Φυσικά όμως θα είχε ήδη διαβάσει για τον Γκέμπελς σε άρθρο στην ιστοσελίδα tomanifesto.gr στις 16.01.21, που έγραφε για σχέδιο εξόντωσης του Αναστασιάδη, συνδυάζοντας ο αρθρογράφος την «Εντολή Εξόντωσης του Προέδρου Αναστασιάδη» με τελείως άσχετο θέμα για την Κύπρο, το σκάνδαλο της Novartis. Έτσι εξασφαλίζουν συμβόλαια οι επικοινωνιολόγοι, γατάκια πολιτικοί.

Το οξύμωρο είναι ο Νίκος Αναστασιάδης να επικαλείται τον Γκέμπελς, ότι το ψέμα αν το πεις αρκετές φορές θα γίνει αλήθεια -ο πολιτικός που είπε για τον εαυτό του, σύμφωνα με τον πρώην Διοικητή της ΚτΚ, Δημητριάδη, «δεν είμαι μόνο η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής, είμαι και η μεγαλύτερη πατρώνα».

Τώρα, πώς μπορεί ένας πολιτικός με τα όσα του καταλογίζουν ότι έχει κάνει να μην έχει παραιτηθεί, είναι κάτι που προβληματίζει πολύ κόσμο στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Ο Νίκος Αναστασιάδης συνεχίζει να παραβιάζει κανόνες πολιτικής ευθυξίας, όπως ισχύουν σχεδόν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, γιατί ξεκάθαρα πιστεύει ότι δεν ισχύουν για αυτόν.

Αποδεικνύει ότι στη σύγχρονη Κύπρο ένας πολιτικός μπορεί να ξεπεράσει σχεδόν κάθε σκάνδαλο που διαπράττει αυτός και οι συνεργάτες του, εφόσον είναι χοντρόπετσος και είναι πρόθυμος να δεχτεί μια σχετικά επώδυνη αλλά προσωρινή απαξίωση.

Η επιδεξιότητα του Νίκου Αναστασιάδη στο να αντέξει τα σκάνδαλα του, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι ελάχιστοι που παραιτήθηκαν μετά από σκάνδαλα ήσαν βλάκες.

Το μυστικό του Νίκου Αναστασιάδη είναι να λειτουργεί πάντα χωρίς ντροπή, να μην αφήνει ποτέ τις πληγές και τις κριτικές να τον επηρεάζουν. Απλά ετοιμάζει την εκδίκησή του σε ανύποπτο χρόνο. Και το κάνει πάντοτε και το ξέρουν οι αντίπαλοί του.

Η βρωμιά των σκανδάλων και το αίσθημα της ντροπής δεν μπλοκάρουν ποτέ τα εργαλεία του Νίκου Αναστασιάδη. Επειδή ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας στην Κύπρο, έχει καταφέρει και ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, να το χειραγωγήσει και να το ελέγξει. Θα εξακολουθεί να το ελέγχει ακόμη και όταν αποχωρήσει από Πρόεδρος.

Επιπρόσθετα,  έχει αναπτύξει προς την κοινή γνώμη το προσωπείο του «κατηγορήστε με για ό,τι θέλετε». Δεν θα κολλήσει τίποτα, ακόμη και αν είναι 100% αληθινό. Θα μπορούσε ο Νίκος Αναστασιάδης να είναι τόσο ξεδιάντροπος εάν προηγούμενοι πολιτικοί αρχηγοί είχαν τιμωρηθεί για τα σκάνδαλά τους;

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του Νίκου Αναστασιάδη και των προηγούμενων προέδρων, είναι ο τρόπος με τον οποίο δέχεται το παράσημο του κάθε σκανδάλου. Ο Αναστασιάδης σηκώνεται και το παίρνει σαν μαζοχιστής με μια φάτσα που λέει: «Αυτό είναι το μόνο που έχετε;».

Τι κάνει τον Νίκο Αναστασιάδη να νιώθει τόσο αλεξίσφαιρος; Έχει τους ενεργοποιητές συνοδοιπόρους του. Εδώ να θυμίσω τον χαρακτηρισμό του ως «πατρώνα».

