστία και η έφεση προς το εύκολο κέρδος, η διαφθορά δύσκολα μπορεί να χαλιναγωγηθεί και κυρίως ενόσω σε υπεύθυνες θέσεις όπου προσφέρεται η δυνατότητα διαχείρισης δημοσίου χρήματος ή η δυνατότητα λήψης αποφάσεων που επηρεάζουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο οικονομικά συμφέροντα, διορίζονται πρόσωπα με αλλότρια και όχι με αξιοκρατικά κριτήρια ή πρόσωπα που δεν πληρούν τα εχέγγυα της ακεραιότητας και εντιμότητας, οι συνθήκες δεν μπορούν να είναι ευοίωνες.

6. Η διαφθορά και η διαπλοκή μέσα των ετών, ακολουθώντας τη μεγάλη αυτή πορεία τους, υφίστανται μεταλλάξεις. Μεταλλάξεις τόσο στον τρόπο και στους τομείς εκδήλωσής τους όσο και στις μεθόδους διάπραξής τους. Σε καιρούς ανοχής και κάλυψης τέτοιου είδους αδικημάτων για παράδειγμα, δημόσια πρόσωπα ενεργούσαν σχεδόν απροκάλυπτα μέχρι του σημείου όπως είχαμε μαρτυρίες ενώπιον Δικαστηρίου, να διενεργούσαν παράνομες πληρωμές, παράνομες συναλλαγές με τραπεζικές επιταγές.

Σε περιόδους, όμως, που δόθηκε το αυστηρό μήνυμα του διεισδυτικού ελέγχου και της αποφασιστικότητας των διωκτικών αρχών, παρατηρήθηκε το φαινόμενο της μειωμένης διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, αλλά με ποικίλες προφυλάξεις, αξιοποιώντας διεθνείς μεθόδους διάπραξης και κυρίως τις νέες τεχνολογικές μεθόδους. Είναι για αυτόν τον λόγο που οι ελεγκτικές και οι διωκτικές Αρχές θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να βρίσκονται ένα τουλάχιστον βήμα μπροστά από τους εγκληματίες, τους επίδοξους εγκληματίες λευκού κολάρου και ουδέποτε να είναι ένα ή περισσότερα βήματα πίσω από αυτούς. Το επιχείρημα των ανακριτικών αρχών, που συνήθως προβάλλεται, ότι πρόκειται για πολύπλοκες και δύσκολες στην εξιχνίαση υποθέσεις δεν πρέπει να έχει ποτέ πλέον θέση στην πάταξη αυτών των εγκλημάτων.

Ενόσω σε υπεύθυνες θέσεις διορίζονται πρόσωπα με αλλότρια και όχι με αξιοκρατικά κριτήρια, οι συνθήκες δεν μπορούν να είναι ευοίωνες.

7. Οι πολέμιοι της διαφθοράς και της διαπλοκής και όσοι τυχόν αντιστέκονται στο πέρασμά τους είτε δεν τυγχάνουν της αναγκαίας στήριξης είτε γίνονται ακόμα και στόχοι επιθέσεων οι ίδιοι είτε και τα δύο μαζί. Στο σημείο τούτο θα πρέπει να αναφερθώ σε μια πολύ σημαντική επιμέρους διαπίστωση στην οποία κατέληξα από τις πρόσφατες εμπειρίες μου και η οποία δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης. Τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά όλοι, μα όλοι, τάσσονται αναφανδόν υπέρ της με κάθε τρόπο πάταξης της διαφθοράς και της διαπλοκής και μιλώ και για πολιτικά, κομματικά στελέχη και για άλλα οργανωμένα σύνολα και για μη κυβερνητικές οργανώσεις και για απλούς πολίτες.

