Ο εισηγητής, Μιχάλης Σταυρή (υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου), προέβηκε σε λεπτομερή ιστορική αναδρομή με αφετηρία τα μέσα Φεβρουαρίου 1956, οπότε και πραγματοποιήθηκε επίσκεψη του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Γεώργιου Μάτση στη Μονή Μαχαιρά για να διερευνήσουν ενδεχόμενη φιλοξενία αντάρτικης ομάδας.

Εστιάζοντας εισαγωγικά στη σύνδεση της Εκκλησίας με τον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου, ο κ. Σταυρή αναφέρθηκε σε μία σχέση που ήταν «αποτέλεσμα μακρών διεργασιών, οι οποίες διαμόρφωσαν και υπαγόρευσαν τη στάση που θα τηρούσε ο κλήρος έναντι των εξελίξεων».  Αποκορύφωμα της εθνικής δράσης της Εκκλησίας μπορεί να θεωρηθεί η διοργάνωση του ενωτικού Δημοψηφίσματος της 15ης Ιανουαρίου 1950, σημείωσε και πρόσθεσε ότι «στο Δημοψήφισμα εντοπίζονται και οι υπογραφές δώδεκα μοναχών του Μαχαιρά».

Μαχαιράς και Αυξεντίου
«Υπό τη σκέπη του Ηγουμένου Ειρηναίου (με τα ράσα του οποίου ήταν ενδεδυμένος όταν κέρασε γλυκό στους διώκτες του), ο Αυξεντίου είχε την ευκαιρία να ξεκουραστεί, να οργανώσει τις ομάδες του και να αναρρώσει από εγχείρηση πριν, τελικά, σκοτωθεί, στήνοντας στις βουνοκορφές πλάι στη Μονή τηλαυγή φάρο της λευτεριάς με τις φλόγες της σάρκας του», είπε ο κ. Σταυρή, υπογραμμίζοντας ότι η δράση του ήρωα και η σύνδεσή του με τη Μονή Μαχαιρά, στην οποία κατέφυγε πολλές φορές ο Λυσιώτης αγωνιστής, «είναι ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια του αγώνα της ΕΟΚΑ».

Όταν ο Αυξεντίου διατάχθηκε να οργανώσει τις αντάρτικες ομάδες της Πιτσιλιάς, στα μέσα Φεβρουαρίου 1956, επισκέφθηκε με τον Γεώργιο Μάτση τη Μονή, προκειμένου να διερευνήσουν το ενδεχόμενο χρήσης των χώρων του Μοναστηριού για τις ανάγκες τους. Ο εισηγητής σημείωσε συγκεκριμένα τα εξής: «Στις 26 Μαρτίου 1956, ο Γρηγόρης Αυξεντίου με την ομάδα του κατέφυγαν για πρώτη φορά στη Μονή.  Ηγούμενος ήταν από το 1949 ο Ειρηναίος, μυημένος στην Ε.Ο.Κ.Α. από τον Αύγουστο του 1955. Ο Ειρηναίος είχε συναντήσει τον Αυξεντίου λίγες μέρες πριν την έναρξη του αγώνα, στο Μετόχι της Μονής στη Λευκωσία.  Τον Μάρτιο του 1956, λοιπόν, συναντήθηκαν για δεύτερη φορά, αφού προηγουμένως, στις 10 Φεβρουαρίου, ο Αυξεντίου ως ‘ΑΙΑΣ’ είχε ειδοποιήσει τον Ειρηναίο ότι θα κατέφευγε στη Μονή. Η αντάρτικη ομάδα παρέμεινε στο λημέρι του δασικού σταθμού Κιονίων, νότια της Μονής, μέχρι τις αρχές καλοκαιριού του ιδίου έτους».

