Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ έφεση πατέρα κατά της απόφασης του Οικογενειακού Δικαστηρίου που διέταξε όπως ο εφεσείοντας πληρώνει για τις σπουδές της κόρης του σε αγγλικό πανεπιστήμιο.

Ο πατέρας υποστήριξε ότι αποδέχθηκε να πληρώνει για συγκεκριμένο κλάδο σπουδών, τον οποίο η κόρη του εγκατέλειψε στη συνέχεια και ενεγράφη σε διαφορετικό κλάδο.

Η απόρριψη της έφεσης όμως βασίστηκε στο γεγονός ότι ο εφεσείων δεν έφερε ένσταση στο συγκεκριμένο σημείο κατά τη διάρκεια της πρωτόδικης απόφασης.

Διαβάστε εδώ αυτούσια τη σημαντική αυτή απόφαση του Εφετείου

The post Στο Εφετείο εναντίον της κόρης του για θέμα… διδάκτρων appeared first on De Jure.

Συνέντευξη: Νάταλι Μιχαηλίδου

«Δεν μπορεί οι θέσεις του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου να περιθωριοποιούνται, να τις σκουπίζουμε κάτω από το χαλί και να αποφασίζει ένας υπουργός μαζί με το Ανώτατο Δικαστήριο για τη μεταρρύθμιση», τονίζει ο υποψήφιος πρόεδρος των δικηγόρων και υπογραμμίζει την ανάγκη για συνολική μεταρρύθμιση του συστήματος στη βάση της αυτούσιας υιοθέτησης των εισηγήσεων των Ιρλανδών εμπειρογνωμόνων και όχι «επιλογή κερασιών». Αναλύοντας λεπτομερώς τις βασικότερες θέσεις του για τα ζητήματα που ταλανίζουν διαχρονικά τον τομέα της Δικαιοσύνης, κάνει λόγο για μία ανεξάρτητη υποψηφιότητα που στοχεύει στην αναβάθμιση του δικηγορικού Σώματος και στη σωστή μεταρρύθμιση.

Στο πλαίσιο ομιλίας σας σε πρόσφατη εκδήλωση του Κράτους Δικαίου χαρακτηρίσατε την προσπάθεια που έγινε από τον Ιωνά Νικολάου για τη μεταρρύθμιση ως «αξιέπαινη». Παρά ταύτα εκφράζετε διαφωνίες σε πολλά σημεία. Ποιες οι βασικότερες ενστάσεις σας επί των νομοσχεδίων;
Η μεταρρύθμιση είναι απαραίτητη και είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που η Κυπριακή Δημοκρατία φρόντισε να ζητήσει τη συμβουλή εμπειρογνωμόνων από το εξωτερικό. Σαν αποτέλεσμα, το Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης της Ιρλανδίας, με τη συνδρομή και στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ΕΕ μελέτησε τα προβλήματα και προχώρησε σε εισηγήσεις για την αντιμετώπισή τους, οι οποίες καταχωρήθηκαν στην έκθεση Μαρτίου του 2018. Θα ανέμενε κανείς ότι, ο «μεταρρυθμιστής», δηλαδή το υπουργείο Δικαιοσύνης ως καθ’ ύλην αρμόδιο, θα έπαιρνε όλες τις εισηγήσεις της Επιτροπής αυτούσιες για να τις μετουσιώσει σε νομοσχέδια. Ένα από τα βασικά θέματα της μεταρρύθμισης ήταν η δημιουργία ενός αυτόνομου οργανισμού διοίκησης των Δικαστηρίων, ο οποίος θα αναλάβει τη διαχείριση των Δικαστηρίων παγκύπρια, συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων που αφορούν τις κτηριακές εγκαταστάσεις, τα Πρωτοκολλητεία, τον σχεδιασμό, την πολιτική που θα ακολουθηθεί. Στον Οργανισμό αυτό θα συνέδραμαν και Δικαστές, αλλά και όλοι οι παράγοντες της Δικαιοσύνης. Αυτό το σημαντικό κομμάτι της μεταρρύθμισης έμεινε έξω. Αγνοήθηκε παντελώς. Υπάρχουν και άλλα σημεία τα οποία αγνοήθηκαν. Χαρακτηριστικά να πω ότι μία από τις εισηγήσεις της Επιτροπής ήταν ο διορισμός Δικαστών σε κάθε επαρχία, οι οποίοι θα αναλάμβαναν στο στάδιο των Οδηγιών τη διαχείριση της υπόθεσης (‘case management’). Αυτό το πράγμα από τον Μάρτιο του 2018 δεν έχει υλοποιηθεί. Εισηγήθηκε, επίσης, να εισαχθεί σύστημα ακροάσεων ‘day in day out’. Τα λέω αυτά ενδεικτικά -στην έκθεση συμπεριλαμβάνεται κατάλογος με 21 συστάσεις.

Δεν μπορεί να μείνουμε με ένα σύστημα, το οποίο η ίδια η GRECO θεωρεί ότι αποτελεί ένα από τα σημεία της διαφθοράς.

Πέραν όμως από το γεγονός ότι έγινε ένα ‘cherry picking’ και τούτο παρόλο ότι η Επιτροπή στην έκθεσή της αναφέρει ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι πακέτο και δεν μπορείς να διαλέξεις ό,τι σου αρέσει από τις προτάσεις, υπάρχουν και άλλα προβλήματα. Στο επίπεδο της τριτοβάθμιας δικαιοδοσίας κρίθηκε ότι θα πρέπει να έχουμε ένα Ανώτατο Δικαστήριο και έναν Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, που θα έχει τη δικαιοδοσία εκδίκασης αναφορών του Προέδρου, του προληπτικού ελέγχου για τη συνταγματικότητα των Νόμων. Όμως, όσον αφορά τη συνταγματικότητα νομοθεσίας η οποία έχει θεσπιστεί και μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε Δικαστήριο, σε οποιοδήποτε στάδιο, κρίθηκε ότι αυτό θα εξακολουθήσει να μπορεί να αποφασίζεται από τα Επαρχιακά και κατώτερα Δικαστήρια. Εν τοιαύτη περιπτώσει, η εργασία την οποία θα έχει το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο θα είναι ελάχιστη.  Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψιν ότι θα λειτουργεί υπό μορφή αναίρεσης και ότι θα πρέπει να δίδεται άδεια για καταχώριση, ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνεται το νέο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο είναι τέτοιος που η δικαιοδοσία του είναι περιορισμένη. Άρα, τίθεται το ερώτημα εάν χρειαζόμαστε αυτό το Σώμα. Εκτός και αν αποφασίσουμε να ρυθμιστεί το θέμα με πρόνοια ότι όλα τα συνταγματικά θέματα, όποτε και αν εγείρονται, παραπέμπονται σε αυτό το Δικαστήριο να τα αποφασίζει εντός τακτής προθεσμίας, η οποία θα πρέπει να θεσπιστεί και να τα παραπέμπει πίσω στα αρμόδια Δικαστήρια. Επίσης, έγινε δεκτό τους Δικαστές του Εφετείου να τους διορίζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο.