Αφ’ ης στιγμής όμως η πορεία της αποκάλυψης, της εξιχνίασης και της δίωξης εγγίζει οποιοδήποτε πρόσωπο ή οποιαδήποτε πρόσωπα του δικού τους ζωτικού χώρου, τότε οι διακρίσεις, τα μεγάλα λόγια και η στήριξη προς τους διώκτες, αμέσως παύουν. Σε πλείστες δε περιπτώσεις η πλήρης στήριξη προς αυτούς που μάχονται ενάντια στη διαφθορά, όχι απλώς παύει, αλλά μετατρέπεται σε ανοικτή πολεμική εναντίον τους ή σε συγκεκαλυμμένη υπόσκαψη του έργου ή και του προσώπου τους. Στον αδυσώπητο δε αυτό πόλεμο επιστρατεύονται όλα τα εις τη διάθεσή τους μέσα και οι διαθέσιμοι μηχανισμοί. Πολιτικά μέσα, οικονομικά μέσα, μέσα μαζικής ενημέρωσης. Υπάρχουν οργανώσεις, όπως για παράδειγμα μη κυβερνητικές οργανώσεις με διεθνή δικτύωση που συστάθηκαν και λειτουργούν με αποκλειστικό σκοπό την πάταξη, μείωση, απάμβλυνση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Οργανώνουν ευκαιριακά κάποια χρήσιμα συνέδρια, σεμινάρια, ημερίδες κ.λπ. Είναι γεγονός ότι γίνονται ενημερωτικές διαλέξεις, εκδίδονται διακηρύξεις, συμπεράσματα και πορίσματα. Όταν όμως σβήσουν οι προβολείς της αίθουσας που τα φιλοξενεί, μαζί τους σβήνει και η όποια δυναμική έχει αναπτυχθεί. Υπάρχουν κρατικοί αξιωματούχοι που ως εκ της θέσης που κατέχουν και των εξουσιών που τους αποδίδονται έχουν και τη δυνατότητα και την αποφασιστικότητα να πολεμήσουν τη διαφθορά και προβαίνουν προς τούτο προς όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες. Ποιας στήριξης τυγχάνουν αυτοί; Πέραν από κάποιες αιρετικής φύσεως σποραδικές αναφορές από κάποιους δημοσιογράφους που τυχαίνει να μην ανήκουν σε κυκλώματα και πέραν από κάποια υποστηρικτικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καμιά ουσιαστική δυναμική στήριξη δεν τους παρέχεται. Για να μην αναφερθώ και στην οργανωμένη και ενορχηστρωμένη προσπάθεια υπόσκαψης του έργου και αποδόμησης της προσωπικότητάς τους από όλους εκείνους των οποίων τα συμφέροντα επηρεάζονται δυσμενώς από τις πράξεις, ενέργειες και αποφάσεις τους. Βρισκόμενοι μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις πραγμάτων πρέπει να δεχθούμε ότι υπάρχουν ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις που υποθάλπουν αυτές τις καταστάσεις στους ώμους πολλών εξ ημών.

Η πιο θεμελιακή διαπίστωση στην οποία μπορώ να προβώ, ως αποτέλεσμα της επταετούς εμπειρίας μου στη Νομική Υπηρεσία του κράτους είναι η ακόλουθη και την τονίζω: Οι σοβαρότεροι παράγοντες οι οποίοι παράγουν, υποθάλπουν και διαιωνίζουν τη διαφθορά και τη διαπλοκή είναι η απάθεια, η ανοχή και η αδιαφορία των πολιτών και των οργανωμένων τους συνόλων. Δεν μπορεί να κοπτόμεθα όλοι εναντίον της διαφθοράς, να βλέπουμε και να διαπιστώνουμε τι γίνεται γύρω μας, πού γίνεται και από ποιους και να σφυρίζουμε αδιάφορα ή έστω να εγκωμιάζουμε τους πολέμιους. Δεν μπορεί να αναμένουμε τα πάντα να τα αναλαμβάνουν άλλοι, μήπως έχουμε και εμείς κάποιο κόστος. Δεν μπορεί να πιστεύουμε ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη και οτιδήποτε δεν μπορούμε να κάνουμε. Είναι γεγονός ότι κάποιοι άλλοι έχουν τις εξουσίες και τη δυνατότητα να λαμβάνουν μέτρα. Χωρίς όμως την ουσιαστική και έμπρακτη στήριξη των πολιτών, χωρίς την έντονη δράση και αντίδρασή τους, τίποτα σημαντικό δεν μπορεί να επιτευχθεί. Την πραγματική δύναμη την έχει ο κόσμος. Θα πρέπει κάποτε να ορθωθεί από τον καναπέ και να αξιοποιήσει αυτήν του τη δύναμη.

Μιλώντας δε για πολίτες και για οργανωμένα σύνολα που πρέπει να αντιδρούν πιο δυναμικά και να υψώνουν φωνή έναντι κάποιων σοβαρών θεμάτων, μέσα σε αυτά περιλαμβάνω και τους δικηγόρους και τις επαγγελματικές τους οργανώσεις. Ειδικότερα δε το ανώτερο όργανο που τους εκπροσωπεί, τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο. Δεν νοείται να μην λαμβάνει ενεργό μέρος σε όσα διαδραματίζονται στην κοινωνία, στην φθορά των θεσμών, στη διαφθορά. Οφείλει ως εκπρόσωπος όλων των λειτουργών της Δικαιοσύνης να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν και να συμμετέχει ενεργά στον αγώνα για την επικράτηση επιτέλους του Κράτους Δικαίου.

*Ομιλία κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του δρα Χ. Κληρίδη στις 12 Οκτωβρίου, 2020

The post <span style='font-size: 18px;'>ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΕΩΣ Γ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΛΕΑ</span><br />Οι επτά πληγές της διαφθοράς appeared first on De Jure.

• «Δικαστική άδεια έφεσης από το Πρωτόδικο Δικαστήριο στο Εφετείο, η οποία θα παραχωρείται στη βάση κριτηρίων» και δημιουργία Δικαστηρίου μικροδιαφορών (Small Claims Court), ως απάντηση στο ζήτημα των καθυστερήσεων, προανήγγειλε με γραπτή δήλωσή της η Έμιλυ Γιολίτη και έλαβε… συστημένα πυρά.