Ο Αυξεντίου, συνέχισε, «μετέβαινε συχνά στο Μοναστήρι, ενώ ο Ηγούμενος Ειρηναίος και άλλοι Μοναχοί επισκέπτονταν το λημέρι τους για να τους μεταφέρουν την αλληλογραφία της Οργάνωσης και προμήθειες» και πρόσθεσε ότι η επαφή μεταξύ Αυξεντίου και Ειρηναίου εξελίχθηκε και σε επίπεδο συντονισμού επιχειρήσεων. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρθηκε η μεσολάβηση του Ειρηναίου το καλοκαίρι του 1956, «προκειμένου να μεταφερθούν οδηγίες του Αυξεντίου στην ομάδα του Στυλιανού Λένα, με στόχο την οργάνωση επίθεσης στην περιοχή Κόρνου, στο πλαίσιο γενικότερων επιθέσεων για αποπροσανατολισμό των Βρετανών και διαφυγή του Γεωργίου Γρίβα, ο οποίος βρισκόταν υπό στενό κλοιό στην περιοχή Κύκκου».  Παράλληλα, «υπήρξαν περιπτώσεις κατά τις οποίες σχέδια για κλοπή οπλισμού από Βρετανούς στρατιώτες που επισκέπτονταν τη Μονή, οργανώθηκαν από τον ίδιο τον Ηγούμενο», ενώ πέραν της προσωπικής ανάμειξης του Ειρηναίου «ευρύτερη βοήθεια προσέφεραν μέλη της αδελφότητας του Μαχαιρά».

Έρευνες και συλλήψεις
Στο πλαίσιο της διάλεξης περιγράφηκε εκτενώς η προσπάθεια των Μοναχών να συνδράμουν τους αγωνιστές και να τους προστατέψουν, αναλαμβάνοντας τη μεταφορά και τη φύλαξη οπλισμού, αλλά και την ασφάλεια των ανταρτών βγάζοντας σκοπιές.

«Τον Απρίλιο του 1956, Βρετανοί στρατιώτες διενήργησαν έφοδο στο Μοναστήρι προκειμένου να ανακαλύψουν την αντάρτικη ομάδα του Αυξεντίου. Στο μεταξύ, όμως, οι αγωνιστές είχαν καταφύγει στον δασικό σταθμό Κιονίων. Κατά την παραμονή της ομάδας στον εν λόγω σταθμό, σύνδεσμοι και τροφοδότες τους ήταν οι καλόγεροι του Μαχαιρά. Ο Αυγουστής Ευσταθίου σημειώνει ότι η τροφοδοσία ήταν πολύ δύσκολη, αφού έπρεπε οι Μοναχοί ν’ ανεβαίνουν κάθε βράδυ περπατώντας σε ψηλές κορφές», ανέφερε ο κ. Σταυρή.

Έμφαση δόθηκε στις εξονυχιστικές έρευνες των Βρετανών στη Μονή. Μετά το γνωστό περιστατικό με τη μεταμφίεση του Αυξεντίου σε καλόγερο, κατά τη διάρκεια αιφνίδιας έρευνας Βρετανών στρατιωτών, πραγματοποιήθηκαν νέες έρευνες. «Στον Τύπο δημοσιεύθηκαν πληροφορίες περί συμμετοχής περίπου 1.000 στρατιωτών στις έρευνες και αποκλεισμού της Μονής Μαχαιρά. Ακόμα και προσκυνητές που μετέβαιναν στο Μοναστήρι, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν για ανάκριση.  Βάσει μαρτυρίας του τέως Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσοστόμου, οι έρευνες ήταν τόσο ενδελεχείς, ώστε οι στρατιώτες συμβουλεύονταν τα αρχιτεκτονικά σχέδια της Μονής προκειμένου να μην ξεγελαστούν από κρύπτες.  Κατά τη δεδομένη περίοδο, ο Αυξεντίου κρυβόταν στο κελί υπ’ αριθμόν 6, το οποίο μετά από καμουφλάζ των Μοναχών έμοιαζε με τουαλέτα. Οι Μοναχοί ισχυρίστηκαν ότι τροποποίησαν τον χώρο για τους επισκέπτες τους και έτσι οι Βρετανοί στρατιώτες, παρ’ ότι είχαν μελετήσει τα αρχιτεκτονικά σχέδια, δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τους κρυμμένους αγωνιστές».