Επί του συγκεκριμένου σημείου, δόθηκαν… μάχες στο πλαίσιο συναντήσεων στο Προεδρικό και ήταν μάλιστα πολύ έντονες οι θέσεις των Δικαστών του Ανωτάτου.
Με όλο το σέβας, δεν είναι θέμα των Δικαστών του Ανωτάτου. Οι Δικαστές του Ανωτάτου έχουν την ευθύνη να εκδικάζουν υποθέσεις μέσα στο Σύστημα που η εκλελεγμένη Πολιτεία αποφασίζει. Ο Πρόεδρος και το υπουργικό του Συμβούλιο, ως επίσης και οι βουλευτές. Αυτοί αποφασίζουν. Και οι αποφάσεις θα έπρεπε να ληφθούν με βάση τις εκθέσεις της GRECO, η οποία έκανε συγκεκριμένες συστάσεις και είπε το εξής απλό: σε χώρες όπου το Δικαστικό Συμβούλιο απαρτίζεται κατ’ αποκλειστικότητα από Δικαστές, επειδή υπάρχει το πρόβλημα του κρονητισμού (cronyism), θα πρέπει οι Δικαστές που απαρτίζουν το Δικαστικό Συμβούλιο να εκλέγονται από όλο το Δικαστικό Σώμα. Αυτό το πράγμα δεν μπήκε στη μεταρρύθμιση. Το τι έγινε ήταν απλώς μια διεύρυνση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, η οποία είναι θεμιτή, διότι συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων και κάποιους από τα Επαρχιακά Δικαστήρια (τον πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και τον εκάστοτε Διοικητικό Πρόεδρο των Επαρχιακών Δικαστηρίων), τον πρόεδρο του ΠΔΣ και έναν δικηγόρο με 25ετή πείρα.

Εκφράζονται, όμως, έντονες επιφυλάξεις για τον εμπλουτισμό του Δικαστικού Συμβουλίου, που εστιάζουν σε ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα της προτεινόμενης διεύρυνσης. Ποια η θέση σας;
Διαφωνώ με την άποψη ότι η πρόνοια είναι αντισυνταγματική. Από τη στιγμή που το σύστημα του Συντάγματος κατέρρευσε με τα γεγονότα του 1964 και κρίθηκε ότι θα έπρεπε να δημιουργηθεί έναν ενοποιημένο Ανώτατο Δικαστήριο με βάση το Δίκαιο της Ανάγκης και προς τούτο θεσπίστηκε και ειδική νομοθεσία (ο Περί Απονομής της Δικαιοσύνης Ποικίλαι Διατάξεις Νόμος του 1964), το θέμα πλέον δεν ρυθμίζεται από το Σύνταγμα, αλλά από νομοθεσία που βρίσκει έρεισμα στο Δίκαιο της Ανάγκης. Το οποίο Δίκαιο της Ανάγκης επικροτήθηκε στην απόφαση Ιμπραχήμ και στη βάση αυτού του Δικαίου λειτούργησε το νέο ενοποιημένο Ανώτατο Δικαστήριο, παρόλο ότι στο Σύνταγμα γίνεται πρόνοια για Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και ξεχωριστό Ανώτατο Δικαστήριο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έγιναν και ρυθμίσεις, οι οποίες αφορούσαν το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Άρα, το θέμα ρυθμίζεται πλέον νομοθετικά και όχι με τις πρόνοιες του Συντάγματος, το οποίο ακριβώς λόγω του Δικαίου της Ανάγκης έχει κατά κάποιο τρόπο υπερκεραστεί για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της Δικαιοσύνης.

Αντιλαμβάνομαι ότι με τη διεύρυνση του Δικαστικού Συμβουλίου αρχικώς είχε συμφωνήσει και το Ανώτατο Δικαστήριο, εξ ου και μπήκε στο πακέτο της μεταρρύθμισης. Εδώ όμως έχουμε και έξωθεν πιέσεις από την επιτροπή GRECO, του Συμβουλίου της Επιτροπής, που λέει ότι το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν μπορεί να συνεχίσει να απαρτίζεται μόνο από τους 13 Δικαστές του Ανωτάτου. Ακόμα και αν θεωρείτο αντισυνταγματικό, εμείς θα έπρεπε να βρούμε τρόπο να το λύσουμε. Δεν μπορεί να μείνουμε με ένα σύστημα, το οποίο η ίδια η GRECO θεωρεί ότι αποτελεί ένα από τα σημεία της διαφθοράς.

Από ένα στάδιο και μετά οι δικηγόροι έμειναν απ’ έξω διαμαρτυρόμενοι. Με τέτοια δεδομένα, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να δουλέψει και καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να εισαχθεί.

Υπάρχουν ανησυχίες και σε ό,τι αφορά τη στελέχωση του νέου Εφετείου;
Αναμένεται ότι τις 16 αυτές θέσεις θα πληρώσουν δια μεθόδου προαγωγών πρόεδροι των Επαρχιακών Δικαστηρίων. Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος και ήταν η θέση μου την οποία έθεσα πρόσφατα και ενώπιον της συνέλευσης του Κράτους Δικαίου στη Φασούλα.

Τι προτείνετε;
Θα πρέπει να μπει μία quota, μία ποσόστωση 50-50. Εν τοις εφεξής στις ανώτερες δικαστικές θέσεις θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, το 50% να προέρχεται από τον δικηγορικό κόσμο, για να υπάρχει εμπλουτισμός του Δικαστικού Σώματος και το υπόλοιπο 50% από τις «προαγωγές» -ο Νόμος και το Σύνταγμα θεωρούν ότι οι ανώτερες δικαστικές θέσεις είναι θέσεις διορισμού και όχι προαγωγής. Εφόσον το Ανώτερο Δικαστικό Συμβούλιο μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να διορίσει για τις ανώτερες δικαστικές θέσεις -των ανώτερων Επαρχιακών και των Προέδρων-  από το δικηγορικό Σώμα και εφόσον και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχθηκε ουσιαστικά αυτήν την άτυπη επετηρίδα των προαγωγών, η οποία είναι και λανθασμένη και αντισυνταγματική και παράνομη, ο μόνος τρόπος για να επιλυθεί το θέμα τούτο, είναι με συγκεκριμένη πρόνοια για ποσόστωση 50-50. Με τη μισθοδοσία των περίπου 120 χιλιάδων ευρώ τον χρόνο, δεν υπάρχει καμία δυσκολία έμπειροι και ικανοί δικηγόροι να πληρώσουν αυτές τις θέσεις.

Θα πρέπει επίσης να γίνουν ειδικά τμήματα στο Εφετείο, τα οποία να στελεχωθούν από εμπειρογνώμονες, είτε Δικαστές είτε δικηγόρους. Αυτό προϋποθέτει ότι Δικαστές των ειδικών Δικαστηρίων, στην ποσόστωση του 50%, θα πρέπει να πάρουν θέση στο Εφετείο για να απαρτίζουν τα εξειδικευμένα τμήματα. Αν δεν πετύχουμε την εξειδίκευση, θα είναι χωρίς νόημα. Θα έχουμε και πάλι ένα Εφετείο που θα επιφορτιστεί έναν τεράστιο όγκο καθυστερημένων εφέσεων και δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί. Η εξειδίκευση φέρνει ακριβώς την ταχύτητα στην εκδίκαση και στην έκδοση των αποφάσεων, αλλά και την ποιότητα στη Δικαιοσύνη. Είναι πολλά τα θέματα και το όλο σύστημα θέλει ακόμα πάρα πολλή μελέτη. Πρωτίστως, πρέπει να υιοθετήσουμε το γράμμα και το πνεύμα της έκθεσης των εμπειρογνωμόνων Μαρτίου 2018.