Ο Νίκος Αναστασιάδης εξακολουθεί να έχει στο τσεπάκι του τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, ειδικά την τηλεόραση. Ο Νίκος Αναστασιάδης ξέρει ότι με το να πάρει τους δημοσιογράφους ο δαίμονας, καθαρίζει. Δυστυχώς, οι δημοσιογράφοι δεν αντέδρασαν. Επρεπε να τον είχαν μποϋκοτάρει μέχρι να απολογηθεί.

Είμαι ανυπόφορος, φαίνεται να λέει ο Νίκος Αναστασιάδης, ακόμα και όταν κάνω κάτι ολοφάνερα λάθος. Ελάτε σ’ εμένα με ό,τι θέλετε, δεν με νοιάζει επειδή έχω τη θέληση και τη δύναμη να σας ξεπεράσω.

Κρίνοντας από τη συμπεριφορά του Αναστασιάδη, η μακροπρόθεσμη στρατηγική του φαίνεται να είναι να παραμείνει στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να μην ασχολείται με τα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας, μέχρι να τα παραδώσει στον επόμενο Πρόεδρο.

Εάν ο Νίκος Αναστασιάδης δεν τιμωρηθεί για αυτή του τη συμπεριφορά, προετοιμαστείτε για ένα νέο κύμα ανήθικων και διεφθαρμένων πολιτικών που θα μιμηθούν τις κινήσεις του. Ήδη η πρώτη φουρνιά, ειδικά από τον κύκλο του στο προεδρικό, έχει αρχίσει να τον μιμείται.

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Γιατί μας γράφει ο Αναστασιάδης; appeared first on De Jure.

Γράφει: Νάταλι Μιχαηλίδου

Στη σύσταση επιστημονικού Συμβουλίου, στελεχωμένου από ακαδημαϊκούς και προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών με ειδικές γνώσεις, υπό την υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, αναμένεται να προχωρήσει η κυβέρνηση. Η δημιουργία του εν λόγω Συμβουλίου εμπίπτει στο πλαίσιο του επικαιροποιημένου οριζόντιου σχεδίου δράσης για την πάταξη της διαφθοράς, που φέρει τον τίτλο «Κράτος Δικαίου – Διαφάνεια – Λογοδοσία» και εξαγγέλθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον περασμένο Ιανουάριο.

Πρόκειται για σχέδιο το οποίο ετοιμάστηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης, αποσκοπώντας στην εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής κατά της Διαφθοράς και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στις 15 Μαΐου 2019. Στόχος, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, είναι η βελτίωση του πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού και νομοθετικού περιβάλλοντος μέσα από συντονισμένες δράσεις, οι οποίες εδράζονται σε τρεις βασικούς πυλώνες. Ο πρώτος αφορά στην πρόληψη, μέσω συνεχούς εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, ενώ ο δεύτερος πυλώνας εστιάζει στην ενδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου και του νομικού πλαισίου. Ο τρίτος πυλώνας, στον οποίο εμπίπτει και η σύσταση του επιστημονικού Συμβουλίου, αφορά στη δημιουργία δομών εποπτείας και ελέγχου της πορείας υλοποίησης του σχεδιασμού. Στόχος είναι να παρακολουθείται σε πραγματικό χρόνο η αποτελεσματικότητα των μέτρων συμμόρφωσης με τους κανόνες χρηστής διακυβέρνησης και λογοδοσίας.

Επικεφαλής ο Μ. Σκανδάλης

Το Συμβούλιο, που θα κληθεί να παρακολουθεί την κατάσταση και να συμβάλλει στην αξιολόγηση και στον εμπλουτισμό των προωθούμενων μέτρων κατά της διαφθοράς, θα απαρτίζεται σύμφωνα με πληροφορίες από 11 μέλη που αποδέχτηκαν την πρόσκληση συμμετοχής τον περασμένο Φεβρουάριο. Μεταξύ αυτών, ο πρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου δρ Χρίστος Κληρίδης, η Μαίρη Πύργου (πρόεδρος του ιδρύματος Φημονόη και του Συνδέσμου «Public Affairs and Lobbying Professionals»), η Τατιανή Συνοδινού (αναπληρώτρια καθηγήτρια ιδιωτικού – εμπορικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) και η Μαρία Κραμβιά-Καπαρδή (καθηγήτρια  Δικανικής Λογιστικής του ΤΕΠΑΚ και πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια Κύπρος).

Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι επικεφαλής του Συμβουλίου θα τεθεί ο πρόεδρος του CIF (Cyprus Integrity Forum) Μάριος Σκανδάλης. Η πρώτη συνάντηση υπό την υπουργό Δικαιοσύνης, Έμιλυ Γιολίτη, θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή (28.05). Υπενθυμίζεται ότι, το νομοσχέδιο που αφορά στην εγκαθίδρυση Ανεξάρτητης Αρχής κατά της διαφθοράς παραμένει σε εκκρεμότητα και θα απασχολήσει τη νέα Βουλή με την ανάληψη των καθηκόντων της.

The post Στο παρά πέντε της κάλπης, Συμβούλιο κατά της διαφθοράς appeared first on De Jure.

Πώς επιλέγουμε να κυβερνόμαστε από ανθρώπους που κυριολεκτικά δεν τους ενδιαφέρει καν να φαίνονται τίμιοι και δίκαιοι στα μάτια των πολιτών;

Και δεν αφορά μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και την αντιπολίτευση.

Ως κοινωνία, στην Κύπρο χρειαζόμαστε απεγνωσμένα, μεταξύ άλλων, καλές συντάξεις από το ΤΚΑ, άριστη δημόσια εκπαίδευση και φροντίδα παιδιών, καλούς μισθούς, προσιτή στέγη και ένα δυνατό δίχτυ οικονομικής και κοινωνικής προστασίας για τους λιγότερους τυχερούς.

Αλλά και να ερχόταν κάποιος να ζητήσει την ψήφο μας με σκοπό να τα προσφέρει όλα αυτά, οι πιθανότητές του να εκλεγεί θα ήταν περιορισμένες, συμπέρασμα το οποίο σίγουρα μπερδεύει κάποιον που το βλέπει «σωκρατικά». Γιατί ο Κύπριος ψηφοφόρος θα απέρριπτε τα πράγματα που αποδεδειγμένα χρειάζεται;

Επειδή υπάρχει κάτι που θέλει περισσότερο. Ο Κύπριος ζητά πρόσβαση στην εξουσία για το προσωπικό του όφελος.

Από το 1960 μέχρι σήμερα, η μόνη εύκολη και αποδεδειγμένη οδός ευημερίας είτε για εργαζόμενους είτε για επιχειρηματίες, ήταν η πρόσβαση στην εξουσία. Έχουν αναγιωθεί γενεές και γενεές με αυτήν τη νοοτροπία.

Η πρόσβαση στην εξουσία, όμως, οδηγεί σε ανταγωνισμό για τις λίγες θέσεις εργασίας στο δημόσιο, τις περιορισμένες αναπτυξιακές δαπάνες του δημοσίου ή το πόσο μακριά μπορείς να αλλάξεις τις πολεοδομικές ζώνες. Και έτσι κτίζουμε τα κομματικά φέουδα, πάντοτε με τον (ή την) φεουδάρχη τους.

Παλιά, τα μεγάλα κόμματα είχαν πρόσβαση και στον ιδιωτικό τομέα, όπως τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και λοιπά. Εξακολουθούν να έχουν.

Οι Κύπριοι ψηφοφόροι γνωρίζουν για το ρουσφέτι και τη διαφθορά και κάνουν τις επιλογές τους στις κάλπες. Ενεργητικά, αποφασιστικά, αυτόβουλα. Οι περισσότεροι νιώθουν περήφανοι.

Η επιθυμία για πρόσβαση στην εξουσία φορτώνει το δημόσιο με υπαλλήλους που δεν τους χρειάζεται, με διευθυντικά στελέχη που είναι εντελώς άχρηστα, με δημόσια έργα που οδηγούν στο πουθενά, με σπατάλες και λειτουργική ανικανότητα. Δημιουργήσαμε ένα σπάταλο και απένταρο κράτος.