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη (25.02) στο πλαίσιο κύκλου διαλέξεων που διοργανώνει η Ακαδημία Ιστορικών Σπουδών του Ιδρύματος Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955 – 1959. Χαιρετισμό απηύθυνε ο θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λήδρας κ. Επιφάνιος, καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Μαχαιρά. (Φωτογραφίες: Λάζαρος Μαύρος)

Ο Αυξεντίου εγκατέλειψε τη Μονή τον Αύγουστο του 1956, και επέστρεψε στον Μαχαιρά στις αρχές του 1957, για να φύγει εκ νέου μια βδομάδα αργότερα. Παραθέτοντας τα γεγονότα ο κ. Σταυρή σημείωσε τα εξής: «Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, οι Βρετανοί διεξήγαγαν ξανά εξονυχιστικές έρευνες στη Μονή προκαλώντας ζημιές περίπου £200, σύμφωνα με τον Τύπο, ενώ προέβησαν στη σύλληψη του ιεροδιάκονου της Μονής, Σάββα.  Στις 5 Φεβρουαρίου 1957, η αντάρτικη ομάδα μετέβη και πάλι στην περιοχή και ο Αυξεντίου θέλησε να κατασκευαστεί κρησφύγετο, προκειμένου να μην εγκατασταθούν στον χώρο του Μοναστηριού. Αρχικά, χώρος εντός της Μονής είχε μετατραπεί σε κρυψώνα, αλλά καταστράφηκε από τους ίδιους τους αντάρτες, όταν συνειδητοποίησαν ότι σε περίπτωση ανεύρεσής της, υπήρχε ο κίνδυνος οι Βρετανοί, κατά την πολιτική που υιοθέτησαν, να ανατίναζαν το Μοναστήρι τιμωρητικά.  Την ακριβή τοποθεσία του νέου κρησφύγετου δεν την γνώριζε κανένας. Τους τσίγκους είχε διαλέξει ο Ηγούμενος Ειρηναίος και τους άφησαν μέλη της αδελφότητας στα μισά της διαδρομής για το Μοναστήρι για να τους παραλάβουν οι αντάρτες. Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, οι αντάρτες επισκέπτονταν τα πρωινά τη Μονή, έτρωγαν ό,τι ετοίμαζαν οι Μοναχοί, στέγνωναν τα ρούχα τους και επέστρεφαν στο κρησφύγετο».

Η κατασκευή του κρησφύγετου, που ολοκληρώθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου 1957 συνέπεσε με νέα, βίαιη έρευνα των Βρετανών στο Μοναστήρι, στις 28 Φεβρουαρίου. Κατά τη διάρκειά της, ανέφερε ο εισηγητής, «τα μέλη των Δυνάμεων Ασφαλείας δεν δίστασαν να βρίσουν και να κτυπήσουν Μοναχούς, συμπεριλαμβανομένου του Ειρηναίου. Ο ίδιος θυμάται ότι ο πατήρ Σάββας τον είχε προμηθεύσει με μια κουβέρτα για να μην είναι γυμνός στο μπαλκόνι του κελιού του, όπου τον βασάνιζαν.  Έφτασαν στο σημείο, βάσει μαρτυριών, να κρεμάσουν Μοναχό από το παράθυρο προκειμένου να ομολογήσει πού κρυβόταν ο Αυξεντίου».

Στη συνέχεια, οι Βρετανοί επέβαλαν κατ’ οίκον περιορισμό στην περιοχή του δάσους του Μαχαιρά και στο γειτονικό χωριό του Λυθροδόντα, στήνοντας παράλληλα το αρχηγείο τους εντός της Μονής.  Όταν στις 3 Μαρτίου 1957, ανακάλυψαν το κρησφύγετο, στο οποίο βρίσκονταν οι Γρηγόρης Αυξεντίου, Αυγουστής Ευσταθίου, Φειδίας Συμεωνίδης, Ανδρέας Στυλιανού και Αντώνης Παπαδόπουλος, ξεκίνησε, «μια από τις επικότερες μάχες του κυπριακού αγώνα, που ανύψωσε τον Γρηγόρη Αυξεντίου σε σύμβολο του ελεύθερου ανθρώπου και πρότυπο αγωνιστή». Ο κ. Σταυρή πρόσθεσε ότι «κατά τη διάρκεια της μάχης που έμελλε να κοσμήσει την ελληνική και να στιγματίσει τη βρετανική ιστορία, οι Βρετανοί στρατιώτες προσπάθησαν να καταστρέψουν το κρησφύγετο με μεγάλες πέτρες». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι «ο Αυγουστής Ευσταθίου, θυμάται τότε τον Γρ. Αυξεντίου να τον εμψυχώνει: ‘Άστους Ματρόζο να κυλούν πέτρες. Οι τσίγκοι κρατούν. Εδκιάλεξέν τους γερούς ο γούμενος Ειρηναίο’», για να συμπεράνει ότι «η βοήθεια του Ηγουμένου, ήταν αισθητή από τους αντάρτες μέχρι την τελευταία στιγμή».