Προηγήθηκαν όμως διαβουλεύσεις πριν την τελική διαμόρφωση των νομοσχεδίων και αυτό που φαίνεται να επιδιώχθηκε από τον εισηγητή ήταν ένας συγκερασμός των εισηγήσεων των εμπειρογνωμόνων και των θέσεων των εμπλεκομένων. Στο επόμενο στάδιο της διαβούλευσης θεωρείτε ότι θα πρέπει να περιοριστεί ο ρόλος των Δικαστών;
Καταρχάς να επισημάνω ότι μέσα στο πλαίσιο της διαβούλευσης, ο τότε Γενικός Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, είχε μείνει παντελώς εκτός. Διατύπωσε και δημόσια το παράπονο ότι η μόνη εμπλοκή του ήταν στη νομική επεξεργασία των νομοσχεδίων στο τελικό στάδιο. Δεν υπήρξε διαβούλευση με τη Γενική Εισαγγελία για το μέγεθος και το είδος της μεταρρύθμισης. Όσον αφορά στις απόψεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι γνωστές και καταχωρημένες ήδη. Εκεί εξαντλείται και η συμμετοχή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο θέμα της μεταρρύθμισης. Οι δικαστές του Ανωτάτου είναι 13. Οι δικηγόροι είναι 4.500 και είναι και οι δύο λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Δεν μπορεί οι θέσεις του ΠΔΣ να περιθωριοποιούνται, να τις σκουπίζουμε κάτω από το χαλί και να αποφασίζει ένας υπουργός μαζί με το Ανώτατο Δικαστήριο για τη μεταρρύθμιση που αφορά τη Δικαιοσύνη. Αυτή είναι λανθασμένη προσέγγιση. Συνεπώς, θα πρέπει στη νέα φάση, που θα επανεξεταστούν τα νομοσχέδια, να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψιν συγκεκριμένες απόψεις του νέου Δικηγορικού Συλλόγου. Προσωπικά εγώ με την ομάδα μου, έμπειρους δικηγόρους όπως είναι ο Γιώργος Χριστοφίδης, ο Γιάννης Πολυχρόνης, η Ελεάνα Χριστοφίδου και ο Δημήτρης Λοχίας, έχουμε επεξεργαστεί τις συγκεκριμένες εισηγήσεις και αν μας τιμήσουν οι δικηγόροι με την ψήφο τους θα εργαστούμε εντατικά, ούτως ώστε το συντομότερο δυνατόν να μπορέσει να περάσει η μεταρρύθμιση, η οποία επαναλαμβάνω ότι είναι αναγκαία. Και το επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθούμε ότι είμαστε εναντίον της μεταρρύθμισης. Είμεθα υπέρμαχοι της μεταρρύθμισης, αλλά της σωστής μεταρρύθμισης.

Προβάλλετε έντονα τη θέση «καμία μεταρρύθμιση χωρίς τους δικηγόρους». Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι δεν εισακούστηκαν οι απόψεις του ΠΔΣ, που συμμετείχε στις μέχρι στιγμής διεργασίες;
Στην Επιτροπή Μεταρρύθμισης συμμετείχε ο πρόεδρος του ΠΔΣ. Ήταν ένας από τους 12. Εξ όσων γνωρίζω, διαφώνησε και αποχώρησε από την Επιτροπή. Συνεπώς, από ένα στάδιο και μετά οι δικηγόροι έμειναν απ’ έξω διαμαρτυρόμενοι. Αντιλαμβάνεστε ότι σε αυτήν την κατάσταση των πραγμάτων και με τέτοια δεδομένα, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να δουλέψει και καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να εισαχθεί. Δεν λέω ότι οι δικηγόροι θα επιβάλουν την μεταρρύθμιση, αλλά έχουν πρωταγωνιστικό και καθοριστικό ρόλο, γιατί στο τέλος της ημέρας είναι οι δικηγόροι οι οποίοι διαχειρίζονται το θέμα το οποίο ονομάζεται Δικαιοσύνη, ως λειτουργοί της Δικαιοσύνης μαζί με τους δικαστές. Άλλος όμως ο ρόλος των Δικαστών -να εκδικάζουν σύμφωνα με το Δίκαιο και να αποφασίζουν κατά αμερόληπτο και ακέραιο τρόπο συγκεκριμένες διαφορές- και άλλος ο ρόλος των δικηγόρων, οι οποίοι είναι οι πρεσβευτές των συμφερόντων των πελατών τους και μέσα στο πλαίσιο του Κράτους Δικαίου προάγουν το όλο σύστημα της Δικαιοσύνης, για να εξυπηρετήσουν όχι μόνο βεβαίως τα συμφέροντα των πελατών τους αλλά και ευρύτερα τη Δικαιοσύνη.

Πρέπει να υιοθετήσουμε το γράμμα και το πνεύμα της έκθεσης των εμπειρογνωμόνων Μαρτίου 2018.

Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι «δικαστές και δικηγόροι είναι στο ίδιο χαράκωμα». Καταρχάς δεν πρόκειται για χαράκωμα γιατί δεν είναι πόλεμος εδώ. Κατά δεύτερο είναι διακριτοί οι ρόλοι των δικαστών από αυτούς των δικηγόρων. Είναι και οι δύο λειτουργοί της Δικαιοσύνης, αλλά λειτουργούν  σε έναν εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, ο καθένας με τον ρόλο του.

Αναφέρεστε σε άποψη που έχει εκφράσει ο ανθυποψήφιός σας, Θανάσης Κορφιώτης. Αντιστοίχως, ασκείται κριτική και στις δικές σας θέσεις, ενώ αφήνονται και μομφές ότι παρότι δεν είχατε ασχοληθεί ποτέ προηγουμένως με τα του ΠΔΣ, κατέρχεστε τώρα ως υποψήφιος για πρώτη φορά, διεκδικώντας μάλιστα και τα ηνία.
Με όλο το σέβας, οι ανθυποψήφιοί μου ασχολήθηκαν και φαίνεται ότι δεν πέτυχαν. Χρειαζόμαστε ανανέωση. Έχω ασχοληθεί με την κυπριακή Δικαιοσύνη και με το κυπριακό Δίκαιο για 38 συναπτά έτη. Σχεδόν διπλάσια από αυτά των ανθυποψηφίων μου. Έχω συγγράψει τρία βιβλία με τη Νομική Βιβλιοθήκη. Το ένα αφορά το κυπριακό νομικό σύστημα και το άλλο εξ αυτών τη δικηγορία στην Κύπρο. Γνωρίζω από πρώτο χέρι, ως μαχόμενος δικηγόρος και ως πανεπιστημιακός, τα προβλήματα της κυπριακής δικαιοσύνης. Άρα, δεν δέχομαι τη μομφή ότι «δεν ασχολήθηκε με τα του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου».