Και μετά διερωτάστε αγαπητοί, γιατί δεν μπορούμε να σώσουμε ένα παιδί από την αυτοκτονία. Επειδή ποτέ του δεν διεκδίκησε πρόσβαση στην εξουσία; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας πλέον ως «φυσιολογικούς» Ευρωπαίους πολίτες. Ο Κύπριος στερείται αυτά που άλλοι θεωρούν φυσιολογικά, όπως να έχει εμπιστοσύνη στον δημόσιο λειτουργό, να πιστεύει ότι του λένε την αλήθεια οι πολιτικοί, να βλέπει τις φορολογίες που πληρώνει να ξοδεύονται με καλοσύνη σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, να ζει ο γέρος τους με αξιοπρέπεια και με φροντίδα, να νιώθει ότι τα παιδιά έχουν μια αίσθηση ελευθερίας με στόχους για το μέλλον τους.

Πώς χτίζεται ξανά μια κοινωνία που βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην πρόσβαση στην εξουσία για προσωπικό όφελος; Μια κοινωνία που βασίζεται σε μια καταχρηστική σχέση, η οποία αναπαράγεται χιλιάδες φορές κάθε χρόνο και η οποία κοινωνία αποκαλεί όλα αυτά «πολιτική».

Πιστεύω ότι υπάρχει μια ερώτηση ακόμη πιο βασική: Μπορούμε να διδάξουμε στους Κύπριους να σκέφτονται συλλογικά και όχι ατομικά; Μπορούμε να σώσουμε έναν εθισμένο ή αλκοολικό που δεν θέλει να σωθεί;

Απευθύνομαι στις 180,000 ψηφοφόρων που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Για τους δικούς σας λόγους δεν θέλετε πρόσβαση στην εξουσία. Δεκτό, αλλά δεν σας κάνει και υπεράνω.

Απαντήστε αυτό: Γιατί δέχεστε να σας στερούν αυτοί που θα πάνε να ψηφίσουν, καλύτερες συντάξεις από το ΤΚΑ όταν αφυπηρετήσετε, άριστη δημόσια εκπαίδευση και παιδική φροντίδα όταν την χρειαστούν τα παιδιά σας, καλύτερους μισθούς για εσάς ή ένα ισχυρό δίχτυ οικονομικής και κοινωνικής προστασίας όταν την χρειαστείτε σε μια άτυχη στιγμή;

Παναγιώτης Σαββίδης
@PanayiotisSavv1

The post Πώς η Κύπρος επιλέγει τους ηγέτες της; appeared first on De Jure.

Του Κώστα Κληρίδη, τέως Γενικού Εισαγγελέα

Έχω αποχωρήσει από τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας στις 26 Ιουνίου 2020, έχοντας εκτίσει μια δύσκολη θητεία που διάρκεσε κάτι λιγότερο από επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω εκ του σύνεγγυς, τη φύση την έκταση και το πραγματικό πρόσωπο της διαφθοράς και της διαπλοκής στον τόπο μας.

Για τους σκοπούς της σύντομης αυτής ομιλίας, θα αποφύγω να ασχοληθώ με τα συνήθη και τετριμμένα θέματα που συνήθως απασχολούν, όπως είναι οι ορισμοί, τι σημαίνει διαφθορά, τι σημαίνει διαπλοκή, ποιές είναι οι μεταξύ τους διαφορές κλπ. Θα ασχοληθώ με την ουσία του πράγματος και ιδιαίτερα με κάποιες πρακτικής φύσεως δικές μου διαπιστώσεις, που εκπηγάζουν από το πρόσφατο πέρασμα μου από τη Νομική Υπηρεσία, όπου είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και να αφιερώσω πολύ χρόνο και φαιά ουσία για το σοβαρό τούτο θέμα.

1. Το πρόβλημα της διαφθοράς είναι διαχρονικό και δεν είναι ασφαλώς κυπριακό φαινόμενο, ούτε εφεύρημα, αλλά πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο.

2. Οι διαστάσεις, η ακριβής φύση και τα αίτια της μάστιγας της διαφθοράς ποικίλλουν από κράτος εις κράτος και από εποχή σε εποχή.

3. Στην Κύπρο, οι διαστάσεις του προβλήματος είναι όντως ανησυχητικές. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι σχεδόν σε κάθε τομέα δραστηριότητας, είτε σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης και οργανισμών δημοσίου δικαίου είτε σε επίπεδο δημοτικών και κοινοτικών αρχών, γενικά οπουδήποτε σχεδόν εμπλέκεται θέμα δημόσιου χρήματος, φωλιάζει η διαφθορά και η διαπλοκή.