Μετά τη μάχη, συνέχισε, συνελήφθησαν οι Μοναχοί Τιμόθεος και Μακάριος Μαχαιριώτης. «Ο τελευταίος θεωρήθηκε ως ο σύνδεσμος του Αυξεντίου. Ένα χρόνο αργότερα κατάφερε να δραπετεύσει κατά τη μεταφορά του από τις Κεντρικές Φυλακές στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Λευκωσίας. Επίσης, ο Ηγούμενος Ειρηναίος για αρκετό διάστημα απομονώθηκε από τους υπόλοιπους Μοναχούς. Δεν του επέτρεπαν επαφή μαζί τους, ενώ συνοδευόταν από Βρετανούς στρατιώτες ακόμα και κατά τον εκκλησιασμό του.  Στη διάρκεια του εντοπισμού του, ο Ειρηναίος κατήγγειλε στον Βρετανό Κυβερνήτη, μέσω του δικηγόρου του, Ιωάννη Κληρίδη, ότι κακοποιήθηκε στο πλαίσιο της ανάκρισής του: ‘Συγκεκριμένως ὁ Πανοσιολογιότατος Ἡγούμενος Εἰρηναῖος παραπονεῖται ὅτι ἐσύρθη βιαίως εἰς ἕνα τῶν διαδρόμων τῆς Μονῆς καὶ ὅτι ὑπέστη πολλὰ λακτίσματα. Ἐπίσης ὅτι τοῦ ἀφήρεσαν τὸ καλυμαῦχι, τὸν ἐνέπτυσαν καὶ ἐτραβοῦσαν τὰ γένια του…’. Την κακοποίηση του Ειρηναίου κατήγγειλε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, σε διάσκεψη Τύπου που παρέθεσε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1957».

Ο εισηγητής, Μιχάλης Σταυρή, παρουσίασε επίσης ενδιαφέροντα στοιχεία για τη μετατροπή της Μονής σε χώρο κράτησης των δώδεκα κληρικών που είχαν συλληφθεί από τις αποικιακές αρχές, ενώ ειδική μνεία έγινε στην ιδιαίτερης σημασίας περίπτωση απέλασης  του Καλλίνικου Μαχαιριώτη από το Λονδίνο, καθώς πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα γεγονότα, τα οποία σχετίζονταν με τον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου και έλαβαν χώρα στην καρδιά της βρετανικής αυτοκρατορίας.

The post Η προσφορά της Μονής Μαχαιρά στον Αγώνα της ΕΟΚΑ appeared first on De Jure.

Παρουσία αξιωματούχων της πολιτικής, πολιτειακής και στρατιωτικής ηγεσίας, ο κ. Ντόκος προέβη σε ανασκόπηση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Αναφέρθηκε στις περιφερειακές εξελίξεις, τη μείωση της παρουσίας των Ην. Πολιτειών Αμερικής στην περιοχή, τις Αραβικές εξεγέρσεις, τον αυξανόμενο ρόλο της Ρωσίας και της Κίνας, ενώ υποστήριξε πως κερδισμένο από όλη αυτή την κατάσταση είναι το Ιράν.

Στην ομιλία του εστίασε κυρίως στην πολιτική της Τουρκίας, στο δόγμα Νταβούτογλου, που αποδίδει έμφαση στην ήπια ισχύ και πολιτιστική δύναμη, την επεκτατική διπλωματική παρουσία της Τουρκίας στην Αφρική με την ίδρυση 30 νέων πρεσβειών, τον ρόλο των τουρκικών αερογραμμών, τα προβλήματα της Τουρκίας με τις γειτονικές της χώρες, αποκαλώντας τη σημερινή στάση των Τούρκων «ένα μίγμα αλαζονείας και ανασφάλειας». Μίλησε για την στρατηγική υπερεπέκταση – όπως την αποκάλεσε – της Άγκυρας ενώ υποστήριξε πως είναι «αναθεωρητικός και απειλητικός ο ρόλος της γείτονός μας».