«Είμεθα υπέρμαχοι της μεταρρύθμισης, αλλά της σωστής μεταρρύθμισης», διευκρινίζει ο κ. Κληρίδης.

Να θυμίσω ότι είχα συμμετοχή και ζητήθηκαν οι απόψεις μου στην Επιτροπή των Ιρλανδών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ζητήθηκαν οι απόψεις μου και καταχώρησα τις θέσεις μου γραπτώς. Είχα επίσης συμμετοχή, διά της καταχώρησης των απόψεών μου στην Επιτροπή του Λόρδου Τάισον για την μεταρρύθμιση του δικονομικού πλαισίου και καταχώρισα πολυσέλιδο έγγραφο για τα θέματα αυτά. Ασχολούμαι με θέματα δεοντολογίας για χρόνια. Με τον περί Δικηγόρων Νόμο και εν γένει με το κυπριακό νομικό σύστημα. Μακάρι και οι ανθυποψήφιοί μου να είχαν την ίδια τριβή που είχα με το σύστημα. Δεν δέχομαι αυτήν την κατηγορία και εν πάση περιπτώσει νομίζω ότι εκείνο που διακρίνει τη δική μας την ομάδα είναι ότι είμεθα απόλυτα κατατοπισμένοι και ανεξάρτητοι επαγγελματίες, οι οποίοι έχουμε σαν στόχο, πρώτο την αναβάθμιση του δικηγορικού Σώματος και δεύτερο τη σωστή μεταρρύθμιση.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν βαρίδια στις άλλες υποψηφιότητες για την προεδρία του Συλλόγου;
Δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν βαρίδια. Εκείνο το οποίο υπάρχει είναι κάποια σχέση είτε με τη δικαστική εξουσία είτε με την εκτελεστική εξουσία, τουλάχιστον ενός από τους ανθυποψηφίους μου, η οποία δημιουργεί διάφορα ερωτηματικά. Το έχω θέσει αυτό το θέμα, αλλά δεν έλαβα ακόμα απάντηση ακόμα. Με όλο τον σεβασμό προς τους ανθυποψηφίους μου, τους οποίους εκτιμώ αφάνταστα, ακόμα δεν έχω δει τις θέσεις τους. Δεν έχω δει λεπτομερώς θέσεις για τη μεταρρύθμιση και για το θέμα του Περί Δικηγόρων Νόμου. Εμείς έχουμε συγκεκριμένες θέσεις και συγκεκριμένες προτάσεις που είχα την ευκαιρία να αναπτύξω πιο πάνω. Οι θέσεις των συναδέλφων μου περιορίστηκαν σε γενικολογίες.

Τι σας ώθησε τελικά να διεκδικήσετε την προεδρία του ΠΔΣ;
Καταρχάς να διευκρινίσω ότι δεν έχω κανένα προσωπικό όφελος και κανένα απολύτως συμφέρον. Είμαι 65 ετών, βρίσκομαι ουσιαστικά προς το τέλος της μαχόμενης δικηγορίας μετά από 38 συναπτά έτη στα έδρανα των δικηγόρων. Ο λόγος κυρίως που αποφάσισα ότι θα πρέπει να εμπλακώ είναι ότι η μεταρρύθμιση όπως σχεδιάζεται δεν είναι προς την ορθή κατεύθυνση. Απλώς θα γίνει μία μεταρρύθμιση για χάριν της μεταρρύθμισης και δεν θα επιλυθούν τα προβλήματα. Δεν κάνουμε τις τομές που πρέπει να γίνουν, κάτι το οποίο με ανησυχούσε ιδιαίτερα και ήθελα με τη δική μου τη φωνή να συμβάλω πιο αποτελεσματικά στο θέμα της μεταρρύθμισης. Θα αφιερώσω όλον τον χρόνο μου, εκτός από κάποιες ώρες που έχω στην πανεπιστημιακή μου θέση, για προώθηση της αναβάθμισης του δικηγορικού επαγγέλματος και της σωστής μεταρρύθμισης.

Σε περίπτωση εκλογής σας θα συμμετέχετε ex officio στις διαβουλεύσεις για τη μεταρρύθμιση. Σε αντίθετη περίπτωση θα επιδιώξετε να προωθήσετε τις θέσεις της ομάδας σας μέσω της δεξαμενής σκέψης Κράτος Δικαίου;
Θα προωθήσω τις θέσεις μέσω οποιουδήποτε Σώματος, Οργανισμού, Πανεπιστημίου, της Βουλής των Αντιπροσώπων και προσωπικά, μέχρι να έχουμε τη σωστή μεταρρύθμιση. Ο δρόμος δεν τελειώνει, συνεχίζει.

Εκείνο το οποίο υπάρχει είναι κάποια σχέση είτε με τη δικαστική εξουσία είτε με την εκτελεστική εξουσία, η οποία δημιουργεί ερωτηματικά.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα απονομής Δικαιοσύνης παραμένει λαβωμένη. Ο δικηγορικός κόσμος και ειδικότερα ο ΠΔΣ ως θεσμικό όργανο μπορεί να συμβάλει στην επανάκτησή της;
Τα μέγιστα. Καταρχάς θα πρέπει να φροντίσουμε τα του οίκου μας. Θα πρέπει να επιλυθεί το θέμα του Πειθαρχικού Συμβουλίου των δικηγόρων. Εκκρεμούν περίπου 2.500 υποθέσεις- είναι προφανές ότι το σύστημα κατέρρευσε και πρέπει να υπάρξει ριζική μεταρρύθμιση του Περί Δικηγόρων Νόμου. Θα πρέπει να δούμε εκ νέου τον κώδικα δεοντολογίας, θα πρέπει να δούμε το ενδεχόμενο συνεργασίας των δικηγορικών γραφείων επίσημα πλέον και νόμιμα με άλλους επαγγελματίες, θα πρέπει να δούμε πώς αναβαθμίζουμε τον λόγο του δικηγόρου στα ΜΜΕ και βεβαίως θα πρέπει να δούμε, για να ανακτήσει το κοινό την εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, πώς θα διαψεύσουμε κατηγορηματικά την εντύπωση η οποία είναι διάχυτη ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στη βάση συγκεκριμένων συμφερόντων στην εκάστοτε περίπτωση.

Ένα από τα προβλήματα της Δικαιοσύνης στην Κύπρο, που είναι ίσως και το βασικότερο, είναι οι καθυστερήσεις. Κανένας δεν θέλει πλέον να προσφύγει στη Δικαιοσύνη όταν ξέρει ότι η υπόθεσή του  θα πάρει περίπου 9-10 χρόνια στις δύο βαθμίδες για να εκδικαστεί. Αυτό θα πρέπει μέσα από την μεταρρύθμιση να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Παράλληλα μέσα από την εξειδίκευση τμημάτων στην ανώτερη βαθμίδα της Δικαιοσύνης, στο Εφετείο, στο Ανώτερο Δικαστήριο αλλά και στα Επαρχιακά, θα πετύχουμε και την αναβάθμιση της ποιότητας των δικαστικών αποφάσεων.