4. Κατά τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, ένας ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός δημοσίων προσώπων έχουν οδηγηθεί στο Δικαστήριο αντιμέτωποι με ποινικές κατηγορίες που σχετίζονται με διαφθορά και πλείστοι από αυτούς καταδικάστηκαν με ποινές φυλάκισης. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και δήμαρχοι πόλεων, δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτές, πρόεδροι και μέλη διοικητικών συμβουλίων οργανισμών δημοσίου δικαίου, ακαδημαϊκοί τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κυβερνητικοί ιατροί, διευθυντικά στελέχη νοσοκομείων, κοινοτάρχες και πολλά άλλα δημόσια πρόσωπα.

Αυτό το γεγονός έχει αναπόφευκτα δημιουργήσει μια ζοφερή εικόνα και αντίληψη ως προς τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος της διαφθοράς στον τόπο μας, γεγονός που εξηγεί άλλωστε τα πολύ υψηλά ποσοστά του πληθυσμού στις σφυγμομετρήσεις που γίνονται, όσον αφορά την αντίληψη περί της ύπαρξης διαφθοράς στη χώρα μας. Κατά την άποψή μου, η διαφαινόμενη αυτή ανησυχία των πολιτών είναι μεν δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις, πλην όμως δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι αυτό είναι σημερινό φαινόμενο ή ότι η διάπραξη αδικημάτων διαφθοράς βρίσκεται σε έξαρση τα τελευταία χρόνια ή μόνο τα τελευταία χρόνια.

Oπουδήποτε σχεδόν εμπλέκεται θέμα δημόσιου χρήματος, φωλιάζει η διαφθορά και η διαπλοκή.

Είμαι πεπεισμένος ότι όπως κατά τα τελευταία χρόνια, έτσι και κατά τα προηγούμενα -αποκτήσεως δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έλεγα- πρέπει να επικρατούσαν πάντοτε πολύ υψηλά ποσοστά διαφθοράς. Εκείνο το οποίο πιστεύω ότι συνέτεινε στην αύξηση των κρουσμάτων διαφθοράς που οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια τις μέρες μας, είναι οι καλύτεροι και πιο αποτελεσματικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί των δημοσίων εσόδων και δαπανών, είναι οι πιο βελτιωμένες ανακριτικές διαδικασίες και η αποφασιστικότητα για άσκηση διώξεων σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες στοιχειοθετείται μια ποινική υπόθεση, ανεξάρτητα ποιο πρόσωπο εμπλέκεται σε αυτήν.

5. Η διαφθορά και η διαπλοκή δεν πρόκειται να εκλείψουν. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Προσφέρεται μόνο η δυνατότητα να απαμβλυνθεί σε κάποιο ικανοποιητικό βαθμό αυτό το φαινόμενο, αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες. Ενόσω υπάρχει η ανθρώπινη απληστία και η έφεση προς το εύκολο κέρδος, η διαφθορά δύσκολα μπορεί να χαλιναγωγηθεί και κυρίως ενόσω σε υπεύθυνες θέσεις όπου προσφέρεται η δυνατότητα διαχείρισης δημοσίου χρήματος ή η δυνατότητα λήψης αποφάσεων που επηρεάζουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο οικονομικά συμφέροντα, διορίζονται πρόσωπα με αλλότρια και όχι με αξιοκρατικά κριτήρια ή πρόσωπα που δεν πληρούν τα εχέγγυα της ακεραιότητας και εντιμότητας, οι συνθήκες δεν μπορούν να είναι ευοίωνες.

6. Η διαφθορά και η διαπλοκή μέσα των ετών, ακολουθώντας τη μεγάλη αυτή πορεία τους, υφίστανται μεταλλάξεις. Μεταλλάξεις τόσο στον τρόπο και στους τομείς εκδήλωσής τους όσο και στις μεθόδους διάπραξής τους. Σε καιρούς ανοχής και κάλυψης τέτοιου είδους αδικημάτων για παράδειγμα, δημόσια πρόσωπα ενεργούσαν σχεδόν απροκάλυπτα μέχρι του σημείου όπως είχαμε μαρτυρίες ενώπιον Δικαστηρίου, να διενεργούσαν παράνομες πληρωμές, παράνομες συναλλαγές με τραπεζικές επιταγές.