Ο ομιλητής αναφέρθηκε στη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας και υποστήριξε ότι παράλληλα με την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να αυξήσουν την ενεργό διπλωματία τους. «Ήταν καλό για εμάς που ο Ερντογάν έκανε μεγάλες εκκαθαρίσεις στο στράτευμα της χώρας του. Κερδίζουμε έτσι χρόνο. Αλλά η Τουρκία δημιουργεί συνέχεια προβλήματα, όπως τις γκρίζες ζώνες και το αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση 16 ελληνικών νησιών» σημείωσε ο κ. Ντόκος και πρόσθεσε: «Απαιτείται να διερευνηθούν σε βάθος οι Τουρκικές διαθέσεις, να έχουμε ανοιχτό μυαλό, να βρισκόμαστε σε ετοιμότητα για συνομιλίες, τα μηνύματα μας να είναι ξεκάθαρα, να κοιτάξουμε την ενεργειακή πολιτική μας γιατί έχουμε μπροστά μας δύσκολους μήνες ή χρόνια».

Στη δική του παρέμβαση ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους, Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας αναφέρθηκε στη σημασία του αρραγούς μετώπου Ελλάδας και Κύπρου, τόνισε πως τα κράτη κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα, επισήμανε πως η αστάθεια και η ρευστότητα στην περιοχή επηρεάζουν τις δύο πιο πάνω χώρες, ενώ αναφέρθηκε και στην πρόσφατη αμφισβητούμενη συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη. Επιπρόσθετα, υπογράμμισε ότι «η Τουρκία είναι αναθεωρητική δύναμη. Σε περίπτωση προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για επίλυση συγκεκριμένων ζητημάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας πρέπει να είναι παρούσα και η Κυπριακή Δημοκρατία» υπέδειξε.

Ακολούθησε διάλογος με το κοινό. Την εκδήλωση (23.01.2020) συντόνισε ο Μιχάλης Κοντός, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

The post «Τελευταία επιλογή της Ελλάδας η σύγκρουση» appeared first on De Jure.

Ο καθηγητής Θεοφάνους προέβαλε, μεταξύ άλλων, τη θέση ότι η μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική απέτυχε.  Επιπρόσθετα, σημείωσε ότι «για μια ομοσπονδιακή λύση η οποία αποκαθιστά την ενότητα της Κύπρου μια εξελικτική διαδικασία καθίσταται απαραίτητη».  Ταυτόχρονα, πρόσθεσε ότι ακόμα και για την εξελικτική προσέγγιση ο ρόλος της Τουρκίας παραμένει καθοριστικός. Κατόπιν μίας ιστορικής αναδρομής των διακοινοτικών συνομιλιών από το 1974 και εντεύθεν, ο κ. Θεοφάνους κατέθεσε τις δικές του εισηγήσεις για το μέλλον. Υπογράμμισε ότι διαχρονικά, παρά τις παραχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και τη μετατόπιση του διαπραγματευτικού κεκτημένου προς τις τουρκοκυπριακές θέσεις, η λύση δεν κατέστη δυνατή. Τόνισε ιδιαίτερα το γεγονός πως κάθε φορά που η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχόταν κάποια απαίτηση της τουρκοκυπριακής, η δεύτερη επανερχόταν με νέο αίτημα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ανέφερε, επίσης, ότι επιβάλλεται πραγματισμός και αποφυγή των όποιων ψευδαισθήσεων καθώς «με την υφιστάμενη διαδικασία και φιλοσοφία δεν μπορεί να προκύψει λύση η οποία να βελτιώνει το status quo».

Πρόσθεσε μάλιστα ότι μια τέτοια λύση δεν θα είναι οικονομικά βιώσιμη. «Είναι σημαντικό να επανακτηθεί η ηθική υπεροχή, να υπάρξει ολοκληρωμένο αφήγημα καθώς και μια νέα προσέγγιση η οποία να εμπεριέχει και μια εξελικτική διαδικασία».  Ο κ. Θεοφάνους υπογράμμισε περαιτέρω ότι το ζήτημα της συνέχειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και το κεφάλαιο της διακυβέρνησης αποτελούν μείζονα διακυβεύματα. Τόνισε επίσης ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει και προσπάθεια ομαλοποίησης των σχέσεων με την Τουρκία, υπό την προϋπόθεση ότι η Άγκυρα θα σεβαστεί το δικαίωμα ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στο πλαίσιο αυτό θα συζητηθούν παράλληλα τα ενεργειακά ζητήματα και η προοπτική ευρύτερων συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, αναφέρθηκε σε εξωγενείς παράγοντες και δεδομένα που επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Κύπρο.