• «Καθήκον της πολιτείας δεν είναι να βρίσκει τις εύκολες λύσεις περικοπής δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα έφεσης, αλλά να συμβάλλει σε μια ποιοτική Δικαιοσύνη», υπέδειξε σε δηλώσεις του ο Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής, του Πανεπιστημίου Λευκωσιας, δρ Αχιλλέας Αιμιλιανίδης.

• «Εν πρώτοις, θεωρώ πως αυτό θα αυξήσει σε άσκοπη αύξηση των αιτήσεων ενώπιον των Επαρχιακών και άλλων πρωτόδικων δικαστηρίων, ώστε να κριθεί κατά πόσο δικαιολογείται η έφεση ή όχι με βάση τα κριτήρια», υπογράμμισε ο γνωστός δικηγόρος, για να προσθέσει ότι «μια παρόμοια προαξιολόγηση είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν σε υποθέσεις συγκεκριμένης δικαιοδοσίας από το ίδιο το Εφετείο και καταργήθηκε ακριβώς λόγω της αποτυχίας της». Στο ίδιο μήκος κύματος αναμένεται να κινηθεί και σχετική ανακοίνωση που θα εκδώσει ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος.

• Πυρά δέχεται και ο υπουργός Γεωργίας για τις τροποποιήσεις που επιχειρεί στον Περί Προστασίας και Ευημερίας Ζώων Νόμο, ο οποίος δεν πρόκειται να οδηγηθεί στην Ολομέλεια πριν το πέρας της βουλευτικής σεζόν, παρά τις επίμονες προσπάθειές του. Για την ιστορία, να σημειωθεί ότι το νομοσχέδιο προωθήθηκε στη Βουλή τον περασμένο Οκτώβρη και η κατ’ άρθρον συζήτηση στην Επιτροπή Περιβάλλοντος θα ξεκινήσει την ερχόμενη Τετάρτη (29 Ιουλίου). Εκτός απροόπτου (και δραματικού φινάλε).

• Υποβαθμίζοντας τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες (βλέπε, Αρμόδια Αρχή) σε ρόλο απλού παρατηρητή των δράσεων και αποφάσεων των Επαρχιακών Επιτροπών Ευημερίας Ζώων και ικανοποιώντας όλα σχεδόν τα αιτήματα των εκπροσώπων των φιλοζωικών οργανώσεων στο τελικό κείμενο που κοινοποιήθηκε στους βουλευτές, ο Κώστας Καδής αναμένεται να βρεθεί εκ νέου αντιμέτωπος με έντονες επικρίσεις. Κι ας εφάρμοσε αριστοτεχνικά το «διαίρει και βασίλευε».

• «Οι κτηνίατροι δεν έχουν εκτελεστική εξουσία», σημειώνει ευθαρσώς για τις επίμαχες τροποποιητικές διατάξεις ο υπουργός, που παραμένει κατά τα άλλα «ανοιχτός σε διάλογο, φτάνει να μην τίθενται προϋποθέσεις στην άσκηση πολιτικής». Την ίδια ώρα, βέβαια, αποσύρθηκαν δια παντός οι απαγορευτικές διατάξεις για τα κλουβιά των σκύλων, που πολεμήθηκαν σφόδρα από τους (μη εμπλεκόμενους) οργανωμένους κυνηγούς. Αριστοτεχνική, προφανώς, και η εφαρμογή του «δύο μέτρα και δύο σταθμά».

• Ευλόγως, πάντως, τίθεται το ερώτημα: Προς τι τόση σπουδή και τόση επιμονή σε διατάξεις που ενδεχομένως να τινάξουν στον αέρα το πολύκροτο (και πολυδιαφημισμένο) νομοσχέδιο, αν ο σκοπός ήταν και παραμένει η προστασία και η ευημερία των ζώων;

• Εύλογα και τα ερωτήματα που επιτακτικά θέτει προς τον νέο Γενικό Εισαγγελέα, ο Δημήτρης Παπαδάκης, μετά το πόρισμα της Νομικής Υπηρεσίας για τις γνωστές καταγγελίες εναντίον ΕΔΕΚ και Μαρίνου Σιζόπουλου, που είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή του φακέλου της υπόθεσης στην Αστυνομία.

• «Αιτιολογήστε επαρκώς γιατί η καταστροφή των τεκμηρίων δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα», απαιτεί εν ολίγοις ο ευρωβουλευτής, που απηύθυνε εκ νέου επιστολή στην Εισαγγελία στις 19 Ιουλίου, αναζητώντας ικανοποιητικές εξηγήσεις.

• Όλως παραδόξως, η απόφανση της Νομικής Υπηρεσίας συμπίπτει με τη γνωμάτευση που παρείχε στο κόμμα, γνωστό (και μη αμελητέο) δικηγορικό γραφείο. Το θέμα, όμως, κάθε άλλο παρά λήξαν πρέπει να θεωρείται. Έπεται ενδιαφέρουσα συνέχεια.

• Ζητείται Κράτος Δικαίου!

ΜΛΝ

The post Κόλπα Καδή, γκάφα Γιολίτη και… comeback Παπαδάκη appeared first on De Jure.