The post Χ. Κληρίδης: «Καμία μεταρρύθμιση χωρίς τους δικηγόρους» appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΕ ομόφωνα από το Εφετείο η ποινή που επέβαλε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στον πρώην βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους, ο οποίος κρίθηκε ένοχος σε τρεις κατηγορίες που αφορούν τροχαίες παραβάσεις.

Συγκεκριμένα, ο Θεμιστοκλέους κρίθηκε ένοχος σε δύο κατηγορίες για υπερβολική ταχύτητα, δηλαδή στην πρώτη περίπτωση οδηγούσε με 170 χιλ. και στη δεύτερη με 190 χιλ. αντί 100 χιλ. Η τρίτη κατηγορία ήταν ότι εγκατέλειψε τη σκηνή όπου ο αστυνομικός της τροχαίας τον κατάγγειλε, πριν ο αστυνομικός προλάβει να του επιστήσει την προσοχή του στον Νόμο και να προχωρήσει στην καταγγελία.

Ο Θεμιστοκλέους προσέφυγε στο Εφετείο ζητώντας ακύρωση τόσο της καταδίκης όσο και της ποινής του, πλην όμως το Εφετείο απέρριψε την έφεση.

Διαβάστε εδώ αυτούσια την απόφαση του Εφετείου.

The post «Είμαι βουλευτής… δεν μπορείτε να με καταγγείλετε» appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

«ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι η καταστροφή της μηχανής δεν ήταν το αποτέλεσμα της πτώσης του οχήματος στη λακκούβα συνεπεία της οποίας δημιουργήθηκε η οπή στο φίλτρο του λαδιού, με αποτέλεσμα να διαφύγει το λάδι και η μηχανή να  καταστραφεί».

Τα παραπάνω επεσήμανε το Εφετείο που ομόφωνα αποδέχθηκε την έφεση οδηγού και επιδίκασε υπέρ του αποζημιώσεις. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εκδώσει απόφαση υπέρ της Ασφαλιστικής Εταιρείας για ζημιές που υπέστη το όχημα του όταν έπεσε σε λακκούβα.

Διαβάστε εδώ αυτούσια την απόφαση του Εφετείου.

The post Παραμερίστηκε απόφαση υπέρ ασφαλιστικής εταιρείας appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

ΕΝΤΕΚΑ χρόνια ανάμενε να πάρει αποζημιώσεις από τραυματισμό που προκλήθηκε σε εργοτάξιο το 2003, όταν τροχός μπετονιέρας πέρασε πάνω από το πόδι του και το συνέθλιψε. Ο άτυχος εργάτης κατέστη πλήρως ανίκανος για εργασία.

Το ατύχημα έγινε στην Κάτω Πάφο κατά τη διάρκεια πεζοδρομοποίησης δρόμου. Ο 60χρονος τότε εργάτης είχε καταχωρήσει αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, εναντίον της εταιρείας στην οποία εργαζόταν, εναντίον της ιδιοκτήτριας εταιρείας της μπετονιέρας και εναντίον του οδηγού της, ο οποίος δεν είχε την απαιτούμενη άδεια χειρισμού του συγκεκριμένου μηχανήματος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο άτυχος εργάτης τραυματίστηκε όταν, ενώ βρισκόταν γονατιστός στο δάπεδο, έχοντας σε έκταση το πόδι του, ήρθε η μπετονιέρα από πίσω του και το πάτησε.

Το Πρωτόδικο Δικαστήριο κατένειμε την ευθύνη κατά 65% στην εργοδότρια εταιρεία, κατά 20% στην ιδιοκτήτρια της μπετονιέρας και στον οδηγό του μηχανήματος  και, κατά 15% στον τραυματισθέντα εργάτη. Επίσης, επιδίκασε υπέρ του ενάγοντα γενικές αποζημιώσεις ύψους €65.000, ειδικές αποζημιώσεις ύψους €1.043, και αποζημιώσεις για απώλεια απολαβών ύψους €74.058. Παράλληλα, το Επαρχιακό Δικαστήριο αποφάσισε ότι τα πιο πάνω ποσά φέρουν τόκους από διαφορετικές ημερομηνίες. Αίτημα του ενάγοντα για αποζημιώσεις και στη σύζυγο του που τον φρόντιζε απορρίφθηκε.

Ο εργάτης δεν είχε ικανοποιηθεί με τις πιο πάνω ρυθμίσεις-αποζημιώσεις και προσέφυγε στο Εφετείο που με σύνθεση τους Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ανδρέα Πασχαλίδη, Περσεφόνη Παναγή και Τεύκρο Οικονόμου, αποφάσισε να αποδεχθεί μερικώς την έφεση, κρίνοντας ότι την ευθύνη για το ατύχημα φέρουν εξ ολοκλήρου οι εφεσίβλητοι και όχι ο εφεσείων, αφού ο τραυματισμός οφειλόταν αποκλειστικά στο σύστημα εργασίας και στην αμέλεια του οδηγού της μπετονιέρας.

Όπως παρατήρησαν οι τρεις Δικαστές στην ομόφωνη απόφασή τους, το σύστημα εργασίας επέβαλλε όπως οι εργαζόμενοι να εργάζονται ταυτόχρονα με τη μπετονιέρα, ενώ ο εφεσείοντας δεν είχε καθήκον να πάρει προφυλάξεις αναφορικά με την ασφάλειά του, ώστε ενώ εργαζόταν να έχει στραμμένη την προσοχή του στους κινδύνους που ενδεχομένως να δημιουργούνταν πίσω του.

Στο μεταξύ, το Εφετείο με την απόφασή του αύξησε τις γενικές αποζημιώσεις στο ποσό των €90.000 πλέον τόκο από της καταχώρισης της αγωγής. Επίσης, διέταξε όπως οι αποζημιώσεις των €74.058 για απώλεια απολαβών να προστεθούν τόκοι από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής, και το ποσό των ειδικών αποζημιώσεων να φέρει τόκο από την ημερομηνία του ατυχήματος.

Για τον εφεσείοντα εμφανίστηκαν οι δικηγόροι Χρυσαυγή Αργυρού και Χρίστος Κωνσταντίνου.

Σημείωση: Η πιο πάνω απόφαση δημοσιεύτηκε στον Τύπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014.

The post Για τον άτυχο εργάτη, η Δικαιοσύνη άργησε μία δεκαετία appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

ΕΠΙΚΥΡΩΘΗΚΕ ομόφωνα από το Εφετείο η αθώωση ζεύγους επιχειρηματιών από την κατηγορία της έκδοσης ακάλυπτων επιταγών. Ο σύζυγος ήταν διευθυντής της εταιρείας και η γυναίκα του διευθύντρια του γραφείου της εταιρείας και διορισμένη γραμματέας μέχρι τις 2 Μαΐου 2012. Ήταν επίσης εξουσιοδοτημένη να υπογράφει επιταγές της εταιρείας.

Η διευθύντρια, πριν παραιτηθεί από τη θέση της, υπόγραψε δέκα συνολικά επιταγές της εταιρείας και τις έκλεισε στο χρηματοκιβώτιο. Στη συνέχεια, οι επιταγές αυτές βρέθηκαν στα χέρια του παραπονούμενου προς εξόφληση χρέους. Δεν είχαν όμως μέσα κεφάλαια και επιστράφηκαν απλήρωτες.