Κασουλίδης: Θετικό το αποτέλεσμα του Βερολίνου
Ο τέως Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης, εξέφρασε αμφιβολίες για ορισμένες από τις τοποθετήσεις του Καθηγητή Θεοφάνους και τόνισε πως η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι η μοναδική αποδεχτή από τη διεθνή κοινότητα διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Υπογράμμισε επίσης ότι «είναι προτιμότερο να καταβάλουν το οικονομικό τίμημα της λύσης οι Ελληνοκύπριοι και όχι οι ξένοι, ιδιαίτερα η Τουρκία».

Ο κ. Κασουλίδης αποτίμησε ως θετικό το αποτέλεσμα της πρόσφατης συνάντησης του Βερολίνου, λέγοντας πως οι δηλώσεις του ΓΓ του ΟΗΕ καλύπτουν πολλά από αυτά που πρεσβεύουν οι δύο πλευρές. Θεώρησε ορθή την τοποθέτηση του κ. Θεοφάνους για βήμα προς βήμα εξεύρεση λύσης στα πλαίσια όμως μιας στρατηγικής συμφωνίας καθώς και τη σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων Τουρκίας – Κύπρου, ενώ ολοκλήρωσε τονίζοντας την κατά καιρούς αντίδραση των Τουρκοκυπρίων στα όσα επιχειρούν να τους επιβάλλει η Τουρκία. «Ο Ακιντζί δεν είναι η επιλογή της Άγκυρας», σημείωσε.

Ακόμα και για την εξελικτική προσέγγιση, ο ρόλος της Τουρκίας παραμένει καθοριστικός.

Μαρκουλλή: Χειρότερο σενάριο η προσάρτηση
«Μελέτησα προσεκτικά το Κείμενο του καθηγητή Θεοφάνους και ασπάζομαι τους φόβους και την απογοήτευση του για την αποτυχία εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό, παρά τις διαπραγματεύσεις δεκαετιών από το πραξικόπημα του 1974», επισήμανε η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή.  Ταυτόχρονα, εξέφρασε αμφιβολίες για ορισμένες τοποθετήσεις όπως παρουσιάζονται στο Κείμενο του κ. Θεοφάνους, όπως για παράδειγμα η προτεινόμενη εξελικτική πορεία. «Η Τουρκία ποτέ δεν θα συγκατατεθεί στην παραχώρηση εδάφους που σήμερα κατέχει, στην αποχώρηση των στρατευμάτων της και στην εξομάλυνση των σχέσεων της με την Κυπριακή Δημοκρατία», υπέδειξε.

Διαφώνησε επίσης με τη θέση του Καθηγητή Θεοφάνους ότι το status quo είναι λιγότερο επικίνδυνο από τη λύση που προωθείται, ενώ επισήμανε πως το χειρότερο σενάριο θα είναι η προσάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία. Η κ. Μαρκουλλή παραδέχτηκε πως η διαδικασία των διαπραγματεύσεων θα είναι δύσκολη, ενώ τόνισε πως η ΕΕ παρέχει πολλά που θα  μπορούσαν να βοηθήσουν στην εξεύρεση αποδεχτής λύσης και  από τις δυο πλευρές.

Ακολούθησε ευρύς διάλογος με το κοινό. Τον συντονισμό της όλης εκδήλωσης είχε η Χριστίνα Χατζησωτηρίου, Επίκουρη Καθηγήτρια και μέλος του Συμβουλευτικού Σώματος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.  Αξίζει να σημειωθεί ότι στην εκδήλωση παρευρέθηκαν αρκετοί ξένοι πρεσβευτές και άλλοι διπλωμάτες.

Διαβάστε εδώ αυτούσια την εισήγηση του καθηγητή Α. Θεοφάνους.

The post Α. Θεοφάνους: Απαραίτητη μία εξελικτική διαδικασία στο Κυπριακό appeared first on De Jure.