Σε περιόδους, όμως, που δόθηκε το αυστηρό μήνυμα του διεισδυτικού ελέγχου και της αποφασιστικότητας των διωκτικών αρχών, παρατηρήθηκε το φαινόμενο της μειωμένης διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, αλλά με ποικίλες προφυλάξεις, αξιοποιώντας διεθνείς μεθόδους διάπραξης και κυρίως τις νέες τεχνολογικές μεθόδους. Είναι για αυτόν τον λόγο που οι ελεγκτικές και οι διωκτικές Αρχές θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να βρίσκονται ένα τουλάχιστον βήμα μπροστά από τους εγκληματίες, τους επίδοξους εγκληματίες λευκού κολάρου και ουδέποτε να είναι ένα ή περισσότερα βήματα πίσω από αυτούς. Το επιχείρημα των ανακριτικών αρχών, που συνήθως προβάλλεται, ότι πρόκειται για πολύπλοκες και δύσκολες στην εξιχνίαση υποθέσεις δεν πρέπει να έχει ποτέ πλέον θέση στην πάταξη αυτών των εγκλημάτων.

Ενόσω σε υπεύθυνες θέσεις διορίζονται πρόσωπα με αλλότρια και όχι με αξιοκρατικά κριτήρια, οι συνθήκες δεν μπορούν να είναι ευοίωνες.

7. Οι πολέμιοι της διαφθοράς και της διαπλοκής και όσοι τυχόν αντιστέκονται στο πέρασμά τους είτε δεν τυγχάνουν της αναγκαίας στήριξης είτε γίνονται ακόμα και στόχοι επιθέσεων οι ίδιοι είτε και τα δύο μαζί. Στο σημείο τούτο θα πρέπει να αναφερθώ σε μια πολύ σημαντική επιμέρους διαπίστωση στην οποία κατέληξα από τις πρόσφατες εμπειρίες μου και η οποία δεν επιδέχεται καμιάς αμφισβήτησης. Τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά όλοι, μα όλοι, τάσσονται αναφανδόν υπέρ της με κάθε τρόπο πάταξης της διαφθοράς και της διαπλοκής και μιλώ και για πολιτικά, κομματικά στελέχη και για άλλα οργανωμένα σύνολα και για μη κυβερνητικές οργανώσεις και για απλούς πολίτες.

Αφ’ ης στιγμής όμως η πορεία της αποκάλυψης, της εξιχνίασης και της δίωξης εγγίζει οποιοδήποτε πρόσωπο ή οποιαδήποτε πρόσωπα του δικού τους ζωτικού χώρου, τότε οι διακρίσεις, τα μεγάλα λόγια και η στήριξη προς τους διώκτες, αμέσως παύουν. Σε πλείστες δε περιπτώσεις η πλήρης στήριξη προς αυτούς που μάχονται ενάντια στη διαφθορά, όχι απλώς παύει, αλλά μετατρέπεται σε ανοικτή πολεμική εναντίον τους ή σε συγκεκαλυμμένη υπόσκαψη του έργου ή και του προσώπου τους. Στον αδυσώπητο δε αυτό πόλεμο επιστρατεύονται όλα τα εις τη διάθεσή τους μέσα και οι διαθέσιμοι μηχανισμοί. Πολιτικά μέσα, οικονομικά μέσα, μέσα μαζικής ενημέρωσης. Υπάρχουν οργανώσεις, όπως για παράδειγμα μη κυβερνητικές οργανώσεις με διεθνή δικτύωση που συστάθηκαν και λειτουργούν με αποκλειστικό σκοπό την πάταξη, μείωση, απάμβλυνση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Οργανώνουν ευκαιριακά κάποια χρήσιμα συνέδρια, σεμινάρια, ημερίδες κ.λπ. Είναι γεγονός ότι γίνονται ενημερωτικές διαλέξεις, εκδίδονται διακηρύξεις, συμπεράσματα και πορίσματα. Όταν όμως σβήσουν οι προβολείς της αίθουσας που τα φιλοξενεί, μαζί τους σβήνει και η όποια δυναμική έχει αναπτυχθεί. Υπάρχουν κρατικοί αξιωματούχοι που ως εκ της θέσης που κατέχουν και των εξουσιών που τους αποδίδονται έχουν και τη δυνατότητα και την αποφασιστικότητα να πολεμήσουν τη διαφθορά και προβαίνουν προς τούτο προς όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες. Ποιας στήριξης τυγχάνουν αυτοί; Πέραν από κάποιες αιρετικής φύσεως σποραδικές αναφορές από κάποιους δημοσιογράφους που τυχαίνει να μην ανήκουν σε κυκλώματα και πέραν από κάποια υποστηρικτικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καμιά ουσιαστική δυναμική στήριξη δεν τους παρέχεται. Για να μην αναφερθώ και στην οργανωμένη και ενορχηστρωμένη προσπάθεια υπόσκαψης του έργου και αποδόμησης της προσωπικότητάς τους από όλους εκείνους των οποίων τα συμφέροντα επηρεάζονται δυσμενώς από τις πράξεις, ενέργειες και αποφάσεις τους. Βρισκόμενοι μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις πραγμάτων πρέπει να δεχθούμε ότι υπάρχουν ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις που υποθάλπουν αυτές τις καταστάσεις στους ώμους πολλών εξ ημών.