Το ζεύγος είχε κατηγορηθεί μαζί με την εταιρεία τους, ως συνεργοί για το αδίκημα της έκδοσης ακάλυπτων επιταγών. Το πρωτόδικο Δικαστήριο τους αθώωσε και ο παραπονούμενος εφεσίβαλε την αθώωση των κατηγορουμένων στο Εφετείο, το οποίο με τη σειρά του απέρριψε την έφεση υιοθετώντας τις θέσεις του πρωτόδικου Δικαστηρίου, δηλαδή:

α) Σε ό,τι αφορά την εφεσίβλητη  ήταν οι διαπιστώθηκε ότι αυτή σταμάτησε να εργάζεται στα γραφεία της εταιρείας και ότι προτού φύγει υπέγραψε περίπου δέκα επιταγές της εταιρείας τις οποίες φύλαξε στο χρηματοκιβώτιο του γραφείου. Κάτω από άγνωστες συνθήκες και σε άγνωστο χρόνο, οι επίδικες επιταγές, υπογεγραμμένες από την εφεσίβλητη  βρέθηκαν στην κατοχή του εφεσείοντα. Η γραφή συμπλήρωσης των επιταγών είχε γίνει από δύο διαφορετικά και άγνωστα πρόσωπα, όχι από τους εφεσίβλητους.

β) Σε ό,τι αφορά τον εφεσίβλητο  το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν ήταν το πρόσωπο το οποίο υπέγραψε τις επιταγές, ούτε φάνηκε να συνδέεται με οποιοδήποτε τρόπο με την έκδοση τους ή ακόμα και να έχει γνώση για το χρέος της εταιρείας προς τον εφεσείοντα ή οποιαδήποτε σχέση με την οικονομική διαχείριση της εταιρείας ή τους λογαριασμούς της. Αντίθετα αποτέλεσε κοινό έδαφος ότι η διαχείριση ανήκε στον πατέρα των εφεσιβλήτων.

Ένοχη σκέψη
Με την έφεση υποβάλλεται ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εφεσίβλητοι δεν υπέχουν ευθύνη ως συνεργοί, και αποδίδεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο ότι εσφαλμένα έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε ένοχη σκέψη (mens rea).

Απορρίπτοντας την έφεση οι Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αντώνης Λιάτσος, Τεύκρος Οικονόμου και Χάρης Μαλακτός υπέδειξαν ότι η εθελοτυφλία (willful blindness) δεν παύει να αποτελεί εκδήλωση του νοητικού στοιχείου της γνώσης. Εν προκειμένω, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του πρωτόδικου δικαστηρίου, δεν υπήρχε οποιαδήποτε γνώση, υπό οποιαδήποτε έννοια, των εφεσιβλήτων για την έκδοση των επιταγών. Η υπογραφή τους και μόνο από την εφεσίβλητη, υπό τις περιστάσεις που δέχθηκε το δικαστήριο ότι έγινε, δεν ισοδυναμεί με έκδοση.

Ακόμα οι τρεις Εφέτες παρατήρησαν πως η  εφεσίβλητη  υπογράφοντας τις επιταγές δεν ενεπλάκη στην έκδοση τους, ούτε είχε ένοχη διάνοια για την έκδοσή τους ως επιταγές οι οποίες θα παραδίδονταν συμπληρωμένες σε δικαιούχο ενώ δεν θα μπορούσαν να πληρωθούν. Ο εφεσίβλητος 1, έτι περαιτέρω, αν και διευθυντής της εταιρείας, δεν είχε οποιαδήποτε συμμετοχή ή γνώση, υπό οποιαδήποτε έννοια, ώστε να καταστεί υπεύθυνος ως συναυτουργός.

Σημείωση: Με ομόφωνη απόφασή του, ημερομηνίας 4 Ιουνίου 2020, το Ανώτατο Δικαστήριο (Λιάτσος, Οικονόμου, Μαλαχτός), απέρριψε την ποινική έφεση αρ. 253/18, κατά την εκδίκαση της οποίας τον εφεσείοντα εκπροσώπησε ο Μ. Σοφρωνίου και τους εφεσίβητους (Α. Τζ., Κ. Τζ.) ο Χρ. Παύλου.

The post Αθώοι για ακάλυπτες, με βούλα του Εφετείου appeared first on De Jure.

Επιμέλεια: Χριστάκης Γιαννακός

Η ΦΩΤΙΑ που ξέσπασε τον Φεβρουάριο του 2018 στο χώρο φύλαξης των τεκμηρίων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, είχε ως αποτέλεσμα την απαλλαγή τριών κατηγορουμένων για κατοχή ναρκωτικών, αφού κρίθηκε από το εκδικάζον Κακουργιοδικείο ότι χωρίς τεκμήρια δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί δίκαιη δίκη για τους κατηγορούμενους.

Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας εφεσίβαλε την απόφαση του Κακουργιοδικείου και πέτυχε μάλιστα ομόφωνη απόφαση του Εφετείου για την επανάληψη της δίκης για έναν από τους κατηγορούμενους από την ίδια σύνθεση του Δικαστηρίου (Κ. Παμπαλλής, Δ.Μ. Χριστοδούλου, Δ. Α. Πούγιουρου). Πρόκειται για μία υπόθεση πρωτόγνωρη για την Κύπρο και οπωσδήποτε νομικά ενδιαφέρουσα.

Ακολουθεί αυτούσια η απόφαση που εξέδωσε το Ανώτατο Δικαστήριο (δευτεροβάθμια δικαιοδοσία) στην Ποινική Έφεση Αρ. 266/2018, ημερομηνίας 8 Απριλίου, 2020. Εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για την Εφεσείουσα, εμφανίστηκε η δικηγόρος της Δημοκρατίας κ. Χ. Καρολίδου. Ο εφεσίβλητος ήταν απών.

Απόφαση
Ο εφεσίβλητος αντιμετώπιζε, μαζί με άλλους δύο κατηγορουμένους, κατηγορίες που αφορούσαν αδικήματα συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου, παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου με σκοπό την προμήθεια, κατοχής εκρηκτικών υλών και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Μετά από μακρά ακροαματική διαδικασία το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας κατέληξε ότι οι κατηγορούμενοι δεν έτυχαν δίκαιης δίκης.

Το εν λόγω εύρημα οδήγησε σε ανακοπή της διαδικασίας και απαλλαγή των κατηγορουμένων από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζαν. Καταχωρήθηκε από τον εφεσείοντα η παρούσα έφεση, αρχικώς εναντίον δύο εκ των κατηγορουμένων. Σε μεταγενέστερο στάδιο η έφεση αποσύρθηκε εναντίον του δεύτερου κατηγορουμένου και παρέμεινε μόνο για τον εφεσίβλητο. Ο εφεσίβλητος αρχικώς εκπροσωπείτο από δικηγόρο, αλλά στη συνέχεια ο δικηγόρος του ζήτησε άδεια και αποσύρθηκε, έτσι η διαδικασία προχώρησε στην απουσία του.

Γεγονότα
Όπως καταγράφηκαν πρωτοδίκως, τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Στα πλαίσια συντονισμένης επιχείρησης η Αστυνομία των Βρετανικών Βάσεων σε συνεργασία με Μέλη της ΥΚΑΝ, μετέβηκαν σε συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο στον Ύψωνα, όπου υπήρχαν πληροφορίες ότι βρίσκονταν ναρκωτικά. Κατά την είσοδο τους στο χώρο, οι αστυνομικοί είδαν δύο άντρες να τρέχουν, ο ένας κρατώντας μία ταξιδιωτική βαλίτσα και ο άλλος (εφεσίβλητος) δύο.

Τους καταδίωξαν οι αστυνομικοί και κατάφεραν να τους συλλάβουν. Επρόκειτο για τον εφεσίβλητο και τον πρώην συγκατηγορούμενο του. Κατά την έρευνα που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ξηρή φυτική ύλη, τόσο εντός των δύο βαλιτσών, που κρατούσε ο εφεσίβλητος, όσο και διασκορπισμένη στο έδαφος. Επίσης διαπιστώθηκε ότι, εντός της βαλίτσας που κρατούσε ο πρώην συγκατηγορούμενος του εφεσιβλήτου, υπήρχαν

The post Απόφαση – φωτιά για υπόθεση στις βρετανικές βάσεις appeared first on De Jure.

Γράφει: Αλέξανδρος Σαουρής, Δικηγόρος

Στην Κύπρο υπάρχουν δύο βαθμοί δικαιοδοσίας, οπότε έχουμε  δύο είδη δικαστικών αποφάσεων. Οι πρωτόδικες ή πρωτοβάθμιες και οι δευτεροβάθμιες. Όταν κάποιος είναι ο χαμένος σε μια ποινική υπόθεση (εδώ αναφέρομαι σε αυτές), δικαιούται να καταχωρίσει έφεση μέσα σε μια ολιγοήμερη προθεσμία στο Ανώτατο Δικαστήριο και να έχει έτσι μια δεύτερη ευκαιρία να κριθεί η υπόθεσή του.

Είναι πραγματικά όμως μια δεύτερη ευκαιρία; Με το υφιστάμενο σύστημα πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα αν μιλούσαμε για μια περιορισμένη δεύτερη ευκαιρία.

Στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες που ακολουθούν το λεγόμενο ηπειρωτικό δίκαιο, εκτός του ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες να αμφισβητηθεί μια απόφαση εφόσον υπάρχει τριτοβάθμια δικαιοδοσία, στην έφεση γίνεται νέα ακρόαση της διαθέσιμης  μαρτυρίας. Ουσιαστικά γίνεται επανάληψη της διαδικασίας ενώπιον άλλου δικαστηρίου και υπάρχει πιθανόν διαφορετική κρίση επί του αποδεικτικού υλικού είτε υπέρ είτε κατά του κατηγορούμενου (έχει συμβεί στην Ελλάδα σε πασίγνωστη υπόθεση φόνου να υπάρξουν τέσσερις αποφάσεις). Δεν υπάρχει, επίσης, κανένας περιορισμός στην παρουσίαση νέας μαρτυρίας.

Με οδηγό έναν… αιωνόβιο Νόμο
Δυστυχώς, η δική μας Νομολογία, πηγή δικαίου στο δικαϊκό μας σύστημα, προβάλλει ανυπέρβλητα εμπόδια σε αυτή την ουσιαστική εξέταση, κυρίως στο θέμα της προσαγωγής νέας μαρτυρίας. Πολλές προσπάθειες, από την ίδρυση του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 1960 και μετά, να προσαχθεί τέτοια μαρτυρία σε ποινικές εφέσεις απέτυχαν, εφόσον σταθερά και αδιάλειπτα το Εφετείο απέρριπτε τα σχετικά αιτήματα (βλ. αποφάσεις Simadhiakos (1961), Kolias (1963), Fellekis (1968) μέχρι την Λοϊζίδης (2014) και Ζαρή (2015). Επιτράπηκε μόνο μια φορά στα ογδόντα χρόνια ύπαρξής του (βλ. Zevedheos (1978).

Η σταθερή επωδός ήταν ότι, αν και προβλέπεται στη Νομοθεσία μας η δυνατότητα λήψης νέας μαρτυρίας (άρθρο 25(3) του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 και άρθρο 146(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155), εντούτοις και με παραπομπή στον αγγλικό Νόμο Criminal Appeal Act του 1907 (στον οποίο βασίστηκε ο κυπριακός) και την Νομολογία του αγγλικού Εφετείου μέχρι το 1968, που τροποποιήθηκε ο Νόμος στην Αγγλία, η δυνατότητα αυτή είναι πολύ περιορισμένη και κάτω από πολύ αυστηρά κριτήρια, τα οποία δεν τηρούνταν στις υποθέσεις που εξετάστηκαν (βλ. Pernell κ.α. (1998) 2 Α.Α.Δ. 177).

Η προσαγωγή νέας μαρτυρίας σε ποινικές εφέσεις επιτράπηκε μόνο μία φορά μέχρι σήμερα από το Εφετείο, στην υπόθεση Zevedheos (1978)

Καταρχήν επισημαίνω ότι ακολουθούμε ουσιαστικά τις αρχές που θέτει ένας Νόμος ηλικίας άνω των εκατό ετών. Ο Criminal Appeal Act, που ισχύει τώρα στην Αγγλία, είναι αυτός του 1995. Ο Νόμος του 1995 έθεσε τέσσερις προϋποθέσεις, όχι τόσο αυστηρές όσο αυτές του 1907, για να ακουστεί νέα μαρτυρία (fresh evidence) στο Εφετείο:

• Να είναι η μαρτυρία επιδεκτική αξιοπιστίας.
• Να φαίνεται ότι θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιο λόγο για αποδοχή της έφεσης.
• Να μπορούσε να γίνονταν αποδεκτή στη δίκη για σημείο που είναι αντικείμενο της έφεσης.
• Να υπάρχει λογική εξήγηση για τη μη προσκόμισή της στη δίκη (σε δική μου ελεύθερη μετάφραση).

Επιπρόσθετα με τον Νόμο δόθηκαν εξουσίες στο λεγόμενο Criminal Cases Review Commission (Επιτροπή Αναθεώρησης Ποινικών Υποθέσεων) να διερευνά θέματα που αφορούν πρωτόδικες καταδίκες ή ποινικές εφέσεις που υποβάλλονται και μπορούν να  βοηθήσουν στην κρίση του το Εφετείο.

Με τις πιο πάνω αναφορές μου δεν εννοώ επ’ ουδενί ότι τα σχετικά αιτήματα που υποβλήθηκαν στο κυπριακό Εφετείο όλα αυτά τα χρόνια έπρεπε να γίνουν αποδεκτά. Τα πλείστα θα ήταν έκθετα σε απόρριψη ακόμα και υπό το φως του αγγλικού Νόμου του 1995. Υπάρχει όμως ανάγκη θεσμοθέτησης ενός ολοκληρωμένου νόμου για τις ποινικές εφέσεις, συμπεριλαμβανομένων των προνοιών για τις εξουσίες του Εφετείου στην εξέτασή τους, που πρέπει οπωσδήποτε να διευρυνθούν με κάποια χαλάρωση των κριτηρίων για αποδοχή νέας μαρτυρίας, με σκοπό την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.