Η πιο θεμελιακή διαπίστωση στην οποία μπορώ να προβώ, ως αποτέλεσμα της επταετούς εμπειρίας μου στη Νομική Υπηρεσία του κράτους είναι η ακόλουθη και την τονίζω: Οι σοβαρότεροι παράγοντες οι οποίοι παράγουν, υποθάλπουν και διαιωνίζουν τη διαφθορά και τη διαπλοκή είναι η απάθεια, η ανοχή και η αδιαφορία των πολιτών και των οργανωμένων τους συνόλων. Δεν μπορεί να κοπτόμεθα όλοι εναντίον της διαφθοράς, να βλέπουμε και να διαπιστώνουμε τι γίνεται γύρω μας, πού γίνεται και από ποιους και να σφυρίζουμε αδιάφορα ή έστω να εγκωμιάζουμε τους πολέμιους. Δεν μπορεί να αναμένουμε τα πάντα να τα αναλαμβάνουν άλλοι, μήπως έχουμε και εμείς κάποιο κόστος. Δεν μπορεί να πιστεύουμε ότι εμείς δεν έχουμε τη δύναμη και οτιδήποτε δεν μπορούμε να κάνουμε. Είναι γεγονός ότι κάποιοι άλλοι έχουν τις εξουσίες και τη δυνατότητα να λαμβάνουν μέτρα. Χωρίς όμως την ουσιαστική και έμπρακτη στήριξη των πολιτών, χωρίς την έντονη δράση και αντίδρασή τους, τίποτα σημαντικό δεν μπορεί να επιτευχθεί. Την πραγματική δύναμη την έχει ο κόσμος. Θα πρέπει κάποτε να ορθωθεί από τον καναπέ και να αξιοποιήσει αυτήν του τη δύναμη.

Μιλώντας δε για πολίτες και για οργανωμένα σύνολα που πρέπει να αντιδρούν πιο δυναμικά και να υψώνουν φωνή έναντι κάποιων σοβαρών θεμάτων, μέσα σε αυτά περιλαμβάνω και τους δικηγόρους και τις επαγγελματικές τους οργανώσεις. Ειδικότερα δε το ανώτερο όργανο που τους εκπροσωπεί, τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο. Δεν νοείται να μην λαμβάνει ενεργό μέρος σε όσα διαδραματίζονται στην κοινωνία, στην φθορά των θεσμών, στη διαφθορά. Οφείλει ως εκπρόσωπος όλων των λειτουργών της Δικαιοσύνης να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν και να συμμετέχει ενεργά στον αγώνα για την επικράτηση επιτέλους του Κράτους Δικαίου.

*Ομιλία κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του δρα Χ. Κληρίδη στις 12 Οκτωβρίου, 2020

The post <span style='font-size: 18px;'>ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΕΩΣ Γ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΛΕΑ</span><br />Οι επτά πληγές της διαφθοράς appeared first on De Jure.