Παράλληλα, για κάποιες περιπτώσεις κακοδικίας (mistrial), πρέπει να υπάρχει το δικαίωμα δικαστικής εξέτασής τους στο διηνεκές, ίσως με την διαδικασία του προνομιακού εντάλματος certiorari, γιατί ποτέ κανείς δε γνωρίζει πότε θα διαφανεί ότι υπήρξε σε υπόθεση παραποίηση στοιχείων ή άλλα αθέμιτη μέθοδος από τον οποιονδήποτε με αποτέλεσμα μια άδικη καταδίκη.

The post Η δεύτερη ευκαιρία στα κυπριακά δικαστήρια appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

Οι εφεσείοντες πληρούσαν τις προϋποθέσεις για προαγωγή, αλλά επιζητούσαν όπως η προαγωγή τους γίνει «κατ’ απόλυτον εκλογήν» και όχι «κατ’ εκλογήν» που αποτελεί δυσμενή κρίση για αξιωματικό βαθμού Συνταγματάρχη. Η κρίση «προακτέος κατ’ απόλυτον εκλογήν», σύμφωνα με τους εφεσείοντες, αποτελεί διαβάθμιση ανώτερης της κρίσης προακτέος «κατ’ εκλογήν».

Οι επίδικες προαγωγές έγιναν το 2012 και οι εφεσείοντες προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο όμως απέρριψε την προσφυγή τους και έτσι καταχώρισαν έφεση που και αυτή απορρίφθηκε από το πενταμελές Εφετείο. Στην απόφασή του, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο υιοθέτησε την πρωτόδικη απόφαση σύμφωνα με την οποία: «η ουσία είναι ότι οι αιτητές δεν είχαν χαρακτηρισθεί εξαίρετοι σε όλα τα ιδιάζοντα ουσιαστικά προσόντα για την κατά προτεραιότητα κατάληψη ανώτερης θέσης, όπως αυτά χαρακτηρίσθηκαν από το Ανώτατο Συμβούλιο Κρίσεων το οποίο είχε, ως διοικητικό όργανο, την ευθύνη και το δικαίωμα καθορισμού των προσόντων και τη βαθμολογία που θα λαμβανόταν υπόψη».

Η «κατ’εκλογήν» προαγωγή, υποστήριξαν οι αιτητές, είναι δυσμενής.

Ακόμα, οι πέντε Δικαστές στην ομόφωνη απόφασή τους, τόνισαν και τα ακόλουθα: «Κανένα όφελος δεν μπορεί καν να στοιχειοθετηθεί για τους εφεσείοντες, αφού στην πραγματικότητα ότι επιδίωκαν να επιτύχουν (δηλαδή την προαγωγή) το έχουν επιτύχει. Μάλιστα, πλέον δεν έχουν τη νομική ιδιότητα που επικαλούντο, εφόσον έχουν αφυπηρετήσει από τον Στρατό.

»Είναι δε καταλυτική η δήλωση του δικηγόρου τους πως βασικά επιθυμούν ‘να διορθωθεί’ ο φάκελός τους. Ακριβώς, όπως ελέχθη και πρωτοδίκως, η βαθμολογία τους προϋπήρχε της υπό κρίση διοικητικής πράξης αλλά και πέραν αυτού, στην ουσία του πράγματος, δεν υφίσταται ενεργός φάκελος στρατιωτικού, αφού δεν υπάρχει πλέον η ιδιότητα μέλους του Στρατού.

»Συνεπώς, ούτε για ηθικό συμφέρον μπορούμε να ομιλούμε. Βλ. Μορίτσης ν. Καρσερά (2009)3 A.A.Δ. 109, όπου ελέχθη πως το συμφέρον το οποίον επηρεάζεται από μια πράξη της διοίκησης μπορεί να είναι είτε υλικό είτε ηθικό».

Για τη Δημοκρατία εμφανίστηκε ο δικηγόρος Κυριάκος Σταυρινός.

The post Συνταγματάρχες ήθελαν προαγωγή «κατ’ απόλυτον εκλογήν» appeared first on De Jure.

Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός

ΑΠΟ £60.000 σε £100.000 αύξησε το Εφετείο τις αποζημιώσεις που πρέπει να καταβάλει η Δημοκρατία σε στρατιώτη, ο οποίος ενώ υπηρετούσε τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά και σε βρισκόταν σε εντεταλμένη υπηρεσία, υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα στην κεφαλή, το πρόσωπο, το λαιμό και τον θώρακα, τα οποία καλύπτουν περίπου το 40% της όλης επιφάνειας του σώματος του.

Στην ομόφωνη απόφαση τους για αύξηση των αποζημιώσεων, οι Εφέτες Γιαννάκης Κωνσταντινίδης, Παναγιώτης Καλλής και Μίνως Κρονίδης, έλαβαν υπόψη τους τις θέσεις του δικηγόρου του εφεσείοντα, Μ. Βορκά, ότι ο στρατιώτης σαν αποτέλεσμα των κακώσεων που είχε υποστεί, υποβλήθηκε σε μακρά και επώδυνη θεραπεία, η οποία περιλάμβανε μεγάλο αριθμό διορθωτικών επεμβάσεων και μεταμοσχεύσεων δέρματος.

Υπάρχει όμως ανάγκη για περαιτέρω χειρουργικές επεμβάσεις για την αισθητική και λειτουργική αποκατάσταση των διαφόρων τμημάτων του σώματός του, κάποιες από τις οποίες θα συνεχίζονται σε όλη του τη ζωή.

Εξάλλου, προκλήθηκε υπερευαισθησία στο δέρμα του σώματος του με αποτέλεσμα να επηρεάζεται από τις καιρικές συνθήκες και να χρήζει συστηματικής ενυδάτωσης και προστασίας με τη χρησιμοποίηση φαρμακευτικών σκευασμάτων, για όλη του τη ζωή. Πρόσθετα, ο εφεσείων έχει παραμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό και αυτό συνεπάγεται περιορισμούς στην κοινωνική και προσωπική του ζωή.

Στην απόφαση του Εφετείου, την οποία ετοίμασε ο Δικαστής Καλλής, οι τρεις Εφέτες τονίζουν και τα εξής: «Τα κατάλοιπα από τις κακώσεις θα συνοδεύουν τον εφεσείοντα σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η σοβαρότητα των καταλοίπων είναι τέτοια που τον έχει θέσει για πάντα στο περιθώριο. Δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στη μεταμόρφωση του εφεσείοντα, η οποία έχει καταλυτικές επιπτώσεις στην κοινωνική και προσωπική του ζωή. Δίνουμε επίσης βαρύτητα στο γεγονός ότι δεν θα λήξουν ποτέ τα δεινά του εφεσείοντα όσον αφορά τον σωματικό πόνο, αφού θα συνεχίσει να υποβάλλεται σε χειρουργικές επεμβάσεις και θα χρησιμοποιεί καθημερινά φαρμακευτικά σκευάσματα».

Σημείωση: Η πιο πάνω απόφαση δημοσιεύτηκε στον Τύπο στις 30 Δεκεμβρίου 2000.

The post Εκατόν χιλιάδες λίρες για «δεινά που δεν θα λήξουν ποτέ» appeared first on De Jure.